Fokida Blogs » Καστέλλια

Feeds

8991 άρθρα από 26 πηγές

Aa - Zz (5792)

• Anastasia's Blog (2)
• Atomoedu (29)
• Bartdriver (137)
• Black Jack (20)
• DelphiDailyPhoto (102)
• Eliteminds of Itea (39)
• Fokida education news (399)
• Itea online (46)
• IteaNet (4335)
• Mitsobo-Satira (157)
• Parnassos.co.nr (185)
• Roadhouse Blues Club (211)
• Zou-la-pi (130)

Αα - Ωω (3199)

• Aτομο φροντιστήρια άμφισσα - ιτέα (219)
• Άμφισσα (1)
• Γαλαξιδιώτικο Γατόνι (27)
• Δωρικός (22)
• Διεύθυνσηνση Δασών Ν. Φωκίδας (3)
• Καστριώτισσα (67)
• Καστέλλια (1244)
• Ο "Θρησκευτικός" της Ερατεινής (ΠΕ01) (14)
• Ο "Θρησκευτικός" του Γαλαξιδίου (ΠΕ01) (172)
• Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Λυκείου Ιτέας (2)
• ΣΤ' ΑΓΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ (1257)
• Τεχνολογία (6)
• Τοπικό Συμβούλιο Νέων Ιτέας (165)

Καστέλλια (100)

• Άμφισσα Φωκίδας, 27.06.2011
• 15:52

  ΝΕΟ BLOG ΓΙΑ Καστέλλια Φωκίδος

   »  Καστέλλια
  Το Blog  [kastellia.blogspot.com] ΚΑΣΤΕΛΛΙΑ ΝΟΜΟΥ ΦΩΚΙΔΑΣΚΛΕΙΝΕΙΕΝΑ ΝΕΟ BLOG  ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ  ΤΟΚαστέλλια Φωκίδος   [kastelliaonnet.blogspot.com]
  
  ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΥΧΡΟΝΟΠΟΛΥ  ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣΟΜΟΡΦΕΣ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ 
   
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:31

  Με τα μάτια ενός..τυφλού

   »  Καστέλλια
  Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
  
  Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.
  
  Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.
  
  Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει
  [] όλη την ώρα του ξαπλωμένος.
  
  Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.
  
  Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.
  
  Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.
  
  Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.
  Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους... Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.
  
  Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.
  
  Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
  
  Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.
  
  Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.
  
  Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
  Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα.
  
  Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.
  
  Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
  Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.
  
  Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.
  
  Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.
  
  Πρόσθεσε, 'Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.'
  
  Επίλογος:
  
  Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τις δική μας κατάσταση.
  
  Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.
  
  Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα.
  ΠΗΓΗ: [www.pentapostagma.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:37

  Το τραγούδι της ημέρας Alan Price - I Put A Spell On You

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:31

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:28

  Τηλεκατευθυνόμενη κάμερα αποκαλύπτει ασύλητο τάφο των Μάγιας

   »  Καστέλλια
  
  Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν είχε αντικρίσει τον ιερό χώρο εδώ και 1.500 χρόνια. Μια μικροσκοπική τηλεχειριζόμενη κάμερα μπόρεσε τελικά να κοιτάξει έναν ασύλητο τάφο των Μάγιας στο Μεξικό και να θαυμάσει τους πορφυρούς τοίχους, τις νωπογραφίες και τα πολύτιμα κτερίσματα.
  
  []
  O τάφος, αναφέρει το Reuters, είχε εντοπιστεί το 1999 μέσα σε μια μισοθαμμένη πυραμίδα (ένθετη αριστερά) η οποία βρίσκεται στα ερείπια της αρχαίας πόλης του Παλένκε στην πολιτεία Τσιάπας του Μεξικού. Μέχρι σήμερα, όμως, οι αρχαιολόγοι δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν πρόσβαση στον θάλαμο, στον οποίο πιστεύεται ότι βρίσκονται τα λείψανα ενός ηγεμόνα των Μάγιας που έζησε το διάστημα 431-500 μ.Χ.
  
  «Τα χαρακτηριστικά του ταφικού χώρου υποδεικνύουν ότι τα οστά θα μπορούσαν να ανήκουν σε έναν ιερό άρχοντα από το Παλένκε, πιθανώς κάποιου από τους ιδρυτές μιας δυναστείας» δήλωσε η Μάρθα Κουέβας του μεξικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Ανθρωπολογίας και Ιστορίας.
  
  Η κάμερα κατέβηκε στον θάλαμο από μια μικρή οπή στην κορυφή της πυραμίδας. Πέντε μέτρα χαμηλότερα, μετέδωσε εικόνες των κατακόκκινων τοίχων στους οποίου διακρίνονται νωπογραφίες με ανθρώπινες φιγούρες. Εντόπισε επίσης κεραμικά, καθώς και ένα νεκρικό κάλυμμα από νεφρίτη και φίλντισι.
  
  Το Παλένκε ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις των Μάγιας, οι οποίοι άκμασαν στην Αμερική από το 250 έως το 900 μ.Χ. [logioshermes.blogspot.com]
  Newsroom ΔΟΛ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:26

  Η Πυθαγόρεια φιλοσοφία για τη μουσική και τα μαθηματικά

   »  Καστέλλια
  
  Το πρόσωπο και η διδασκαλία του Πυθαγόρα είναι θέματα μάλλον σκοτεινά. Από το έργο του τίποτε δεν σώθηκε, οι αρχαίες, βιογραφικές κυρίως ειδήσεις (από το Διογένη το Λαέρτιο, τον Ιάμβλιχο, τον Πορφύριο), είναι γεμάτες ανεκδοτολογικά στοιχεία.Οι παλαιότερες μαρτυρίες για το πρόσωπο του Πυθαγόρα προέρχονται από τον Ηράκλειτο (“ο Πυθαγόρας, ο γιος του Μνησάρχου, άσκησε την έρευνα περισσότερο από όλους τους ανθρώπους και, διαλέγοντας αυτές τις ιδιότητες, οικειοποιήθηκε τη σοφία, την ΐ πολυμάθεια και τη δολιοτεχνία”), τον Ηρόδοτο (“…ο Ζάλμοξης είχε συναναστραφεί με Έλληνες και ανάμεσα τους με τον Πυθαγόρα, που δεν ήταν κατώτερος από τους σοφούς…”), αλλά και από τον Εμπεδοκλή, τον Ίωνα τον Χίο και τον Ξενοφάνη.O Αριστοτέλης κάνει λόγο για Πυθαγόρειους. Πρόκειται για τους μαθητές ή για μεταγενέστερους οπαδούς του Πυθαγόρα. Ελάχιστα αποσπάσματα τους σώθηκαν από το Φιλόλαο, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Σωκράτη, και από τον Αρχύτα, που ήταν σύγχρονος του Πλάτωνα. Αριθμητική και ΓεωμετρίαΓια τον Πυθαγόρα η μουσική και τα μαθηματικά γίνεται άσκηση με σκοπό την υπέρβαση των σωματικών περιορισμών και την κάθαρση της ψυχής, για να μπορέσει η τελευταία να απελευθερωθεί από τον κύκλο της μετενσάρκωσης για να φτάσει τελικά στη θεότητα από την οποία προέρχεται.Όπως στον άνθρωπο υπάρχουν η ψυχή και το σώμα, έτσι και στον κόσμο δύο αρχές βρίσκονται σε αντίθεση, το όριο (το πέρας) και το άπειρο. Στην περίπτωση αυτή η σύγκρουση είναι φαινομενική, γιατί στην πραγματικότητα το πέρας είναι αυτό που διοικεί και οργανώνει τον κόσμο. H ύψιστη έκφραση του πέρατος είναι ο αριθμός, ο οποίος αποτελεί κλειδί για την κατανόηση της τάξης που βάζει το πέρας στον κόσμο. [sciencearchives.wordpress.com]
  Η θεωρία των αριθμών είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του Πυθαγορισμού. Τα αντικείμενα «είναι» αριθμοί ή «ομοιάζουν» με αριθμούς.Ο Πυθαγόρας «συνέλαβε» τους αριθμούς κατά την προσπάθειά του να βρει μια πρωταρχική, άυλη, αναλλοίωτη αρχή των όντων. Οι αριθμοί είναι αυτοί λοιπόν που αποτελούν την πρώτη αρχή, την προσδιοριστική δύναμη του κόσμου και στη σχέση ανάμεσά τους βρίσκεται η ουσία των όντων. Για το λόγω του ότι είναι αυτή η ίδια η ουσία του κόσμου και όχι απλώς σύμβολα ποσοτικών σχέσεων, οι αριθμοί θεωρούνται «ιεροί». Ακόμη και οι αφηρημένες έννοιες στον Πυθαγορισμό συνδέονται με τους αριθμούς. Π.χ. η δικαιοσύνη συνδέεται με τον αριθμό 4 δηλαδή με τον πρώτο τετραγωνικό αριθμό και ο γάμος με τον αριθμό 5. Ο άνθρωπος παριστάνεται με τον αριθμό 250 κ.λ.π. Οι ψυχολογικοί συνειρμοί που λειτούργησαν εδώ δεν έχουν αποσαφηνιστεί.Κοσμική Αρμονία: στον Πυθαγορισμό κοσμική σημασία έχει η «ιερή δεκάδα»: η μυστική της ονομασία, τετρακτύς της δεκάδας, συνεπάγεται ότι 1+2+3+4=10, αλλά μπορεί να νοηθεί και ως το «τέλειο τρίγωνο».Όπως είπαμε η ουσία των όντων σύμφωνα με τον Πυθαγόρα είναι οι αριθμοί. Επιπλέον πίστευε ότι το σύμπαν προήλθε από το χάος και απέκτησε μορφή με το μέτρο και την αρμονία, γι’ αυτό και πρώτος το ονόμασε «Κόσμο», δηλαδή τάξη και αρμονία.Αρμονία όμως για το σώμα είναι η ψυχή, η οποία διατηρεί κάποια συμμετρία ανάμεσα στο υλικό και το πνευματικό στοιχείο του ανθρώπου. Η ψυχή έχει τις ιδιότητες της ταυτότητας, της ετερότητας, της στάσης και της κίνησης. Αυτή είναι η «τετρακτύς» για την ψυχή. Αυτές οι φιλοσοφικές του αντιλήψεις επηρέασαν τον Πλάτωνα, ο οποίος αργότερα θεωρεί ότι η αρμονία της μουσικής καθρεφτίζει την αρμονία της ψυχής.Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα το σύμπαν βρίσκεται σε διάταξη αρμονίας και η θεωρία του, η θέασή του, είναι αυτή που φέρνει την κάθαρση. Αυτό οδήγησε στη θεωρία του Πυθαγόρα για την «Αρμονία των σφαιρών». Το σύνολο των ήχων, δηλαδή, που παράγονται από την περιστροφή των πλανητών, ανάλογα πάντα με την απόστασή τους από τη γη, και οι οποίοι, όμως, δεν ακούγονται.Στην αριθμητική η συμβολή του Πυθαγόρα δεν ήταν τόσο σημαντική όσο η συμβολή του στην επιστήμη της Γεωμετρίας. Παρόλα αυτά ο Πυθαγόρας είναι αυτός που δημιούργησε τον Πυθαγόρειο Πίνακα ή Άβακα, τον πασίγνωστο σε όλους μας πίνακα πολλαπλασιασμού ή αλλιώς προπαίδεια. Είναι δηλαδή ο πίνακας που δίνει τα γινόμενα των δέκα πρώτων ακέραιων αριθμών.Στη Γεωμετρία η συμβολή του είναι αξιοσημείωτη αφού είναι αυτός που ανακάλυψε ότι το τετράγωνο της υποτείνουσας ενός ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των καθέτων πλευρών. Αυτή η θεωρία του σήμερα ονομάζεται στην επιστήμη της γεωμετρίας «πυθαγόρειο θεώρημα».Σήμερα σκεφτόμαστε το Πυθαγόρειο Θεώρημα ως αλγεβρική σχέση a² +  b² =   c² , από την οποία το μήκος μιας πλευράς ενός ορθογωνίου τριγώνου μπορεί να βρεθεί, λαμβάνοντας υπόψη τα μήκη των άλλων δύο πλευρών. Αλλά ο Πυθαγόρας δεν την αντιλήφθηκε έτσι. Γι’ αυτόν ήταν μια γεωμετρική δήλωση για τα εμβαδά. Και μόνο με την ανάπτυξη της σύγχρονης άλγεβρας, περίπου το 16ο αιώνα,
  το Θεώρημα εξοικειώθηκε στην αλγεβρική του μορφή. Είναι σημαντικό να αντέξει αυτό στο μυαλό, εάν πρόκειται να επισημάνουμε την εξέλιξη του Θεωρήματος κατά τη διάρκεια των 2.500 ετών από τότε που ο Πυθαγόρας υποθετικά το απέδειξε πρώτος και το έκανε αθάνατο. Και δεν ήταν ούτε καν ο πρώτος που ανακάλυψε το Θεώρημα. Ήταν γνωστό στους Βαβυλώνιους και ενδεχομένως στους Κινέζους, τουλάχιστον χίλια έτη πριν από αυτόν.Μουσική διάστημαΗ σχέση μεταξύ δύο αριθμών, αυτό δηλαδή που ονομάζεται σήμερα στην αριθμητική και στη γεωμετρία λόγος, στη μαθηματική θεωρία της Μουσικής του Πυθαγόρα ονομάζεται «Διάστημα». Στη θεωρία της Μουσικής μάλιστα η λέξη διάστημα είχε διπλή σημασία. Διότι αφενός μεν ονομαζόταν διάστημα η αριθμητική σχέση με την οποία εκφραζόταν ο λόγος του μουσικού διαστήματος, αφετέρου δε αυτή η λέξη ήταν σύμφωνη με την καθημερινή έννοιά της και το «τμήμα ευθείας», δηλαδή την απόσταση μεταξύ δύο σημείων. Το μουσικό διάστημα, που εκφραζόταν ως «σχέση δύο αριθμών προς αλλήλους» στη θεωρία της Μουσικής του Πυθαγόρα ονομαζόταν αρχικά διάστημα = απόσταση δυο σημείων απ’ αλλήλων. Το «διάστημα» αυτό είχε πράγματι δύο συνοριακά σημεία (πέρατα, όρους), τα οποία δινόντουσαν ως αριθμοί.Πιο συγκεκριμένα ο Πυθαγόρας ήταν αυτός που πρώτος έθεσε τις βάσεις της επιστήμης της Μουσικής με μια επιστημονικά θεμελιωμένη θεωρία της Μουσικής. Ανακάλυψε τη σχέση ανάμεσα στο μήκος των χορδών και το τονικό ύψος που δίνουν. Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποίησε ένα έγχορδο όργανο, που το δημιούργησε ο ίδιος, το «Μονόχορδο». Με άλλα λόγια οι Πυθαγόρειοι ανακάλυψαν μια σχέση απόλυτα σταθερή ανάμεσα στο μήκος των χορδών της λύρας και των βασικών συγχορδιών (1/2 για την όγδοη, 3/2 για την πέμπτη και 4/3 για την τέταρτη). H θαυμαστή ιδιότητα αυτών των αρμονικών σχέσεων έγκειτο στο ότι περιλάμβαναν τους τέσσερις πρώτους φυσικούς αριθμούς (1, 2, 3, 4), το άθροισμα των οποίων ισούται με το 10, τον ιερό αριθμό των Δελφών (Τετρακτύς).Σε αυτή την αντίληψη για τις ιδιότητες των αριθμών, οι οποίοι εκφράζουν επιστημονικούς όρους της πραγματικότητας και αναπαριστούν συμβολικά τη θεία τάξη, έχει τις ρίζες της όλη η ανάπτυξη των πυθαγόρειων μαθηματικών, τα οποία ήταν ταυτόχρονα και επιστήμη και αριθμητικός μυστικισμός. Όταν είχαν σχέση με το δεύτερο, οι αριθμοί άρχισαν να εκλαμβάνονται ως σύμβολα της ζωής, των αρετών και των αξιών – π.χ., το 4, δηλαδή το δύο στο τετράγωνο, ήταν το σύμβολο της δικαιοσύνης (πυθαγόρεια αριθμολογία).Είναι φανερό ότι ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος που εισήγαγε στην Ελλάδα αυτές τις αντιλήψεις.Τα ιδιαίτερα διαφέροντα του Πυθαγόρα ήταν πρώτα και κύρια τα μαθηματικά. Μπορούμε να θεωρήσουμε βέβαιο πως αυτό δεν σημαίνει απλώς ότι έτρεφε δεισιδαιμονίες περί τους αριθμούς, αλλά ότι έκαμε πραγματικές και σημαντικές προόδους στα μαθηματικά. Οι ανακαλύψεις που έκανε ήταν ολοκληρωτικά και εκπληκτικά καινούριες. H πιο εκπληκτική του ανακάλυψη, και αυτή που λένε ότι άσκησε την ευρύτερη επίδραση πάνω στη σκέψη του και ότι υπήρξε το θεμέλιο της μαθηματικής του φιλοσοφίας, αφορούσε το πεδίο της μουσικής. Ανακάλυψε ότι αυτά τα διαστήματα της μουσικής κλίμακας που ακόμη και τώρα ονομάζονται τέλειες αρμονίες μπορούν να διατυπωθούν αριθμητικά ως αναλογίες μεταξύ των αριθμών 1,2,3 και 4. Οι αριθμοί αυτοί προστιθέμενοι μας δίνουν το 10, αριθμό που, σύμφωνα με τον περίεργο πυθαγόρειο συνδυασμό μαθηματικών και μυστικισμού, ονομαζόταν τέλειος αριθμός. Γραφικά παριστανόταν με το σχήμα το καλούμενο "τετρακτύς", δηλαδή το παρακάτω σχήμα: Η Τετρακτύς αποτελούσε την ουσία της διδασκαλίας των Πυθαγορείων. Είναι το άθροισμα των πρώτων τεσσάρων φυσικών αριθμών (1+2+3+4=10) που συνδέονται μεταξύ τους με διάφορες σχέσεις. Από αυτούς τους τέσσερις αριθμούς, είναι δυνατόν να κατασκευασθούν οι αναλογίες της τέταρτης, της πέμπτης και της ογδόης αρμονικής. Οι αναλογίες αυτές δημιουργούν την Αρμονία που για τους Πυθαγόρειους είχε σημασία κυριολεκτικά κοσμική. Οι Πυθαγόρειοι χρησιμοποιούσαν την Τετρακτύν για να ορκισθούν, επικαλούμενοι τον Πυθαγόρα σαν κάποιο θεό.H αναλογία 2:1 στο σχήμα αυτό μας δίνει την ογδόη, η αναλογία 3:2 την πέμπτη και η αναλογία 4:3 την τετάρτη. Αν τώρα κάποιος δεν γνώριζε αυτό το πράγμα, δεν ήταν κάτι που θα το αντιμετώπιζε καθώς θα έπαιζε τη λύρα και θα κτυπούσε τις χορδές με μια κάποια πιθανότητα να κάμει και σφάλματα . H ανακάλυψη ήταν ότι υφίσταται μια σύμφυτη τάξη, μια αριθμητική οργάνωση μέσα στην ίδια τη φύση του ήχου, και η ανακάλυψη παρουσιαζόταν σαν αποκάλυψη σχετική με τη φύση του Σύμπαντος.Χάρη στην ανακάλυψη του Πυθαγόρα, η μουσική παρουσίαζε στους οπαδούς του το καλύτερο παράδειγμα της πρακτικής εφαρμογής αυτής της αρχής. Την ορθότητα της αρχής τόνιζε η ομορφιά της μουσικής, προς την οποία ο Πυθαγόρας – όπως και οι περισσότεροι Έλληνες – ήταν ευαίσθητος, γιατί η λέξη "κόσμος" σήμαινε για τον Έλληνα και την ομορφιά και την τάξη. Το πέρας ταυτιζόταν με την ομορφιά, και άλλη μια απόδειξη αυτής της αρχής ήταν το ότι, αν την εφαρμόζαμε στο πεδίο των ήχων, από τη δυσαρμονία γεννιόταν η ομορφιά. Επομένως το όλο πεδίο του ήχου, που εκτεινόταν απεριόριστα και προς τις δύο αντίθετες κατευθύνσεις, υψηλά ή χαμηλά, αποτελούσε παράδειγμα του απείρου. Το πέρας αντιπροσωπεύεται από το αριθμητικό σύστημα των αναλογιών ανάμεσα στις αρμονικές νότες, σύστημα που επιβάλει την τάξη στο σύνολο. Το σύστημα αυτό οριοθετείται με βάση ένα κατανοητό σχέδιο. Το σχέδιο αυτό δεν το επινόησε ο άνθρωπος, αλλά υπήρχε ανέκαθεν και περίμενε τον άνθρωπο να το ανακαλύψει. Αυτή η διαδικασία, που την συναντούμε εδώ σε ένα μοναδικό, εκπληκτικό παράδειγμα, οι Πυθαγόρειοι πίστευαν πως αποτελούσε την κύρια αρχή που λειτουργεί μέσα στο Σύμπαν ως σύνολο. Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιο (αν συλλογιστούμε ότι η φιλοσοφία τότε βρισκόταν στο αρχικό της στάδιο και απουσίαζε κάθε συστηματική μελέτη της λογικής, ακόμα και της γραμματικής) το γεγονός ότι οι Πυθαγόρειοι εξέφρασαν την καινοφανή τους πεποίθηση με τη φράση ότι "τα όντα είναι οι αριθμοί". Έτσι, αυτή η φράση μας δίνει την κύρια γραμμή της σκέψης τους.Αποφθέγματα του Πυθαγόρα
  

  • Η Αρχή είναι το ήμισυ του παντός.
  • Ο άνθρωπος είναι θνητός με τους φόβους του, και αθάνατος με τις επιθυμίες του.
  • Άσε τους μεγάλους δρόμους και πάρε τα στενά.
  • Όσο ο Άνθρωπος συνεχίζει να είναι ο άσπλαχνος καταστροφέας των κατώτερων ζώντων όντων δεν θα γνωρίσει ποτέ υγεία και ειρήνη. Γιατί όσο οι άνθρωποι κατασφάζουν τα ζώα, θα σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Πράγματι, αυτός που σπείρει τον καρπό του φόνου και του πόνου δεν μπορεί να δρέψει χαρά και αγάπη.
  • Είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του και κυριαρχείται από αυτά.
  • Αν λέγεται κάποιο ψέμα, να το αντιμετωπίζεις με ηρεμία
  • Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος
  • Ποτέ να μην κάνεις τίποτα αισχρό, ούτε μαζί με άλλον, ούτε μόνος σου. Περισσότερο απ’ όλους να ντρέπεσαι τον εαυτό σου
  • Ο κόσμος είναι αριθμοί.

  Διαβάστε και δύο πιο αναλυτικά άρθρα για τον Πυθαγόρα:
  

  1. Ο Πυθαγόρας και η φιλοσοφία
  2. Πυθαγόρας, ο μεγάλος δάσκαλος της αρχαίας Ελλάδας
  3. [sciencearchives.wordpress.com]  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:23

  Ασκληπιείο της Επιδαύρου

   »  Καστέλλια
  
  ΑσκληπιόςΑσκληπιός, Αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου.Ο θεός της ιατρικής και της υγείας στην αρχαία μας μυθολογία και ο πρώτος θνητός θεραπευτής. Ήταν κατά την παράδοση γιος του Απόλλωνα και της Κορωνίδας, κόρης του Βασιλιά της Θεσσαλίας, Φλεγύα. Κοντά στο σοφό Κένταυρο Χείρωνα στο Πήλιο, ο Ασκληπιός έμαθε την τέχνη της ιατρικής και γνώρισε τις θεραπευτικές ιδιότητες της πλούσιας χλωρίδας του Πηλίου.Οι πρόγονοί μας φαντάζονταν τον Ασκληπιό σαν ένα γεροδεμένο άντρα με γένια, γεμάτο υγεία, που καθόταν πάνω σε ένα θρόνο. Είχε πολλές θυγατέρες, που τα ονόματά τους συμβολίζουν την υγεία, τη θεραπεία και τα φάρμακα. Το ιερό του ζώο ήταν το φίδι, ενώ σαν σύμβολο του είχε το ραβδί. Του είχαν αφιερώσει ένα ιερό στην Επίδαυρο, αλλά σε όλη την Ελλάδα υπήρχαν ναοί και Βωμοί, που ονομάζονταν Ασκληπιεία, στα οποία προσέτρεχαν οι άνθρωποι για να θεραπευθούν. Το σημαντικότερο απ’ όλα βρισκόταν στην Κω. Είχαν ιερείς του θεού, κάτι σαν τους τωρινούς πρακτικούς γιατρούς, που έδιναν φάρμακα από βοτάνια, ενώ συνιστούσαν και κατάλληλη δίαιτα. Οι ασθενείς εξαγνίζονταν, πρόσφεραν τα δώρα τους και κατόπιν μεταφέρονταν σε ειδικούς χώρους, όπου, σύμφωνα με την παράδοση, τη νύχτα ερχόταν ο θεός, μεταμορφωμένος συνήθως σε φίδι ή και σε άλλο ζώο και τους θεράπευε. Ο Ασκληπιός συμβολίζει ουσιαστικά το πέρασμα της φιλοσοφίας και της επιστήμης από την προϊστορία στην ιστορία.  
    Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου
  Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, από τα πλέον ονομαστά, μαζί με εκείνο της Κω ήταν τα σπουδαιότερα. Τα μνημεία του έχουν ενταχθεί από το 1988 στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Η τοποθεσία του είναι μαγευτική. Η φήμη του, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να ονομαστεί οικουμενική. Πολλά άλλα Ασκληπιεία, σπαρμένα σε διάφορες παραμεσόγειες πόλεις, καυχιόνταν ότι ιδρύθηκαν από το ιερό της Επιδαύρου. Όπως σε όλα τα Ασκληπιεία, βασικό ρόλο έπαι­ζε το άφθονο πηγαίο νερό. Η υδροθεραπεία για καθαρμούς (λουτρά και ποσιθεραπεία) ήταν η βάση της θεραπευτικής αγωγής των ιερών του Ασκληπι­ού.Άποψη του Ιερού από τα ανατολικά - Φώτο: Υπουργείο Πολιτισμού.Προ της εγκοιμήσεως στο άδυτο ή άβατο ο ασθε­νής λουζόταν στα άφθονα νερά της πηγής (η οποία θεωρούνταν ιερή), νήστευε, παρακολουθούσε αγώ­νες (γυμναστικούς, ποιητικούς, θεατρικούς και εν γένει καλλιτεχνικούς), μπορούσε να διαβάζει στη βιβλιοθήκη του ιδρύματος, συμμετείχε σε καθημερινές σωματικές ασκήσεις και γενικά η ζωή του στον ξενώνα του Ασκληπιείου ήταν δημιουργική κι ευχάριστη και τον απομάκρυνε απ’ τις ψυχοφθόρες μικρές καθημερινές φροντίδες.Επειδή δε στα Ασκληπιεία δεν γίνονταν δεκτοί οι βαριά ασθενείς, όπως και οι επίτοκες –«ούτε αποθανείν ούτε τεκείν όσιον»- εικάζεται ότι οι νοσηλευόμενοι θα ήταν χρονίως πάσχοντες, κυρίως από νευροψυχικές παθήσεις, δερματικές, αλλά και πνευμονοπαθείς, κυρίως χρόνιοι φυματικοί, οι οποίοι στο ευχάριστο και υγιεινό περιβάλλον του ιερού του Ασκληπιού ασφαλώς και βελτιώνονταν ίσως και πολλοί να θεραπεύονταν.Μετά την προετοιμασία, σωματική (λουτροθεραπεία, νηστεία, υδροποσία) και ψυχική (προσφορά θυσίας στο θεό, παρακολούθηση ψυχαγωγικών τελετών), ο ασθενής βοηθούντων και των προπαρασκευαστικών φαρμάκων, ήταν έτοιμος για την εγκοίμηση στο άβατο του ναού. Μεγάλο ρόλο έπαιζε η υποβολή των ιερέων – θεραπευτών – μάντεων οι οποίοι με… ψυχοβολές έπειθαν τους ασθενείς ότι θα τους επισκεφθεί «κατ’ όναρ» ο θεός και θα τους ορίσει τον τρόπο της θεραπείας. Όμως δεν ήταν προνόμιο όλων των ασθενών η εγκοίμηση. Μόνο όσοι μπορούσαν να δεχθούν «τη θεϊκή επίσκεψη κατ’ όναρ» προωθούνταν στο άβατο. Αυτοί δηλαδή που είχαν υποστεί την κατάλληλη ψυχική προετοιμασία.Στην αρχαία Ελλάδα η θρησκεία ήταν στενά συ­νυφασμένη με τη δημόσια ζωή, γι’ αυτό και τα με­γάλα ιερά χρωστούσαν τη φήμη τους και την ακμή τους στην ισχύ και τον πλούτο της πόλης στην ο­ποία ανήκαν. Και οι ενέργειες έπαιρναν το κύρος τους από την εύνοια του προστάτη- θεού της πόλης. Ως εκ τούτου οι ναοί ήταν κέντρα θρησκευτικά και πολιτικά αλληλοεξαρτώμενα. Είναι ελάχιστα τα ιε­ρά που απέκτησαν ιδιαίτερη φήμη ανεξάρτητα από την ισχύ της πόλης στην οποία ανήκαν. Ένα από αυτά είναι και αυτό της Επιδαύρου, η ο­ποία ήταν μια μικρή πόλη ανάμεσα στις δυνατές Κόρινθο-Σπάρτη-Σικυώνα. Τούτο οφείλεται στο ιερατείο του θεού Ασκληπιού, αλλά και στα άφθονα νερά της περιοχής τα οποία βοήθησαν στην εφαρ­μογή της καθαρτικής και ιαματικής λειτουργίας τους στον πάσχοντα άνθρωπο.Ο χώρος του Ασκληπιείου της Επιδαύρου απέχει οχτώ χιλιόμετρα από την πόλη της Παλαιάς Επιδαύρου και στο σημείο αυτό υπήρχε από παλιά ιερό. Η εξέλιξή του από ναό του θεού Ασκληπιού σε οργανωμένο ιατρικό κέντρο -το σπουδαιότερο- ό­που έχουμε τη μετάβαση, από τη θεϊκή παρέμβαση στη νόσο και την ίαση, στην επιστημονική ιατρική, μαρτυρείται και από τα εκτεταμένα λείψανα του ιε­ρού της Επιδαύρου. Η αισθητική αξία των αρχιτεκτονημάτων, των αναθημάτων του και η επιστημονική ερμηνεία τους αποδεικνύουν τη μοναδικότητα αυτού του ιερού τεμένους της υγείας και της ιατρικής.
  Ασκληπιός και Υγεία. Μαρμάρινο ανάγλυφο από τη Θέρμη Θεσσαλονίκης.
  Πριν από σχεδόν ένα αιώνα ο Π. Αραβαντινός έ­γραψε στο σύγγραμμά του «Ασκληπιός και Ασκληπιεία» (1907) τα εξής: «Περί της πολυτίμου ημών ιατρικής ταύτης κλη­ρονομιάς ελάχιστοι δυστυχώς ενδιαφερόμεθα, ενώ ημείς πρωτίστως έδει να επιληφθώμεν απ’ ευθείας μετά φανατικού ζήλου, της ειδικής των ιερών τού­των μνημείων ερεύνης και σπουδής, βοηθούσης και της ιδίας ημών αθανάτου γλώσσης». ΥγείαΟι ειδικοί σήμερα προσδιορίζουν τις αρχές της λατρείας της ιατρικής στην Επίδαυρο κατά προσέγ­γιση στο 16ο αι. π.Χ. στο ύψωμα του Κυνορτίου, πί­σω από το θέατρο. Όπως αναφέρθηκε, ιδιαίτερο ρό­λο έπαιξε στην ίδρυση, λειτουργία και εξέλιξή του το άφθονο τρεχούμενο νερό, που αναβλύζει ακόμη και σήμερα και διαρρέει τη μικρή κοιλάδα στα ανατολικά.Η κάθαρση με το νερό, οι θυσίες ζώων προσφο­ράς, η κοινή συνεστίαση ιερέων και ασθενών από τα ιερά σφάγια σε τελετουργικό γεύμα, εξασφάλι­ζαν σωματική υγεία και ψυχική ηρεμία στους πά­σχοντες. Αυτή η πολύ παλιά τελετουργία διατηρήθηκε αναλλοίωτη από την αρχή της παρουσίας εκεί του ιερού μέχρι το τέλος της αρχαιότητας και αποτελούσε την κεντρική λατρευτική πράξη.Μετά την πτώση του μυκηναϊκού κόσμου, πάνω στα ερείπια του παλιού ιερού ξαναζωντανεύει γύρω στα 800 π.Χ. η λατρεία του, η οποία όμως τώρα μπαίνει στην προστασία του θεού- οργανωτή των πόλεων, του Απόλλωνα, ο οποίος από παλιά θεωρούνταν ο θεός της ιατρικής, ο οποίος θεράπευε τους θεούς (Παιήων).Εδώ στο λόφο του Κυνορτίου, ο βασιλιάς της Επιδαύρου, Μάλος, ίδρυσε το ιερό του Απόλλωνος Μαλεάτα, κοντά στο οποίο η εγγονή του Κορωνίς γέννησε τον Ασκλη­πιό, του οποίου πατέρας θεωρήθηκε ο Απόλλων. Από τότε η λατρεία της υγείας και της ιατρικής στην Επίδαυρο γίνεται επίσημη κρατική λειτουργία. Τέτοια ήταν η φήμη του Ασκληπιείου της Επιδαύρου, ώστε συνέρρεαν ικέτες του θεού (ασθενείς, προσκυνητές) από όλες τις γύρω πόλεις, ακόμη κι από πολύ απομακρυσμένες περιοχές, όπως μαρτυ­ρούν οι ανευρεθείσες πλάκες, οι οποίες κατά τον Αραβαντινό ήταν τα ιστορικά των ασθενών, καθώς και το χαραγμένο επίγραμμα-ευχαριστήριο του ρή­τορα Αισχίνη προς τον Ασκληπιό: «θνητών μεν τέχναις απυρούμενος, εις δε το θείον ελπίδα πάσαν έχων, προλιπών εύπαιδας Αθήνας, ιάθην ελθών, Ασκληπιέ, προς το σον άλσος, έλκος έχων κεφαλής ενιαύσιον, εν τρισί μησίν».Έλκος λοιπόν του δέρματος της κεφαλής που τα­λαιπωρούσε τον Αισχίνη για ένα χρόνο, θεραπεύτηκε στο Ασκληπιείο σε τρεις μήνες. [Καθαριότητα, ηλιοθεραπεία, ευχάριστη διαμονή και ίσως επιθέ­ματα με διάφορα βότανα υπό μορφή αλοιφών, αναμιγμένα με ζωικές ουσίες (λάδι, κερί, λίπος κ.ά.) καθώς και ορυκτές ύλες ως π.χ. ψευδάργυρο, νι­τρικό άργυρο κ.ά.].Κατά τον Αραβαντινό, ο μέγας ξενών ή καταγώγιον του Ασκληπιείου αποτελούνταν από τουλάχι­στον 160 δωμάτια στα οποία ίσως φιλοξενούνταν ε­κτός των ασθενών και συνοδοί τους. Λόγω της πληθώρας των επισκεπτών-ασθενών οι παλαιές εγκαταστάσεις στο Κυνόρτιον δεν επαρ­κούσαν και περίπου κατά τον 6ο π.Χ. αιώνα ιδρύε­ται στην κοιλάδα βορειοδυτικά του παλαιού λα­τρευτικού συγκροτήματος ένα νέο Ασκληπιείο, του οποίου τα λείψανα σήμερα μας δίνουν αμυδρή ιδέα της λειτουργίας του.Εδώ η ιατρική βασίστηκε στην ανθρώπινη σκέψη και έπαψε να νομίζεται επέμ­βαση του θεϊκού στοιχείου. Η εποχή της μεγάλης ακμής του Ασκληπιείου της Επιδαύρου είναι οι 4ος και 3ος π.Χ. αι. Ο πλούτος που συγκεντρώνεται στο ίδρυμα αυτό της Επιδαύρου συνετέλεσε στην αρχιτεκτονική και λειτουργική ανάπτυξή του ώστε να γίνει το σπου­δαιότερο όλων των ομοίων του.Η κυκλική θόλος, χώρος μυστηριακός, είναι έρ­γο του 4ου π.Χ. αιώνα όπως και ο δωρικής αρχιτε­κτονικής ναός του Ασκληπιού. Άλλωστε με την κάθοδο των Δωριέων διαδόθηκε η λατρεία του θε­ού και οι ναοί του Ασκληπιού αντικατέστησαν άλ­λους πρωιμότερους, που ήταν αφιερωμένοι σε διά­φορες θεότητες που θεωρούνταν προστάτιδες της υ­γείας, όπως στην Τιτάνη και αλλού.Η Θόλος του Ασκληπιείου της ΕπιδαύρουΗ θόλος ή θυμέλη θεωρείται το πιο κομψό μετά το Ερεχθείο κτίσμα των κλασικών χρόνων και εί­ναι έργο του Πολυκλείτου. Το σχήμα της προσο­μοιάζει με θολωτό τάφο και οι υπόγειες κυκλικές λαβυρινθώδεις διαδρομές της συμβολίζουν το σκοτεινό βασίλειο του Άδη. Άλλωστε ο Ύπνος ήταν αδελφός του Άδη. Ίσως ε­κεί να γίνονταν οι εγκοιμήσεις των ασθενών όπου τη νύχια τους επισκεπτόταν ο θεός, δηλαδή οι ιε­ρείς του ναού. Πλησίον του κεντρικού ναού και της θόλου, υ­πήρχαν ιερά και άλλων θεών όπως της Αρτέμιδος, της Αφροδίτης (η σημασία είναι προφανής), της θέμιδος (δύσκολη η εξήγηση), καθώς επίσης και μεγάλη βιβλιοθήκη για χρήση των ιερέων αλλά και των ασθενών και των συνοδών τους.Η μελέτη των τότε υπαρχουσών γνώσεων για τη φύση του κόσμου και γενικότερα της ύλης, καθώς και η εμπειρία από τις εφαρμοζόμενες θεραπείες στην εξέλιξη των νόσων δημιούργησαν μια αξιοθαύμαστη ιατρική παιδεία, η οποία ενσωματώθηκε στην προηγούμενη άσκηση της ιαματικής τέχνης που είχε βάση τους καθαρμούς, την εγκοίμηση και την ψυχαγωγία, και έτσι το ίδρυμα κατέκτησε τη φήμη του σπουδαιότερου ιερού του θεού.Εκτός από τα κτίσματα που αναφέρθηκαν, υπήρ­χαν το εστιατόριο, γνωστό και ως γυμνάσιο, το καταγώγιο ή ξενώνας, ένα μεγάλο κτίσμα στο οποίο φιλοξενούνταν οι ασθενείς πριν από την εγκοίμηση, καθώς και οι συνοδοί τους. Εξέχουσα θέση μεταξύ των κτιρίων του ιδρύμα­τος κατείχε το θέατρο στη νότια πλευρά του συ­γκροτήματος, θεατρικές παραστάσεις, μουσικοί, ποιητικοί και αθλητικοί αγώνες ήταν μέρος της θε­ραπείας των ασθενών. Επίσης οι ασθενείς είχαν ελεύθερη πρόσβαση στην βιβλιοθήκη.ΑσκληπιόςΟ Μ. Ιούλιος Απελλάς σε επιγραφή που βρέθη­κε στο Ασκληπιείο περιγράφει την κεφαλαλγία που του προκάλεσε η κόπωση των ματιών του, λό­γω της πολυημέρου αναγνώσεως βιβλίων κατά τη διάρκεια της θεραπείας του στο ιερό ίδρυμα. Οι ναοί του Ασκληπιού ήταν γεμάτοι από αφιε­ρώματα και ανάγλυφα τα οποία παρίσταναν τις διά­φορες βλάβες μερών του σώματος, καθώς επίσης και τις θεραπείες που εφαρμόζονταν (π.χ. εγχύσεις κολλυρίου κ.ά.) και αποτελούσαν «μουσείο τέχνης».Τις πληροφορίες που έχουμε για τον τρόπο λειτουργίας των ιερών του Ασκληπιού και την άσκηση της ιατρικής υπό των ιερέων και των βοη­θών τους, τις οφείλουμε κατά βάση στις πλάκες που βρέθηκαν στη νοτιοανατολική πλευρά του ξενώνα. οι πλάκες αυτές με την περιγραφή των δια­φόρων ιαμάτων βρέθηκαν κατά τις ανα­σκαφές υπό του αρχαιολόγου Καββαδία και είναι δυο στήλες. Τις στήλες αυτές τις αναφέρει και ο Παυσανίας, ο οποίος μας λέει ότι ήταν περισσότερες και βρίσκονταν μέ­σα στον περίβολο του ναού. «Ταύτας εγγεγραμμένα και ανδρών και γυναι­κών εστίν ονόματα ακεσθέντων υπό του Ασκλη­πιού, προσέτι δε και νόσημα ό,τι έκαστος ενόσησεν, και όπως ιάθη». Ήταν λοιπόν οι πλάκες αυτές κατάλογοι με τα ονόματα ασθενών, ανδρών και γυναικών, που θεραπεύτηκαν απ’ τον Ασκληπιό, ακόμη και η νόσος α­πό την οποία έπασχαν, καθώς και ο τρόπος θερα­πείας τους.«…γέγραπται δε φωνή τη Δωρίδι», δηλαδή ή­ταν γραμμένες οι πλάκες στη δωρική διάλεκτο. Η μεν πρώτη στήλη περιλαμβάνει 19 ιάματα, ή δε άλλη 23. Αυτά μπορούν να διακριθούν κατά τον Αραβαντινό στις ακόλουθες κατηγορίες:α) Τα φανταστικά, τα οποία είχαν σκοπό τη δια­φήμιση του έργου των ιερέων και του προστάτη θε­ού και είναι τελείως εξωπραγματικά, όπως π.χ. τα 7ο, 8ο, 9ο, 14ο, 15ο ιάματα και άλλα.β) Τα σκοπίμως προβαλλόμενα, ενώ είχαν μικρή συνηθισμένη βαρύτητα, όπως τα ιάματα 1ο, 2ο, 18ο κ.τ.λ.γ) Τα πραγματικά. Αυτά δηλαδή που με ιατρικές πράξεις (χειρουργική, χρήση φαρμάκων, εφαρμο­γή κινησιοθεραπείας, μαλάξεις κ.τ.λ.) αντιμετωπίζονταν, και ο ασθενής βρισκόταν υπό την επήρεια φαρμάκων ή είχε υποστεί την εγκοίμηση στο άβατο. Στην κατηγορία αυτή είναι τα ιάματα 3ο, 4ο, 6ο, 12ο, 18ο κ.ά.δ) Τα εκφοβιστικά. Αυτά αφορούσαν κυρίως τους δύσπιστους και τους ασεβείς, ώστε να μη χαλάσουν τη φήμη του ιερού, όπως τα ιάματα 10ο, 35ο κ.ά.ε) Τα μαντικά. Αυτά που δεν έχουν σχέση με την ιατρική και τοποθετήθηκαν σκοπίμως υπό των ιε­ρέων για να πείσουν τους απλοϊκούς για την υπε­ράνθρωπη δύναμη του Ασκληπιού, ο οποίος όχι μόνο θεραπεύει αλλά ασκεί και μαντική δύναμη (ίαμα 23ο) βοηθώντας και σε άλλες ανάγκες τους ικέτες του. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται τα ιάμα­τα 22ο και 23ο.στ) Τα έχοντα εισπρακτικό χαρακτήρα, όπως το ιάμα 21ο, το οποίο σε μετάφραση έχει ως εξής:Ο Έρμων από τη Θάσο πήγε στην Επίδαυρο τυ­φλός. Τον εθεράπευσε ο θεός. Επειδή όμως δεν επλήρωσε τα ίατρα ο θεός τον ετύφλωσε ξανά. Όταν δε πάλι ξαναπήγε στο ναό, έφερε την αμοιβή και μετά την εγκοίμηση έγινε καλά.Αν λοιπόν οι ικέτες του θεού δεν προσέφεραν τα «νενομισμένα ίατρα» υπήρχε κίνδυνος ο θεός να πά­ρει πίσω την εύνοιά του και η νόσος να επιστρέψει. Όλα αυτά ασκούσαν μεγάλη επίδραση στους ικέτες-ασθενείς, οι οποίοι με την κατάλληλη προετοι­μασία από τους ιερείς και τους βοηθούς τους και α­φού είχαν εκπληρώσει το τελετουργικό μέρος της θεραπείας, με τη βοήθεια των κατάλληλων φαρ­μάκων, όσοι ήταν επιδεκτικοί της «εύνοιας» του θε­ού, οδηγούνταν στο άβατο ή άδυτο για την εγκοί­μηση. Εκεί κανείς άλλος εκτός των μυημένων ιερέων δεν είχε την άδεια να εισέλθει. Οι ασθενείς επείθοντο ότι τους επισκέπτεται ο θεός, ο οποίος τους έ­δινε οδηγίες ή και εκτελούσε τις ενδεικνυόμενες επεμβάσεις. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούσαν για την προ­ετοιμασία της εγκοιμήσεως δεν αναφέρονται σε κα­νένα ίαμα και ήταν μυστικό των ιερέων, οι οποίοι και μόνον αυτοί ήταν μυημένοι στη σύνθεση, έν­δειξη, δόση και χρήση τους. 
  Σεβαστή Χαβιάρα – Καραχάλιου
  Δρ. Ιστορίας της Ιατρικής, οφθαλμίατρος
  
  Βιβλιογραφία
  
  

  • Αραβαντινός Π.Α., Ασκληπιός και Ασκληπιεία,  Λιψία 1907.
  • Ανδρουτσόπουλος Δ.Γ., Το ιεροθεραπευτήριο του Αμφιάραου εν Ωρωπώ,  Αθήναι 1960.
  • Ομάδα Εργασίας Συντήρησης Μνημείων Επιδαύρου (ΟΕΣΜΕ).
  • Περιφέρεια Πελοποννήσου, Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου,  1999.
  • Καββαδίας Π., Το Ιερόν του Ασκληπιού εν Επιδαύρω και η θεραπεία των ασθενών,  Αθήναι 1914.
  • Κούζης Αρ., Η ιστορία της Ιατρικής,  Αθήναι 1929.
  • Παπαχατζής Νικ., Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις,  Αθήναι 1976.
  • Πουρναρόπουλος Γ., Ιστορία της Ιατρικής δια μέσου των αιώνων,  Αθήναι 1952.
  • Σπυρόπουλος Σπυρ., Τα Ασκληπιεία της Πελοποννήσου,  Πάτρα 1999.
  • Χαβιάρα-Καραχάλιου Σεβαστή, «Ασκληπιείο Αρχαίας Τιτάνης. Το πρώτο κέντρο Υγείας στον Ελληνικό χώρο;»  (διδακτορική διατριβή) 1984.

   
  Πηγή
  

  • Ελευθεροτυπία, Περιοδικό Ιστορικά, « Ασκληπιός και Ασκληπιεία», τεύχος 129, Αθήνα, χ.χ.
  • [argolikivivliothiki.gr]  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:20

  Ο ύπνος και το πάχος

   »  Καστέλλια
  
  
   Γράφει: Κρεμαστινός Δημήτριος, Καθηγητής Καρδιολογίας
  Άραγε τι σχέση μπορεί να έχουν ο ύπνος και η παχυσαρκία; Εάν θεωρητικά ένας άνθρωπος κοιμάται συνεχώς τις περισσότερες ώρες του 24ωρου, όπως τα ζώα που βρίσκονται σε χειμερία νάρκη τότε τι θα συμβεί; Με την αδρή λογική επειδή δεν θα τρώει αρκετά αναμένεται να χάνει βάρος. Όμως τι συμβαίνει όταν ο ύπνος είναι απλά μειωμένος; Επηρεάζεται το βάρος του ανθρώπου; Η απάντηση δίνεται από μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Οχάϊο όπου παρακολουθήθηκαν 70.000 γυναίκες επί 16 χρόνια. Η μελέτη αυτή απέδειξε ότι οι γυναίκες που κοιμόντουσαν 5 ή λιγότερες ώρες τη νύκτα είχαν την τάση να εμφανίσουν αύξηση τους βάρους τους μέχρι και 15 Kgr συγκριτικά με εκείνες που είχαν κανονικό ύπνο.
  
  Μια άλλη μελέτη από τη Νέα Ζηλανδία, που δημοσιεύεται στο 'BMJ' (British Medical Journal) καταλήγει σε ανάλογα αποτελέσματα. Οι ερευνητές αυτοί παρακολούθησαν 244 παιδιά ηλικίας 3-7 ετών και απέδειξαν ότι παιδιά που κοιμόνταν λιγότερο στα παιδικά τους χρόνια ήταν παχύτερα στην ηλικία των 7 ετών. Οι ερευνητές αποδίδουν τη συμπεριφορά αυτή στη μεταβολή των νευρορμονών που εκκρίνονται από τον εγκέφαλό μας και που αυξάνουν την όρεξη των παιδιών αυτών. Δεν αποδίδουν δηλαδή την παχυσαρκία απλά στο ότι τα παιδιά αυτά είναι ξύπνια περισσότερες ώρες- άρα έχουν περισσότερο χρόνο για φαγητό- αλλά στο ότι προκαλούνται ορμονικές μεταβολές με ερέθισμα το λίγο ύπνο. Το περίεργο στις μελέτες αυτές είναι ότι σε ορισμένες μελέτες οι ερευνητές συσχέτισαν την παχυσαρκία και με τις ώρες που τα παιδιά παρακολουθούν τηλεόραση και παρατήρησαν ότι η παχυσαρκία παρουσιάζεται όταν τα παιδιά παρακολουθούν τηλεόραση άνω των 2 ωρών την ημέρα. Στην περίπτωση όμως της τηλεόρασης, το να προσδιορίσει κανένας τα ακριβή αίτια της παχυσαρκίας δεν είναι κάτι το απλό, γιατί υπεισέρχονται πολλοί άλλοι παράγοντες.
  Σήμερα η παχυσαρκία ορίζεται ότι αφορά εκείνους που η μάζα του σώματός τους έχει δείκτη άνω του 30. Ο δείκτης αυτός προκύπτει από το βάρος του κάθε ατόμου σε κιλά διαιρούμενος δια του τετραγώνου του ύψους του εκφραζόμενο σε μέτρα (w/h²) . Εάν ο δείκτης αυτός είναι άνω του 30 τότε μπορούμε να μιλούμε για παχύσαρκο άτομο.
  Στα δύσκολα χρόνια, τότε που η φυματίωση μάστιζε την ανθρωπότητα, ο χλωμός λεπτόσωμος νέος ήταν ο αρρωστιάρης, ήταν ο επιρρεπής για να προσβληθεί από φυματίωση. Τότε η παχυσαρκία δεν θεωρείτο μόνο στοιχείο ευμάρειας, αλλά κυρίως σημάδι καλής υγείας. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Ο παχύσαρκος είναι ο επιρρεπής για να γίνει διαβητικός, είναι αυτός που πιθανότατα θα αναπτύξει υπέρταση. Εάν μάλιστα η παχυσαρκία συνοδεύεται από αυξημένη χοληστερίνη ή τριγλυκερίδια τότε ο παχύσαρκος έχει μεγάλη πιθανότητα να προσβληθεί από αθηροσκλήρωση, που θεωρείται το υπόβαθρο για το έμφραγμα του μυοκαρδίου ή το εγκεφαλικό επεισόδιο.
  Σήμερα η καταπολέμηση της παχυσαρκίας αρχίζει από την παιδική ηλικία όπου στους ήδη γνωστούς παράγοντες που ενέχονται για την παχυσαρκία, ενέχεται και ο ελαττωμένος ύπνος. Η σωστή διατροφή του παιδιού είναι αυτή όπου πρέπει οι υδατάνθρακες- και ιδιαίτερα τα γλυκά -να υπάρχουν σε περιορισμένη ποσότητα. Το βούτυρο και τα λίπη δεν θα πρέπει να αποτελούν τη βάση της διατροφής, αντίθετα το λάδι και οι ελιές πρέπει να κυριαρχούν στη διατροφή του παιδιού. Τα ίδια θα πρέπει να ισχύουν και για τους ενήλικες. Οι παχύσαρκοι σήμερα θα πρέπει να είναι αισιόδοξοι όταν αντιμετωπίζουν μεθοδικά το πρόβλημά τους. Όλοι οι επιβαρυντικοί παράγοντες για αθηροσκλήρωση βελτιώνονται και το προσδόκιμο επιβίωσης των παχύσαρκων αυξάνεται. Πάντα όμως θα πρέπει να τονίζεται ότι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας αρχίζει από την παιδική ηλικία, γιατί ο μεταβολισμός του παχύσαρκου παιδιού στρεβλώνεται και καταδικάζει το παιδί να εξελιχθεί σε ενήλικο παχύσαρκο με σοβαρά προβλήματα υγείας.
  [www.iatronet.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:18

  Αστεροειδής ξυστά από τη Γη, τη Δευτέρα 27 Ιουνίου!

   »  Καστέλλια
  • Συντάκτης: Λευτέρης Ρήγας, Δημοσίευση: 25/06/2011

    Επιστήμονες και ερασιτέχνες αστρονόμοι προετοιμάζονται για την έλευση του αστεροειδή 2011 MD που αναμένεται να περάσει πάνω από τη Γη τη Δευτέρα. Ο αστεροειδής θα περάσει σε απόσταση περίπου 20 χιλιάδων χλμ από τον πλανήτη μας και θα είναι ορατός ακόμη και από ένα μικρό οικιακό τηλεσκόπιο. Τον Νοέμβριο αναμένεται να μας πλησιάσει ένας γιγάντιος αστεροειδής ο οποίος αν κατέληγε στη Γη θα προκαλούσε ανυπολόγιστες καταστροφές.
  
  Τη Δευτέρα 27 Ιουνίου, ξυστά από τη Γη!
  
    Ο αστεροειδής 2011 MD είναι ένας διαστημικός βράχος με διάμετρο 10-50 μέτρα και η έλευση του έγινε γνωστή προχθές όταν τον εντόπισε ένα ρομποτικό τηλεσκόπιο στο Νέο Μεξικό που ασχολείται με την αναζήτηση διαστημικών σωμάτων που μπορεί να αποτελέσουν πιθανή απειλή για την Γη.
  
    Το κοντινότερο πέρασμά του από τη Γη θα γίνει τη Δευτέρα 27 Ιουνίου πάνω από το Νότιο Ημισφαίριο του πλανήτη. "Είμαστε βέβαiοι ότι θα περάσει πολύ κοντά αλλά τελικά θα μας προσπεράσει. Ακόμη όμως και αν εισέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα δεν κινδυνεύουμε αφού είναι αρκετά μικρός και θα καταστραφεί  προσφέροντάς μας το εντυπωσιακό θέαμα μιας λαμπρής μπάλας φωτιάς που κινείται στον ουρανό".
  
  Στις 8 Νοεμβρίου ο "υποψήφιος" Αρμαγεδδών
  
    Πιο σοβαρή όμως είναι η περίπτωση του 2005 YU55 που αναμένεται να πλησιάσει τον πλανήτη μας στις αρχές Νοεμβρίου. Το κοντινότερο πέρασμά του συμβεί στις 8 Νοεμβρίου όταν ο αστεροειδής θα βρεθεί σε απόσταση 300 χιλιάδων χλμ από τη Γη.
  [pyles.tv]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:13

  Τα κοινωνικά αίτια της άνθισης του πολιτικαντισμού εν Ελλάδι μέσα από τα διηγήματα του Ανδρέα Καρκαβίτσα

   »  Καστέλλια
  
  
  Τον Ανδρέα Καρκαβίτσα τον γνωρίζουμε όλοι κυρίως ως διακεκριμένο διηγηματογράφο, αλλά δεν ήταν μόνο αυτός ο τομέας που διακρίθηκε. Όπως όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι στην Ελλάδα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, υπήρξε ένας πολιτικοποιημένος άνθρωπος με άποψη και συμμετοχή σε πολλά σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Ο Καρκαβίτσας ήταν οπαδός της Μεγάλης Ιδέας, ορκίστηκε μέλος της "Εθνικής Εταιρείας", ενώ αργότερα ήταν μέλος του "στρατιωτικού συνδέσμου" που οργάνωσε την "Επανάσταση στο Γουδή" το 1909. Υπερασπίστηκε τον Δημοτικισμό και ήταν μέλος του "Εκπαιδευτικού Ομίλου".
  
  Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους ως στρατιωτικός γιατρός, ενώ μετέπειτα στα χρόνια του Εθνικού Διχασμού συντάχθηκε ανοιχτά και δημοσίως με τους βασιλόφρονες κατά του "Κινήματος της Άμυνας" στην Θεσσαλονίκη. Όταν οι Βενιζελικοί ανέλαβαν την εξουσία το 1917, εξόρισαν τον Καρκαβίτσα στην Μυτιλήνη. Μαζί με εκατοντάδες άλλους βασιλόφρονες αξιωματικούς που είχαν αποταχθεί από τους Βενιζελικούς το 1917, επανήλθε με τον βαθμό του στον Ελληνικό στρατό τον Νοέμβριο του 1920 μετά την εκλογική νίκη της "Ηνωμένης Αντιπολίτευσης".
  
  Μέσα από την τριβή του Καρκαβίτσα με την Ελληνική πολιτική σκηνή στα τέλη του 19ου αιώνα, τα πρόσωπα που την απαρτίζουν (κομματάρχες) και τους οργανισμούς τους (κόμματα), κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα για το κοινωνικό φαινόμενο του πολιτικαντισμού. Τις απόψεις αυτές τις σκιαγραφεί ανάγλυφα στο πασίγνωστο διήγημα του "ο ζητιάνος", θεωρώντας τον "πολιτικαντισμό" ως βασική αιτία της εξαθλίωσης των αγροτικών πληθυσμών στην Θεσσαλία όπου εκτυλίσσεται η δράση του διηγήματος.
  
  έτσι λοιπόν σύμφωνα με τον Καρκαβίτσα, ο πολιτικαντισμός ανθεί στην Ελλάδα γιατί οι άνθρωποι είναι "απαιδαγώγητοι στις πολιτικές ελευθερίες". Γι΄ αυτό άφησαν τις κοινοτικές υποθέσεις στου πεπρωμένου την διάκριση και κοιτάζουν μόνο τα ατομικά τους συμφέροντα. Καθένας έκαμε πολιτικόν του φίλο εκείνον που επί Τουρκοκρατίας ήξερε πως είχε δύναμιν αναγνωρισμένη". Η Κοινότητα ως συνθετική μονάδα παραγωγής αποτελεί πια ανεπίστρεπτη παρελθοντολογία δεν είναι πια ούτε καν παράδοσις. Ο καχύποπτος ιδιώτης δεν ισορροπεί πλέον με την αγάπη του για τις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά τις εξωθεί στις εγωιστικότερες συγκρούσεις. Ο ιδιώτης τεντώνει το τόξο του μικρού του ευτελούς συμφέροντος μέχρι της ασυδοσίας. Στο ζοφερό αυτό κλίμα εκτρέφεται ο πολιτικαντισμός, ως ένα παράσιτο το οποίο εκτρέφεται από τον νέο τύπο πολίτη - ιδιώτη και απομυζεί τις δυνάμεις της κοινωνίας και του Έθνους.
  
  Λίγα χρόνια μετά (1909) από την συγγραφή του διηγήματος του "ζητιάνου", ο Καρκαβίτσας στήριξε πολλές ελπίδες για την ανατροπή της κατάστασης στον "στρατιωτικό σύνδεσμο" του οποίου ήταν μέλος. Αγανακτούσε που ο σύνδεσμος δεν τηρούσε σκληρότερη στάση έναντι του "πολιτικαντισμού". "...ο λαός ζητεί να τον λυτρώσει από τα κόμματα και τα ερπετά τους. Βγάλε τα από πάνω μου! Ξερίζωσε τα από τον τόπο μου! Λύσε μου τα χέρια που μου ταχουνε πιστάγκωνα! Μην με πιστεύεις ελεύθερο! Σκλάβος τους είμαι!Μην τους ακούς που λέγονται αντιπρόσωποι μου, τύραννοι μου είναι! Μην το λες πως είμαι κόμμα τους εγώ. Το κόμμα τους είναι λίγοι πέντε δέκα, εγώ πάω κοντά τους από ανάγκη. Γιατί έχουνε μαζί τους κάθε της πολιτείας αντιπρόσωπο, κάθε της εξουσίας όργανο και Αρχή...."
  
  Ι. Β. Δ.
  
  Πηγή
  
  Δημητρίου Τσάκωνα, Προβλήματα ελληνικότητος
  
  Ανδρέα Καρκαβίτσα, Ο Ζητιάνος
  
  Βιογραφία του Ανδρέα Καρκαβίτσα από την "Ρουμελιώτικη Εστία" [www.istorikathemata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:07

  Ο κυρ Μέντιος του Βάρναλη (ολόκληρο το ποίημα, από τις 26 στροφές μελοποιήθηκαν μόνο οι 10)

   »  Καστέλλια
  
  24grammata.com/ ιστορία της Λογοτεχνίας
  Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
  χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
  Έχουν περάσει 55 χρόνια από την πρώτη έκδοση της μπαλάντας του κυρ Μέντιου (Κώστα Βαρναλη, ποιητική συλλογή “Τα ποιητικά”). Από τη συγκεκριμένη μπαλάντα γνωρίζουμε μόνο τις στροφές που έτυχε να μελοποιηθούν. Στις μέρες μας αυτό το ποίημα είναι πιο επίκαιρο από πότε. Αν είστε προκατειλημμένοι σβήστε τους τελευταίους στίχους : “Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει/κ’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει “, έτσι και αλλοιως δε θα αλλάξει τίποτα. Παραμένει πάντα ο κυρ Μέντιος να εκφράζει το μη προνομιούχο Έλληνα “μεροδούλι ξενοδούλι” . Να εκφράζει τον απελπισμένο μεσήλικα, μετά από 30 χρόνια εργασίας, που μονολογεί: “Γέρασα κι ως δε φελούσα κι αχαΐρευτος κυλούσα, με πετάξανε μακριά να με φάνε τα θεριά”. Να εκφράζει και το νεαρό επαναστάτη με το: “Φως ζητάνε τα χαϊβάνια κ’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια, μα θεοί κι οξαποδώ κει δεν είναι παρά δω”
  Δε λυγάνε τα ξεράδια
  και πονάνε τα ρημάδια!
  Kούτσα μια και κούτσα δυο,
  της ζωής το ρημαδιό.
  
  Mεροδούλι, ξενοδούλι!
  Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
  ούλοι: δούλοι, αφεντικό
  και μ’ αφήναν νηστικό.
  Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
  παραβγαίνανε στην παίδεια, 10
  με κοτρώνια στα ψαχνά,
  φούχτες μύγα στ’ αχαμνά!
  Aνωχώρι, Kατωχώρι,
  ανηφόρι, κατηφόρι
  και με κάμα και βροχή,
  ώσπου μού βγαινε η ψυχή.
  Eίκοσι χρονώ γομάρι
  σήκωσα όλο το νταμάρι
  κ’ έχτισα, στην εμπασιά
  του χωριού, την εκκλησιά. 20
  Kαι ζεβγάρι με το βόδι
  (άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
  όργωνα στα ρέματα
  τ’ αφεντός τα στρέμματα.
  Kαι στον πόλεμ’ “όλα για όλα”
  κουβαλούσα πολυβόλα
  να σκοτώνονται οι λαοί
  για τ’ αφέντη το φαΐ.
  Kαι γι’ αφτόνε τον ερίφη
  εκουβάλησα τη νύφη 30
  και την προίκα της βουνό,
  την τιμή της ουρανό!
  Aλλ’ εμένα σε μια σφήνα
  μ’ έδεναν το Mάη το μήνα
  στο χωράφι το γυμνό
  να γκαρίζω, να θρηνώ.
  Kι ο παπάς με την κοιλιά του
  μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του
  και μου μίλαε κουνιστός:
  ― Σε καβάλησε ο Xριστός! 40
  Δούλεβε για να στουμπώσει
  όλ’ η Xώρα κ’ οι Kαμπόσοι.
  Mη ρωτάς το πώς και τί,
  να ζητάς την αρετή!
  ― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
  ― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
  ― Aντραλίζομαι!… Πεινώ!…
  ― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!
  K’ έλεα: όταν μιαν ημέρα
  παρασφίξουνε τα γέρα, 50
  θα ξεκουραστώ κ’ εγώ,
  του θεού τ’ αβασταγό!
  Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
  Θα μου δώσουνε μια κόχη,
  λίγο πιόμα και σανό,
  σύνταξη τόσω χρονώ!
  Kι όταν ένα καλό βράδι
  θα τελειώσει μου το λάδι
  κι αμολήσω την πνοή
  (ένα πουφ! είν’ η ζωή), 60
  η ψυχή μου θενά δράμει
  στη ζεστή αγκαλιά τ’ Aβράμη,
  τ’ άσπρα, τ’ αχερένια του
  να φιλάει τα γένια του!…
  Γέρασα κι ως δε φελούσα
  κι αχαΐρευτος κυλούσα,
  με πετάξανε μακριά
  να με φάνε τα θεριά.
  Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
  στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο: 70
  -”Xαίρε φως αληθινόν
  και προστάτη των κτηνών!
  Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
  απ’ την αδικιά τ’ αφέντη
  συ που δίδαξες αρνί
  τον κυρ λύκο να γενεί!
  Tο σκληρόν αφέντη κάνε
  από λύκο άνθρωπο κάνε!…”
  Mα με την κουβέντ’ αφτή
  πόρτα μού κλεισε κι αφτί. 80
  Tότενες το μάβρο φίδι
  το διπλό του το γλωσσίδι
  πίσου από την αστοιβιά
  βγάζει και κουνάει με βια:
  ― “Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
  κ’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια,
  μα θεοί κι οξαποδώ
  κει δεν είναι παρά δω.
  Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
  με το δίκιο του πολέμου 90
  θα το βρείς. Oπού ποθεί
  λεφτεριά, παίρνει σπαθί.
  Mη χτυπάς τον αδερφό σου -
  τον αφέντη τον κουφό σου!
  Kαι στον ίδρο το δικό
  γίνε συ τ’ αφεντικό.
  Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
  χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
  Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
  θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς. 100
  Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
  κ’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει
  κι άλλος ήλιος έχει βγει
  σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γη”.
  (από τα Ποιητικά, O Kέδρος 1956)
  [www.24grammata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:01

  Μια θάλασσα κάτω από την επιφάνεια του Εγκέλαδου

   »  Καστέλλια
  Ένας μεγάλος αλμυρός ωκεανός είναι πολύ πιθανό ότι βρίσκεται κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του Εγκέλαδου, ενός από τους δορυφόρους του Κρόνου, σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων που συνέλεξε το διαστημικό σκάφος «Κασίνι». Πίδακες υδρατμών και σωματιδίων πάγου εκτοξεύονται από την επιφάνεια του Εγκέλαδου, τα σωματίδια των οποίων είναι πλούσια σε αλάτι. Εικάζεται ότι ενδέχεται να υπάρχουν συνθήκες ευνοϊκές για τη φιλοξενία μορφών ζωής. Η επιφάνεια του Εγκέλαδου (AP Photo/NASA) Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον αστροφυσικό Φρανκ Πόστμπεργκ του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στη Γερμανία, που παρουσίασαν τα ευρήματά τους στο περιοδικό Nature, σύμφωνα με το γαλλικό π-πρακτορείο ειδήσεων  και τους New York Times, ανέλυσαν επιστημονικά δεδομένα της περιόδου 2008-09, που έστειλε το σκάφος «Κασίνι» (μια κοινή αποστολή των ΗΠΑ και της Ευρώπης), το οποίο μελετά την περιοχή του Κρόνου και των 19 δορυφόρων του από το 2004.
  
  Το «Κασίνι» είχε την ευκαιρία αρκετές φορές να περάσει κοντά από τον Εγκέλαδο, ένα φεγγάρι διαμέτρου περίπου 504 χλμ., που φέρει το όνομα ενός από τους Τιτάνες, που εξεγέρθηκαν κατά των θεών του Ολύμπου, του Εγκέλαδου.
  
  Ο δορυφόρος δεν φέρει ίχνη προσκρούσεων αστεροειδών, καθώς η επιφάνειά του καλύπτεται από πάγο σε "παρθένα" κατάσταση, με εξαίρεση βαθιές ρωγμές κοντά στο νότιο πόλο του, από όπου εκπέμπονται - σαν θερμοπίδακες - τεράστιες στήλες υδρατμών και σωματιδίων πάγου. Οι πίδακες αυτοί δημιούργησαν εξ αρχής τη θεωρία ότι κάτω από την επιφάνεια υπάρχει μια θάλασσα, κάτι που φαίνεται να επιβεβαιώνει πλέον η ανάλυση των διαθέσιμων στοιχείων, τα οποία μετέδωσε το "Κασίνι".
  
  Το σκάφος διαθέτει, μεταξύ άλλων, ένα όργανο ανάλυσης της κοσμικής σκόνης, το οποίο μελέτησε τα υλικά των αινιγματικών πιδάκων που εκτοξεύονται πολλά χιλιόμετρα πάνω από τον δορυφόρο. Διαπίστωσε ότι σχεδόν όλα τα σωματίδια των πιδάκων είναι πλούσια σε αλάτι, άρα πιθανώς προέρχονται από υγρό αλμυρό νερό κάτω από την επιφάνεια.
  
  Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο Εγκέλαδος είναι γεωλογικά ενεργός χάρη στο φαινόμενο της "παλιρροϊκής θέρμανσης", που προκαλείται από τις αντιτιθέμενες βαρυτικές δυνάμεις, τις οποίες ασκούν από τη μία ο Κρόνος και από την άλλη οι γειτονικοί δορυφόροι του (Διόνη και Ιανός). Η προκαλούμενη τριβή λόγω των διαδοχικών συμπιέσεων και αποσυμπιέσεων παράγει θερμότητα στο εσωτερικό του Εγκέλαδου, η οποία θερμαίνει τον υπόγειο ωκεανό, που βρίσκεται πιθανώς σε βάθος περίπου 80 χλμ. Το αλάτι μάλλον προέρχεται από πετρώματα, τα οποία σταδιακά διαλύονται στο νερό του ωκεανού.
  
  Όταν προκαλούνται ρήγματα στην παγωμένη επιφάνεια, τα υλικά από τον υπόγειο ωκεανό έχουν την ευκαιρία να εκτεθούν και να εκτοξευτούν στο Διάστημα. Η απότομη πτώση της πίεσης αναγκάζει το νερό να εξατμιστεί, ενώ ένα μέρος του μετατρέπεται σε παγωμένα σωματίδια πλούσια σε αλάτι. Οι υδρατμοί αυτοί, μαζί με τα σωματίδια, συναποτελούν τους θεαματικούς πίδακες που μελέτησε το "Κασίνι".
  
  Αν ισχύουν οι παραπάνω εκτιμήσεις, τότε ο Εγκέλαδος διαθέτει δύο από τα σημαντικότερα στοιχεία για τη φιλοξενία ζωής: υγρό νερό και (θερμική) ενέργεια, παρόλο που απέχει πολύ από τον Ήλιο. Είναι, έτσι, ένα από τα ελάχιστα μέρη στο ηλιακό μας σύστημα, που διαθέτουν συνθήκες ευνοϊκές για την εμφάνιση ή τη συντήρηση της ζωής.
  (Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)
  [www.enet.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 26.06.2011
• 13:27

  Το τραγούδι της ημέρας

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:19

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 25.06.2011
• 08:44

  Το τραγούδι της ημέρας Demis Roussos - Summer Wine

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:40

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:33

  Το πρώτο τροχαίο ατύχημα στην Ελλάδα

   »  Καστέλλια
  
  
  «Με επτά αυτοκίνητα θρηνούμε θύματα, φανταστείτε να γίνουν 70…»
  
  
  
  
  Το πρώτο αυτοκινητιστικό τροχαίο, και μάλιστα θανατηφόρο ατύχημα, που αναφέρεται στην Ελλάδα έγινε την Κυριακή 4 Μαρτίου 1907 και ώρα 11.30 περίπου επί της Λεωφόρου Συγγρού, μετά την Πύλη του Αδριανού στο ύψος του εργοστασίου ΦΙΞ, υπό τις ακόλουθες συνθήκες, όπως μας τις περιέγραψαν οι εφημερίδες της εποχής εκείνης.
  
  "Ο πρίγκηψ Ανδρέας μετά της συζύγου του Αλίκης και του Υπασπιστού του Μεταξά, οδηγούσε το αυτοκίνητό του στη λεωφόρο Συγγρού για να μεταβεί στο Παλαιό Φάληρο και εκείθεν εις Πειραιά. Όπισθεν και σε απόσταση 30-40 μ. ακολουθούσε το αυτοκίνητο του Νικολάου Σιμόπουλου Υπουργού, Βουλευτού Φθιώτιδος.
  
  Όταν τα δυο αυτοκίνητα ευρίσκοντο προ της γέφυρας και πλησίον του Ζυθοπωλείου Φιξ, ο Σιμόπουλος ηθέλησε να υπερβεί το αυτοκίνητο του Πρίγκηπος, αυξάνων κατά τι την ταχύτητα του αυτοκινήτου του. Η οδός ήτο ελεύθερη από πεζούς και το αυτοκίνητο του Σιμόπουλου αφού προσπέρασε το προπορευόμενο, κατέλαβε το δεξιό της οδού και έβαινε κανονικώς επί της λεωφόρου. Ξαφνικά μία γυναίκα ευρισκόμενη με ένα παιδί επί του πεζοδρομίου εισήλθε επί της λεωφόρου και ευρέθη αντιμέτωπη με το αυτοκίνητο του Σιμόπουλου. Αυτός βλέποντας τον προφανή κίνδυνο ηθέλησε δι’ ελιγμών ν’ αποφύγει την μετά της γυναικός σύγκρουση, πλην όμως η άτυχη γυναίκα φοβηθείσα δεν εσταμάτησε αλλά έτρεξε να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να την ρίξει επί του εδάφους και να περάσει από το σώμα της. Φαίνεται ότι πάνω από το σώμα της άτυχης γυναίκας διήλθε και το αυτοκίνητο του Πρίγκηπος Ανδρέου, παρά το γεγονός ότι προσπάθησε να ανακόψει την ταχύτητά του. Ούτω, το πρώτο τροχαίο ατύχημα στην Αθήνα, είχε διαπραχθεί.
  
  Το πρώτο θύμα ήτο η άτυχη γυναίκα Ευφροσύνη Βαμβακά, ηλικίας 25 ετών, καταγόμενη από το Αργοστόλι, σύζυγος του σανδαλοποιού Θεοδώρου". Μετά την τέλεση του δυστυχήματος έγιναν οι ακόλουθες ενέργειες, ως μας τις περιέγραψαν οι εφημερίδες της εποχής.
  
  "Ο βασιλεύς όταν επληροφορήθη υπό του Πρίγκηπος Ανδρέου, το γεγονός, έδωσε εντολή σ’ αυτόν να τεθεί στην διάθεση του Εισαγγελέως και του Ανακριτή, καλώντας αμέσως στα ανάκτορα τον Διευθυντήν της Αστυνομίας κ. Δαμηλάτην εις τον οποίον συνέστησε να ενεργήσει αυστηρότατες ανακρίσεις για την ανακάλυψη της αληθείας και εύρεσιν του αληθούς ενόχου. Επίσης τον βασιλέα ενημέρωσε περί των πραγματικών περιστατικών και ο βουλευτής Νικόλαος Σιμόπουλος, όστις ετέθη στην διάθεση της δικαιοσύνης. Οι ανακρίσεις άρχισαν αμέσως. Η υπόθεση ανετέθη στον τακτικό ανακριτή κ. Λογοθέτη ο οποίος παρισταμένου και του Εισαγγελέως κ. Λυκουρέζου εξήτασε στο εισαγγελικό κατάστημα, τον υπασπιστή του Πρίγκηπος Ανδρέου, κ. Μεταξάν, τον σύζυγον της φονευθείσης γυναικός Θεόδωρον Βαμβακά και άλλους.
  
  Ο εισαγγελεύς και ο Ανακριτής μετέβησαν στη συνέχεια στον τόπον του δυστυχήματος και ανέκριναν γείτονας τινάς. Ο κ. Λογοθέτης θα λάβη στη συνέχεια κατάθεση του Πρίγκηπος Ανδρέου και θα εξετάσει στη συνέχεια τον Νικόλαον Σιμόπουλον, υποβάλλοντας την δικογραφίαν στον Εισαγγελέα, όστις θα ασκήσει στην συνέχεια ποινικήν δίωξη για φόνο εξ αμελείας...".
  
  (Αποσπάσματα από τις εφημερίδες «Ακρόπολις», «Καιροί» και «Εστία» της 5ης Μαρτίου 1907)  [topaliatzidiko.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:27

  Ο "Βερμπαλιστής" κ. Βενιζέλος!...*

   »  Καστέλλια
  
  Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"!
  * Αφιερωμένο σε όσους ρομαντικούς πίστεψαν και πιστεύουν ότι η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ έχει ιδεολογικές ρίζες!
  Όταν ανακοινώθηκε εκείνο το "πράγμα" το οποίο χαρακτηρίστηκε ως "ανασχηματισμός", κάποιοι έτρεξαν να χειροκροτήσουν την τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου στο Υπουργείο των Οικονομικών! Καλά, για την Αντιπροεδρία δεν το συζητάμε! Ήταν κίνηση που ικανοποίησε τις λουδοβίκειες τάσεις από τις οποίες διακατέχονται κάποιοι μέσα στο πολιτικό σύστημα! Ναι, αυτό το σύστημα που βούλιαξε τη Χώρα!
  Κάποιοι πιο αισιόδοξοι, μίλησαν και για πιο ανθρώπινο "μεσοπρόθεσμο" αφού άλλωστε το υπαινίχθηκε και ο νέος Τσάρος της οικονομίας!
  Δεν πέρασαν παρά ελάχιστα εικοσιτετράωρα για να αποδειχθεί το αποτρόπαιο, ψυχρό, ύπουλο, αντιλαϊκό και μακιαβελικό πρόσωπο αυτού του κόμματος και των στελεχών του! Όλη αυτή η "κοινωνική" προσέγγιση του θέματος, δεν ήταν παρά ένα προσωπείο το οποίο είχε ως αποδέκτες εκείνους από τους Βουλευτές του Κινήματος που είχαν την πρόθεση να μην παράσχουν ψήφο εμπιστοσύνης!
  Το "κόλπο" έπιασε!
  Και ο Τσάρος, με τον αέρα του ανθρώπου που "έβαλε το Γιωργάκη στη γωνία" (έτσι νομίζει), ανακοινώνοντας τα μέτρα που συνιστούν το "μεσοπρόθεσμο", αφού επί μία ώρα μιλούσε για τη διεθνή οικονομική κρίση, παρουσιάζοντας μια ζοφερή εικόνα της παγκόσμιας οικονομικής κατάστασης, ξεφούρνισε το νέο κατά πολύ πιο σκληρό, απεχθές και αντιλαϊκό από το μέχρι πριν λίγες ημέρες φερόμενο "μεσοπρόθεσμο"!
  Επειδή είναι Σαββατοκύριακο και υπάρχει μια πιθανότητα να περάσουμε καλά στη βεράντα μας, θα κλείσω με μια φράση:
  Δε χρειάζεται κάποιος μέγας οικονομολόγος ή συνταγματολόγος ή οποιοσδήποτε μηδέποτε εργασθείς τεχνοκράτης για να αρπάξει από την τσέπη των Ελλήνων 5000 ευρώ το χρόνο, πλέον των όσα πληρώνει!
  Αυτό μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε τυχοδιώκτης!
  Αν διαθέτετε "αδένες", κύριε Βενιζέλο, βάλτε τα με τις κομματικές σας συντεχνίες που τις έχετε διορίσει σε θέσεις με υψηλές αμοιβές χωρίς να παράγουν τίποτ΄ άλλο, παρά μόνο ελλείμματα!
  Αλλά, η σύγκρουση αυτή, πονάει!
  Ενώ οι "Πλατείες", δεν πονάνε! Ακόμα!
  Να δούμε, όμως, τι θα κάνετε όταν, οι "Πλατείες" αποφασίσουν αλλιώς! [antiparatheseis1.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:25

  Εθνική αποδόμηση και η "γνωστή παρέα" της ιστορίας

   »  Καστέλλια
  
  
  
  

  • Του Νίκου Δαπέργολα*

  Είναι γνωστή πλέον η ιστορία με τη λεγόμενη αποδομητική σχολή, δηλαδή μια ομάδα λόγω μεν ιστορικών, έργω δε γραικύλων, που σχετίζονται ενεργά με διάφορα νεοταξίτικα όργανα (όταν φυσικά δεν παίζουν απλώς τον ρόλο των – κατά Βλαδίμηρο Λένιν – «χρησίμων ηλιθίων του συστήματος») και που χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τις ιστορικές πηγές, προωθούν τον στόχο του αποχρωματισμού του ιστορικού μας παρελθόντος.
  
  Για μας τους «άλλους» ιστορικούς, που δεν μάθαμε να συμπεριφερόμαστε στις πηγές με τη γνωστή προκρούστεια μέθοδο, ώστε να «επιβεβαιώνουν» τις ιδεοληψίες μας, ετούτη η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα εδώ και 20 τουλάχιστον χρόνια, αν και βέβαια ο πολύς κόσμος ήταν μάλλον
  ανυποψίαστος ως τη στιγμή που εμφανίστηκε το εκκωφαντικό ανοσιούργημα της αξιότιμης κυρίας Ρεπούση (στην οποία βεβαίως για τον λόγο αυτό μάλλον θα πρέπει να χρωστούμε και ευγνωμοσύνη, καθότι με το τόσο βλακωδώς απροκάλυπτο πόνημά της αφύπνισε πολλές συνειδήσεις).
  Για τους κάπως πιο υποψιασμένους βέβαια το πρώτο εμβληματικό ίσως έργο αυτού του αποδομητικού κλίματος υπήρξε το διαβόητο «Τι είν’ η πατρίδα μας», το 1997, όπου οι κυρίες Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Αβδελά και άλλα ερίτιμα μέλη από αυτό το κωμικό σινάφι των ελληνοφοβικών που παριστάνουν τους μελετητές, εξέμεσαν διάφορα απίστευτα για την ελληνική εθνογένεση.
  Χοντρικά και σχηματικά, σύμφωνα με τον εν λόγω ψευτο-επιστημονικό συρφετό (στον οποίο περίοπτη θέση κατέχουν ακόμη «ιστορικοί» σαν τον Λιάκο, τον Βερέμη, τον Κιτρομηλίδη, την Κουλούρη, την Αναγνωστοπούλου κ.α.), η εθνογένεση αυτή χρονολογείται στον ύστερο 19ο αιώνα, μετά δηλαδή από την Επανάσταση του ’21. Αυτήν δεν την έκαναν συνεπώς εξ αίματος Έλληνες (τέτοιοι δεν υπήρχαν πια), αλλά ένα συνονθύλευμα από απογόνους Σλάβων, Βλάχων και κυρίως Αλβανών, που απλώς χάρη στη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό επιζητούσαν ελευθερία, λαμβάνοντας έμπνευση και από ένα τεχνητό ρομαντικό αρχαιοελληνικό παρελθόν. Το λεγόμενο νεοελληνικό έθνος προέκυψε αργότερα, στην προσπάθεια να επιτευχθεί η εσωτερική ομοιογένεια του ελληνικού βασιλείου. Και επρόκειτο ουσιαστικά για μία εθνογένεση τεχνητή.
  Και μετά το πόνημα της Ρεπούση (ευκλεούς εξάλλου τέκνου της ίδιας ομάδας), φτάσαμε βεβαίως και στη νέα μετωπική επίθεση μέσα από το πρόσφατο τηλεοπτικό περίττωμα του Σκάι «1821-Η γέννηση ενός έθνους» (το β΄μέρος του τίτλου παραπέμπει σε αυτό που σας προανέφερα, άσχετα βεβαίως που λόγω αντιδράσεων το απέσυραν αμέσως). Και ασφαλώς για το πρώτο επεισόδιο έχουμε ήδη ξαναμιλήσει, όπου ακούσαμε για την ανεξιθρησκεία και τις ευρύτερες φιλελεύθερες συνθήκες ή για την οικονομική ανάκαμψη και άνθηση των πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας. Ούτε λέξη φυσικά για τους μαζικούς εξισλαμισμούς, για την απόλυτη καταισχύνη του «ραγιά» και γενικά για την πιο βάρβαρη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ ο τόπος.
  Το ίδιο όμως αντι-ιστορικό παραλήρημα συνεχίστηκε ασφαλώς και στα υπόλοιπα επεισόδια. Με συνεχείς προσπάθειες συμψηφισμού μεταξύ των δήθεν αγριοτήτων που διεπράχθησαν «και από τις δύο πλευρές» (η γνωστή γελοία καραμέλα της εξίσωσης θυτών και θυμάτων), αλλά και με συνεχή προσβλητικά σχόλια για τους αγωνιστές και τη δράση τους (όπως π.χ. τον δήθεν ρόλο του Κολοκοτρώνη στην περίφημη σφαγή της Τριπολιτσάς). Κυρίως όμως συνεχίστηκε με συνεχείς υπαινιγμούς για τη μη ελληνική προέλευση των επαναστατών (προφανώς για να το…εμπεδώσουμε). Θυμίζω ότι μέχρι και το νανούρισμα που ακούστηκε στο δραματοποιημένο στιγμιότυπο όπου η Μεσολογγίτισσα μάνα κοίμιζε το μωρό της λίγο πριν την ηρωική Έξοδο, αλβανικό νανούρισμα ήτανε (και φυσικά μιλάμε εννοείται για πλήρη ταύτιση των αλβανόφωνων με Αλβανούς, δεν συζητάμε δηλαδή καν το να πέρασε έστω και ως απλή…υπόνοια το ενδεχόμενο να επρόκειτο για γλωσσικά εξαλβανισμένους Έλληνες – κάτι σαν τους τουρκόφωνους Έλληνες της Καππαδοκίας – και ειδικά σε μια περιοχή, που, όπως δείχνει και η δράση του πατρο-Κοσμά, τόσο υπέφερε η ελληνική γλώσσα και παιδεία).
  Το πόσο όμως επιστημονική είναι αυτή η παρεούλα των δήθεν ιστορικών, το βλέπουμε συνεχώς στην πράξη. Και το είδαμε και πρόσφατα για μια ακόμη φορά με πολύ εύγλωττο τρόπο σε σχέση με ένα ζήτημα (εκείνο του λεγόμενου Κρυφού Σχολειού), που αποτελεί μόνιμο καρφί στα μάτια των εθνοαποδομητών και του οποίου την ύπαρξη αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας, Το επιχείρημά τους είναι ότι η οθωμανική κυβέρνηση ποτέ δεν απαγόρευσε την ελληνική παιδεία, επειδή δεν την ενδιέφερε τίποτε άλλο πλην της συλλογής των φόρων. Και όχι φυσικά ότι αυτό το επιχείρημα δεν είναι ορθό, αλλά αποτελεί απλώς τη μισή αλήθεια – κι όπως ξέρουμε καλά, η μισή αλήθεια είναι απλώς ο καλύτερος τρόπος για να πεις τελικά ψέματα. Το αντεπιχείρημα των (σ.σ. κανονικών) ιστορικών είναι πως μέσα σε μια περίοδο 5 αιώνων, υπήρξαν κατά τόπους και κατά επιμέρους εποχές φαινόμενα σκλήρυνσης της στάσης των κατακτητών απέναντι στους ραγιάδες, όχι κατ’ ανάγκη με ευθύνη της κεντρικής εξουσίας (βλ. π.χ. περίπτωση των φανατικών γαιοκτημόνων Ντερεμπέηδων του Πόντου, που ήταν υπεύθυνοι για τους βίαιους μαζικούς εξισλαμισμούς του 17ου αιώνα).
  Τότε ήταν λοιπόν που υπήρξαν και τα αντίστοιχα φαινόμενα αυτού που σχηματικά αποκαλούμε Κρυφό Σχολειό, της απόπειρας δηλαδή μέσα σε καιρούς κρίσης και διωγμών να διασωθεί η ελληνική λαλιά – με την ευθύνη βεβαίως όσων μπορούσαν να το κάνουν, ήτοι όσων γνώριζαν λίγα γράμματα και που ως επί το πλείστον ήταν παπάδες και καλόγεροι. Αυτό έλεγαν απλώς οι ιστορικοί της…παλιάς σχολής – και όχι φυσικά ότι επρόκειτο για μόνιμη και γενικευμένη κατάσταση, πόσω δε μάλλον και «θεσμοθετημένη» από τη διοικούσα Εκκλησία της Τουρκοκρατίας. Και αυτό είναι και η αλήθεια, την οποία βεβαίως οι αποδομητές έχουν επιλέξει να την αγνοούν.
  Πριν από λίγες μέρες όμως ο Θάνος Βερέμης, ευρεθείς στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» του Σκάι και ερωτηθείς απ’ τον Παπαχελά να του απαντήσει ξεκάθαρα αν υπήρχε ή όχι Κρυφό Σχολειό, ξέρετε τι του αποκρίθηκε; Ότι πράγματι υπήρξε «στην εποχή του Κοσμά Αιτωλού, αλλά και σε διάφορες άλλες περιόδους, όπου πραγματοποιήθηκαν μεγάλοι και συστηματικοί εξισλαμισμοί»(!!!) Αυτό δηλαδή ακριβώς που λέγαμε κι εμείς έως τώρα (κι η παρέα του Βερέμη μας αποκαλούσε…εθνικόφρονες). Άρα λοιπόν δεν ήταν απλός «εθνικός μύθος», ως κατώμνυε το τηλεοπτικό του φερέφωνο ο Τατσόπουλος στη συζήτηση μετά το πρώτο επεισόδιο του Σκάι (και μάλιστα του ιδίου του Βερέμη παρισταμένου εις το πάνελ και σιωπηρώς συναινούντος)! Και επιπλέον όμως δεν ήταν μύθος ούτε κι οι μαζικοί εξισλαμισμοί, αφού (ευτυχώς) το μάθαμε πλέον κι αυτό δια στόματος Βερέμη, οπότε μάλλον μας τελείωσαν κάπου εδώ και τα υπόλοιπα άκρως ειδυλιακά που ο ίδιος κι οι συνεργάτες του μας ανακοίνωναν (στο ίδιο επεισόδιο) για το κλίμα ανεξιθρησκείας, αρμονικής συνύπαρξης και ανάπτυξης που υπήρχε στην Τουρκοκρατία!
  Αν τώρα κάποιος αναρωτιέται τι συνέβη ή τι άλλαξε μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες και επήλθε τοιαύτη μεταβολή, η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: απολύτως τίποτε. Ούτε κάποια νέα ιστορική πηγή (πιστέψτε με) ανακαλύφθηκε, ούτε ο προρρηθείς έτυχε σε κάποιο ιστορικό συνέδριο, όπου επείσθη για το εσφαλμένο των παλαιότερων απόψεών του, αλλά ούτε και εφωτίσθη (εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζω) δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος. Είναι απλούστατα χιλιο-παρατηρημένο ότι τα μέλη αυτής της αποδομητικής «σχολής» μπορεί να είναι λαλίστατα όταν μιλούν από καθέδρας και χωρίς αντίλογο ή όταν γράφουν στις φιλονεοταξίτικες φυλλάδες που τους φιλοξενούν, δεν μπορούν όμως να αντέξουν σε καμμία απολύτως επιστημονική αντιπαράθεση με (σ.σ. κανονικούς) ιστορικούς, για τον πολύ απλό επίσης λόγο ότι οι τελευταίοι βασίζονται στις πηγές. Οι ίδιοι αντίθετα βασίζονται μόνο σε επιλεγμένες και σκόπιμα παραχαραγμένες πηγές και φυσικά το ξέρουν (άλλωστε οι ίδιοι είναι που τις παραχάραξαν), όπως ασφαλώς ξέρουν και το ότι όσα εκτρωματικά διατείνονται είναι παντελώς ατεκμηρίωτα. Από επιστημονικής άποψης, είναι πασίδηλοι απατεώνες – και επίσης το ξέρουν. Πώς να μπορέσουν λοιπόν να υπερασπιστούν τις συνειδητές ψευτιές τους, όταν παρακάθηνται σε τηλεοπτικά τραπέζια, όπου παρευρίσκονται και άλλοι που δεν είναι του φυράματός τους και δεν συμμερίζονται τις κωμικές απόψεις τους;
  Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που συμβαίνει τέτοια οπισθοχώρηση (όπως η προρρηθείσα στην εκπομπή του Παπαχελά), ούτε το μόνο ζήτημα στο οποίο υπαναχωρούν (άτακτα ή συντεταγμένα). Υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά – και πολύ πρόσφατα – επεισόδια από τον βίο και την πολιτεία αυτής της ψευτο-ιστορικής ελληνοφοβικής μάζωξης, που αποδεικνύουν πόσο κωμικοτραγικά ευάλωτοι είναι, όποτε απέναντί τους συναντούν πραγματικούς ιστορικούς με δομημένο επιστημονικό λόγο, αλλά και υπό έτερες (ακόμη πιο light) συνθήκες πίεσης. Θα αναφέρω στη συνέχεια κάποια από αυτά, γιατί είναι καιρός να πέσουν επιτέλους μια και καλή οι μάσκες για δαύτη την ψευδεπίγραφη συμμωρία που σφετερίζεται την ιδιότητα του «ιστορικού» και προσβάλλει εδώ και χρόνια τόσο βάναυσα κάθε έννοια πραγματικής επιστημονικής σκέψης…
  Άλλη μία παρόμοια λοιπόν πολύ χαρακτηριστική περίπτωση ήταν βεβαίως και εκείνη με την περίφημη ευλογία των όπλων από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Η αντιμετώπιση του εν λόγω συμβάντος από την παρέα των αποδομητών είναι πραγματικά ενδεικτικότατη του ψευδο-επιστημονικού, ύπουλου και ουσιαστικά χυδαίου τρόπου με τον οποίο κινούνται και παραχαράσσουν την Ιστορία. Μύθος είναι – μας λένε – αυτό το περιστατικό, γιατί ο Γερμανός δεν ήταν στις 25 Μαρτίου στη Μονή της Λαύρας και καμμία σύναξη δεν έγινε εκείνη τη μέρα εκεί. Και φυσικά αυτό είναι αλήθεια – μόνο που είναι η μισή αλήθεια και, όπως γνωρίζουμε καλά, οι μισές αλήθειες είναι ο καλύτερος τρόπος για να πεις τα μεγαλύτερα ψέματα. Αν πεις μόνο αυτό και σταματήσεις εκεί, ποια εντύπωση θα σχηματιστεί μοιραία στο μυαλό κάποιου που δεν γνωρίζει; Ότι όλα όσα μάθαμε παλιά στο σχολείο ήταν ψέματα, ότι καμμία τελετή ευλογίας των όπλων δεν συνέβη, ότι ο μητροπολίτης Γερμανός δεν έπαιξε κανένα ρόλο στα πράγματα (μη σας πω δε ότι μπορεί να τα είχε και πλακάκια με τους Τούρκους)!
  Γιατί όμως δεν μας λένε και την άλλη μισή (και πολύ σημαντικότερη) αλήθεια, ότι ο Γερμανός ήταν βασικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας και τα ευλόγησε πράγματι τα όπλα στη Λαύρα αλλά στις 18 Μαρτίου, ενώ στις 23 Μαρτίου έπραξε ακριβώς το ίδιο και στην πλατεία της Πάτρας (και ότι συνεπώς το «σφάλμα» δεν ήταν η επινόηση ενός περιστατικού εκ του μη όντος, αλλά απλώς η εκ παραδρομής σύγχυση (από τον Γάλλο Πουκεβίλ) 2 διαφορετικών συμβάντων και η χρονική τους μετατόπιση – σιγά το πράγμα δηλαδή – στην 25η Μαρτίου που επί Όθωνα ορίστηκε ως εθνική επέτειος); Γιατί τα αποκρύπτουν όλα αυτά τόσο επιμελώς, ενώ φυσικά τα γνωρίζουν, όπως αποδεικνύει το ότι δεν έχουν τι να αντιλέξουν, όταν κάποιος τους τα επισημαίνει δημόσια; Γιατί βέβαια αυτό ακριβώς συνέβη σε μία από τις συζητήσεις μετά την προβολή των τηλε-σκουπιδιών του «1821», όπου όταν κάποιος ιστορικός επεσήμανε τι πραγματικά έκανε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο πολύς κύριος Βερέμης μάς άφησε κυριολεκτικά ξερούς, ψελλίζοντας το εξής εκπληκτικό: «Ε, εντάξει, πάντως ανήμερα της 25ης Μαρτίου στη Λαύρα δεν ήτανε»(!!!).
  Αναλόγως εκπληκτική ήταν όμως (σε άλλη τηλε-συζήτηση του ίδιου κύκλου στον «Σκάι») και η απάντηση της αξιότιμης κυρίας Χριστίνας Κουλούρη (ετέρου εκλεκτού μέλους της παρεούλας και εκ των συγγραφέων – για να μην ξεχνιόμαστε – της επιδοτούμενης από τον Σόρος τετράτομης και πλήρως αποδομημένης «Βαλκανικής Ιστορίας»), όταν απέναντι στις γνωστές γελοίες πομφόλυγες περί ελληνικής εθνογένεσης μετά την Επανάσταση του ’21, άλλος ιστορικός της επισήμανε ότι φυσικά και προϋπήρχε το ελληνικό έθνος ακριβώς με τη σημερινή του μορφή και αυτοσυνειδησία ήδη από την εποχή της Φραγκοκρατίας (τουλάχιστον). «Με τον όρο “έθνος” δεν εννοούμε το έθνος, όπως το συνηθίσαμε έως τώρα ως έννοια» του είπε η Κουλούρη, «αλλά το έθνος-κράτος ως πολιτική οντότητα που προκύπτει ως απόρροια της Γαλλικής Επανάστασης»! Άραθα-μάραθα δηλαδή! Γιατί το ελληνικό έθνος-κράτος βεβαίως και προκύπτει μετά το 1821, όταν όμως μιλάμε για εθνογένεση, τελείως άλλο πράγμα στην πραγματικότητα εννοούμε και καθόλου αυτό!
  Και φυσικά παρόμοια περιστατικά σαν κι αυτά που προανέφερα θα μπορούσα να επικαλεστώ πολλά ακόμη, που αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι όλα όσα λένε και γράφουν αυτοί οι κύριοι (και κυρίες) δεν είναι ανθρώπινα λάθη, αλλά απολύτως σκόπιμες, μεθοδικές και συνειδητές παραχαράξεις. Κι επειδή δεν αντέχουν στην παραμικρή επιστημονική κριτική, τα απλώνουν όπου τους παίρνει κι όποτε βρεθεί απέναντί τους σοβαρός αντίλογος τα μαζεύουν και τα αναδιατυπώνουν.
  Πέρα ωστόσο απ’ όλα αυτά, το μείζον ζήτημα είναι βεβαίως άλλο – και καλό θα είναι να το έχουμε πάντοτε στο μυαλό μας. Με όλα όσα προανέφερα κατέστησα απλώς σαφές – προς ένα λιγότερο ίσως εξειδικευμένο κοινό – κάτι που στους (σοβαρούς) επιστημονικούς ιστορικούς κύκλους είναι ήδη από καιρό πασίδηλο: ότι το να αποδείξει κάποιος ερευνητής με στοιχειώδη επιστημονική ευσυνειδησία τα ψέματα που προβάλλουν όλοι αυτοί οι ψευτο-επιστήμονες για το ιστορικό παρελθόν δεν είναι παρά απλό παιχνιδάκι. Το ζήτημα όμως δεν έχει δυστυχώς να κάνει με το ποια πλευρά υπερισχύει επιστημονικά της άλλης, δεν τίθεται εδώ καν θέμα επιστημονικής αντιπαράθεσης. Μακάρι να ήταν μόνο αυτό, γιατί σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως ζήτημα.
  Το πρόβλημα λοιπόν έγκειται αλλού: στο ότι αυτή η ομάδα βρίσκεται στα πράγματα και τα ελέγχει. Κυριαρχεί στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, σε οργανώσεις και «δεξαμενές σκέψης», μέσα στα ίδια τα κόμματα, στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και φυσικά στο ίδιο το Υπουργείο (πρώην Εθνικής) Παιδείας της ανελλήνιστης εθνοφοβικής Αννούλας, γράφει σχολικά βιβλία και πανεπιστημιακά εγχειρίδια, αναπαράγεται και παράγει ολοένα και περισσότερους ιδεολογικούς γενιτσάρους. Ελέγχουν λοιπόν όλα τα καίρια πόστα – και όχι φυσικά επειδή είναι πιο ευφυείς ή πιο ικανοί, αλλά επειδή απλούστατα παίζουν το παιχνίδι του κυρίαρχου νεοταξίτικου συστήματος (και των γηγενών πολιτικών του ανθυποτζουτζέδων) και προωθούν τους σκοπούς του, που είναι η διάλυση των λαών μέσα από την καταστροφή της γλώσσας, της θρησκείας και στην προκείμενη περίπτωση της ιστορικής τους μνήμης.
  Πώς θα απαλλαχτούμε επομένως από όλους αυτούς, από τη στιγμή που έτσι παίζεται το παιχνίδι και όχι με καθαρά επιστημονικούς όρους; Η απάντηση θεωρητικά είναι πολύ απλή. Δεν πρόκειται να απαλλαγούμε, όσο θα διαιωνίζεται το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα, το οποίο τους χρειάζεται απόλυτα, ώστε να μπορεί να περιβάλλει με «επιστημονικούς» μανδύες και να περιχαρακώνει ιδεολογικά τα σκοτεινά του σχέδια.
  Άρα λοιπόν η λύση είναι μόνο μία – και επίσης θεωρητικά πολύ απλή, όσο και αν πρακτικά δείχνει να είναι δύσκολα εφαρμόσιμη: θα πρέπει να πολεμήσουμε συλλήβδην το σύστημα. Ιδανικότερη πάντως στιγμή γι’ αυτό από τη σημερινή συγκυρία δεν πρόκειται να βρεθεί, καθώς μπήκαμε ήδη μία εποχή που λόγω της επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης, το σύστημα έχει αρχίσει πλέον να κλονίζεται.
  Καιρός να κάνουμε λοιπόν όλοι μας ό, τι μπορούμε για να συντελέσουμε στην κατάρρευσή του, γεγονός που θα αποβεί ζήδωρο όσον αφορά και έτερα βεβαίως προβλήματά μας, αλλά ασφαλώς και το προκείμενο. Καταρρέοντας το σύστημα, είναι προφανές ότι – έτσι απλά – θα παρασύρει μαζί του και όλες τις θεωρητικές θεραπαινίδες του. Και η ίδια η Ιστορία θα τις ξεράσει στα πιο σκοτεινά και ανήλιαγά της χρονοντούλαπα…
  
  * Δρ Ιστορίας ΑΠΘ 
  [kostasxan.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:20

  Οι Ζεϊμπέκοι και το ζεϊμπέκικο (η ιστορία του χορού)

   »  Καστέλλια
  
  24grammata.com/ μουσική/ λαογραφία
  Τα κορμιά και τα μαχαίρια
  της Παρής Σπίνου
  Κάθε Σαββατοκύριακο, εκατοντάδες άντρες και γυναίκες χορεύουν ζεϊμπέκικα σε μεγάλες πίστες ή μικρά ρεμπετάδικα όλης της Ελλάδας. Ομως ο πολυτραγουδισμένος αυτός χορός πολύ μικρή σχέση έχει σήμερα με τον τόπο και τον τρόπο που ξεκίνησε -στα βάθη των αιώνων στην κεντροδυτική Ανατολία.
  Πήρε δε το όνομά του από τους περήφανους και άγριους ληστές Ζεϊμπέκους, που, όταν δεν τον χόρευαν επιδεικνύοντας τα σπαθιά τους… κατέσφαζαν Ελληνες, όπως αυτούς του Αϊδινίου, την εποχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
  
  Οσο μεγαλοπρεπές ήταν το παρουσιαστικό των Ζεϊμπέκων με μια φορεσιά-κινητό οπλοστάσιο, άλλο τόσο εντυπωσιακός ήταν ο χορός τους: «Ο Ζεϊμπέκης αρχίζει να ρίχνει τις βόλτες του. Ακουμπάει τα δάχτυλά του με μια ξαφνική, βίαιη κίνηση στο χώμα, σηκώνεται απότομα, παίρνει στα χέρια του το σπαθί ή το όπλο του και συνεχίζει τις βόλτες του… Μια παραδοσιακή εντυπωσιακή φιγούρα είναι να χτυπά ο Ζεϊμπέκης το ένα χέρι του στην μπότα του και το άλλο χέρι του στο όπλο του», περιγράφει ο Θωμάς Κοροβίνης στην πολύ ενδιαφέρουσα, πολυσέλιδη μελέτη του «Οι Ζεϊμπέκοι της Μικράς Ασίας», που θα κυκλοφορήσει σύντομα από την «Αγρα».
  Για 17 χρόνια ο συγγραφέας, που έχει ασχοληθεί και με την τουρκική λαϊκή ποίηση, ερεύνησε σε βιβλιοπωλεία, παλαιοπωλεία, μουσεία της Τουρκίας, έψαξε σε περιοδικά και παρτιτούρες για τους Ζεϊμπέκους, το όνομα των οποίων, Zeybek, έχουν δανειστεί σήμερα πολλά καφενεία και μουσικοχορευτικά στην περιοχή της Σμύρνης, όπου οι τουρίστες γεύονται και το περίφημο ψητό κρέας Zeybek Kebabi.
  Διάφορες εκδοχές υπάρχουν για την καταγωγή των Ζεϊμπέκων. «Η ορθότερη είναι ότι οι Ζεϊμπέκοι είναι απόγονοι φυλετικής επιμειξίας θρακών μεταναστών και κατοίκων της Φρυγίας», σημειώνει ο Θ. Κοροβίνης, ενώ μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που υπήρξε από λογοτέχνης μέχρι ο πρώτος έλληνας αεροπόρος, ο Θάνος Μούρραης Βελλούδιος, αναφέρει ότι τα συνθετικά της λέξη «Ζεϋμπέκο», είναι «Ζεϋ εκ του Ζευς και συμβολίζει το πνεύμα» και Μπέκος, δηλαδή άρτος και συμβολίζει το σώμα».
  Ο δε Γιάννης Τσαρούχης, που επανειλημμένα ζωγράφισε ναύτες και στρατιώτες σε ζεϊμπέκικες φιγούρες, σε μια συνομιλία του με τον ρεμπέτη Τάκη Μπίνη έχει υποστηρίξει ότι «οι Ζεϊμπέκηδες ήταν Ελληνες, Μακεδόνες και Θρακιώτες, που ακολούθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία… Τους ονόμαζαν Ζεϊμπέκια δηλαδή ζωέμπορους και Μακελάρηδες (χασαπάδες) γιατί έσφαζαν χιλιάδες ζώα και τα πουλούσαν. Στο πέρασμα των χρόνων θέλησαν να απαθανατίσουν τον ηρωιμό και την παλικαριά τους και να διατηρήσουν τις ηρωικές τους παραδόσεις και έτσι δημιούργησαν αυτόν το δύσκολο χορό το ζεϊμπέκικο, που τον χόρευαν ένας ένας με σπαθιά στα χέρια και πότε πότε και στο στόμα: βγάζοντας μουγκρητά ή αλαλαγμούς -σαν τα σημερινά όπα, άλα, γιάλα και διάφορα άλλα παλικαρίσια».
  Η αγέρωχη κορμοστασιά τους, που τόνιζε η στολή τους, δεν άφησε αδιάφορους τους δυτικούς περιηγητές που τους απεικόνισαν σε γκραβούρες. Από τη ζώνη τους κρεμούσαν ασημένια ταμπακέρα, ένα φλασκί αλλά και ένα μικρό μαξιλάρι που το χρησιμοποιούσαν όταν διανυκτέρευαν στην ύπαιθρο. Συχνά βλέπουμε να υπάρχουν και έγχορδα λαϊκά όργανα στη ζώνη τους όπως ένα μπαγλαμά σάζι για να τραγουδούν τα ηρωικά τους κατορθώματα. Χαρακτηριστικό όμως της αισθητικής τους ήταν το πλούσιο σαλβάρι που άφηνε ακάλυπτα τα γόνατα. «Από το γόνατο και πέρα είναι οι κνήμες γυμνές, λόγω… κοκεταρίας», σημειώνει ο καθηγητής Πολυχρόνης Ενεπεκίδης. «Οι Ζεϊμπέκηδες είναι πολύ περήφανοι για την άσπρη επιδερμίδα τους, για τις λεπτές νευρώδεις γάμπες και τους τρυφερούς αστραγάλους τους που θεωρούνται σαν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ράτσας τους».
  «Οι Ζεϊμπέκοι συνδέονται με την εξέγερση, με πράξεις μεγαλοψυχίας και ευθυδικίας», σημειώνει ο Θ. Κοροβίνης που έχει μεταφράσει το μυθιστόρημα του κούρδου συγγραφέα Γιασάρ Κεμάλ για τον ξακουστό Εφέ «Τσακιτζή». «Η σύγχρονη αντίληψη γι’ αυτούς είναι ότι διακρίνονται από αντικρατική και αντιεξουσιαστική συμπεριφορά, στρέφονται εναντίον των προεστών και εναντίον της κρατικής βίας και καταπίεσης και της κακής διοίκησης».
  Ζούσαν σε ομάδες στα βουνά, είχαν την ιεραρχία τους με ανώτερο τον Εφέ και στο πνεύμα της «κοινωνικής ληστείας», τιμωρούσαν, σύμφωνα με τη λαογράφο Ρ. Saralp, «τους υφασματέμπορους που πουλούσαν ακριβότερα από την κανονική τιμή, τους ντόπιους ρωμιούς μπακάληδες που έκλεβαν στο ζύγι… Επισκεύαζαν τις βρύσες και τις κρήνες των χωριών, άνοιγαν πηγάδια, βοηθούσαν τους φτωχούς με χρήματα. Υποχρέωναν τους πλούσιους να ενισχύσουν την προίκα των φτωχών κοριτσιών…».
  Τα τραγούδια τους εξυμνούσαν τις αρετές και τα κατορθώματά τους, όπως το ζεϊμπέκικο του Γκερ Αλή. Αλλα πάλι έχουν ερωτικό χαρακτήρα, όπως το «Μενεξεδί πρόβατο»: «Εγώ απόμεινα μόνος,/ εδώ στα λημέρια μου,/ ξεχασμένος μετανάστης,/ δεν αντέχω στα βουνά, /μακριά σου, αγαπημένη».
  «Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Εφέδες όταν έπαιζαν ζεϊμπέκικα τραγούδια στο βουνό, τα χόρευαν πάντοτε μόνοι τους, ένας ένας, ποτέ δύο δύο ή ομαδικά», σημειώνει ο συγγραφέας. «Θεωρείται, σύμφωνα με την παράδοση καθεαυτού ανδρικός χορός. Ωστόσο, σε ορισμένες περιοχές επικράτησε η συνήθεια να τον χορεύουν σπανιότερα και οι γυναίκες. Η μουσική που συνοδεύει το χορό έχει εννέα μέτρα. Στην παραδοσιακή του εκτέλεση, η χρονική διάρκεια του ζεϊμπέκικου είναι περιορισμένη γι’ αυτό και στην Τουρκία, όταν κάποιος μακρυγορεί συνηθίζουν να τον διακόπτουν και να του λένε: “Κόφ’ το, να γίνει αϊδίνικο”».
  Διατρέχοντας τη μελέτη του Θ. Κοροβίνη, βλέπουμε τις αντιφατικές δράσεις των ομάδων των Ζεϊμπέκων. Αλλοι είχαν αναδειχτεί σε ένα είδος τοπικού χωροφύλακα και προστάτευαν τους ταξιδιώτες, άλλοι φύλαγαν τις περιουσίες των προκρίτων. Τον 19ο αιώνα υπέστησαν πολλούς διωγμούς από τους σουλτάνους, χρησιμοποιήθηκαν όμως και ως επίλεκτοι πολεμιστές του οθωμανικού στρατεύματος.
  Οι Ελληνες της Μικράς Ασίας έχουν από αυτούς τις χειρότερες αναμνήσεις. Οπως έχει αφηγηθεί με γλαφυρότητα στο περιοδικό «Ντέφι» η Μικρασιάτισσα Αγγέλα Παπάζογλου: «Και να πηγαίνουνε οι πασιμπουζούκηδοι, οι σκυλότουρκοι με κείνα τα κοντά βρακάκια αξυπόλητοι με κάτι ζωνάρια πετσένια που ‘χανε απάνω κρεμασμένα τα όπλα τους κι ανάμεσα κρεμούντουστε οι βρώμικες κοιλιές τους, τα χείλια τους γεμάτα σπυριά, μεγάλα σπυριά σα καρύδια, οι γλειτσιαχείληδοι και να γυρεύουνε τα κορίτσια».
  Σήμερα υπάρχουν περίπου 150 διαφορετικά ονόματα ζεϊμπέκικων στην Τουρκία: «Ζεϊμπέκικο του τράγου», εμπνευσμένο από τα ριψοκίνδυνα πηδήματα των κατσικιών, του «Γιουρούκ Αλή Εφέ» ο οποίος ήταν χωλός από το δεξί του πόδι γι’ αυτό όσοι το χορεύουν στηρίζονται σταθερά για αρκετή ώρα στο αριστερό. Ο «Πλουμιστός χωροφύλακας» αναπαριστά την κωμική ιστορία ενός λιποτάκτη ο οποίος ενώθηκε μεταμφιεσμένος με το τάγμα χωροφυλακής που τον καταδίωκε, ενώ οι φιγούρες του «Εσκί Παζάρ» μιμούνται την αιώρηση πάνω σε ένα σκοινί.
  «Η εκτέλεσή του βασίζεται σε καθορισμένους κανόνες ευπρέπειας και αυστηρής χορευτικής συμπεριφοράς», συνεχίζει ο Θ. Κοροβίνης. «Εχει δικαίωμα να τον χορέψει οποιοσδήποτε επιθυμεί, όμως το να χορέψει κάποιος απρόσκλητος θεωρείται απαράδεκτο και αξιόμεμπτο. Κανείς δεν επιτρέπεται να συνοδεύσει κάποιον ενώ χορεύει χωρίς να προσκληθεί. Επίσης, για κανένα λόγο δεν πρέπει κάποιος να διακόψει το χορό, να παραγγείλει έναν χορό ή να προτείνει την αλλαγή του σκοπού που εκτελείται. Οι προφορικές τοπικές παραδόσεις πολλών περιοχών της Ανατολίας διασώζουν πλήθος αφηγήσεις οι οποίες αναφέρονται σε θρυλικούς καβγάδες και μαχαιρώματα, που προκλήθηκαν από τέτοιου είδους παραξηγήσεις…».
  Οι μελετητές βρίσκουν στον ζεϊμπέκικο διονυσιακά και πολεμικά στοιχεία, τα οποία συναντάμε και στην περιγραφή του Στράτη Μυριβίλη στο βιβλίο «Ο Βασίλης ο Αρβανίτης»: «Χόρευαν αργά και αγέλαστα όλοι μαζί ένα μεγάλο κυκλικό ζεϊμπέκικο, η ρόδα του γύριζε μεγαλόπρεπα γύρω στους νταουλτζήδες… Εμείς οι μικροί, βλέπαμε τις μυτερές λεπίδες να σταυρώνουνται κάτω από το σαγόνι, πίσω από το λαιμό… Περιμέναμε λαχανιασμένοι την ώρα που θα άρχιζαν “να παίρνουν τις ανάλιες”. Αυτό γινόταν σαν έφτανε η μανία τους στο κατακόρυφο. Σήκωναν τότες την κάμα, “χέι!” φώναζαν και την κάρφωναν στο μερί, στη γάμπα. Και να πάλι συνέχιζαν το γλέντι».
  Τη δεκαετία του 1930 τα ζεϊμπέκικα εισβάλλουν στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας και υιοθετούνται από τύπους του κοινωνικού περιθωρίου, όπως οι νταήδες και οι καμπανταήδες. «Αυτοί τροποποίησαν τους ζεϊμπέκικους χορούς και ιδιοποιήθηκαν ορισμένες παραδοσιακές χορευτικές φιγούρες διαμορφώνοντας ένα στιλ μοναχικού ή ομαδικού ανδρικού ζεϊμπέκικου χορού, ο οποίος προσιδιάζει στον αντίστοιχο ζεϊμπέκικο που καλλιεργήθηκε και επικράτησε στον ελληνικό χώρο στο πλαίσιο της εδραίωσης του ελληνικού ρεμπέτικου τραγουδιού», σύμφωνα με τον μελετητή.
  Στον ρυθμό του τουρκικού ζεϊμπέκικου «Κιόρογλου» αλλά με διαφορετικούς στίχους τραγούδησε η Ρόζα Εσκενάζυ, ενώ ο Πυθαγόρας έγραψε τη δεκαετία του ’70 τη «Γιορτή Ζεϊμπέκηδων» που ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας σε μουσική Απόστολου Καλδάρα. Η επιτυχία του Χρηστάκη «Εμαθα πως είσαι μάγκας» είναι, σύμφωνα με τον Π. Κουνάδη, διασκευή του παραδοσιακού «αργού αϊδίνικου ζεϊμπέκικου χορού».
  archive.enet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:16

  Δύο αστεροειδείς σε απόσταση «αναπνοής»...

   »  Καστέλλια
  
  Επιστήμονες και ερασιτέχνες αστρονόμοι προετοιμάζονται για την έλευση του αστεροειδή 2011 MD που αναμένεται να περάσει πάνω από τη Γη τη Δευτέρα. Ο αστεροειδής θα περάσει σε απόσταση περίπου 20 χιλιάδων χλμ από τον πλανήτη μας και θα είναι ορατός ακόμη και από ένα μικρό οικιακό τηλεσκόπιο. Τον Νοέμβριο αναμένεται να μας πλησιάσει ένας γιγάντιος αστεροειδής ο οποίος αν κατέληγε στη Γη θα προκαλούσε... [] ανυπολόγιστες καταστροφές.
  
  Ο επισκέπτης της Δευτέρας
  
  Ο αστεροειδής 2011 MD είναι ένας διαστημικός βράχος με διάμετρο 10-50 μέτρα και η έλευση του έγινε γνωστή προχθές όταν τον εντόπισε ένα ρομποτικό τηλεσκόπιο στο Νέο Μεξικό που ασχολείται με την αναζήτηση διαστημικών σωμάτων που μπορεί να αποτελέσουν πιθανή απειλή για την Γη. 
  
  Το κοντινότερο πέρασμά του από τη Γη θα γίνει τη Δευτέρα 27 Ιουνίου πάνω από το Νότιο Ημισφαίριο του πλανήτη. «Είμαστε βέβαiοι ότι θα περάσει πολύ κοντά αλλά τελικά θα μας προσπεράσει. Ακόμη όμως και αν εισέλθει στη γήινη ατμόσφαιρα δεν κινδυνεύουμε αφού είναι αρκετά μικρός και θα καταστραφεί  προσφέροντάς μας το εντυπωσιακό θέαμα μιας λαμπρής μπάλας φωτιάς που κινείται στον ουρανό. 
  
  Ο «υποψήφιος» Αρμαγεδδών
  
  Πιο σοβαρή όμως είναι η περίπτωση του 2005 YU55 που αναμένεται να πλησιάσει τον πλανήτη μας στις αρχές Νοεμβρίου. Το κοντινότερο πέρασμά του συμβεί στις 8 Νοεμβρίου όταν ο αστεροειδής θα βρεθεί σε απόσταση 300 χιλιάδων χλμ από τη Γη. 
  
  Ο αστεροειδής 2005 YU55 έχει διάμετρο 400 μέτρων, ζυγίζει 50 εκατομμύρια τόνους και σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος διαστημικό σώμα που έχει πλησιάσει σε τόσο κοντινή απόσταση τη Γη. Σε περίπτωση που ο 2005 YU55 λοξοδρομήσει και πέσει στη Γη υπολογίζεται ότι θα καταστρέψει ο,τιδήποτε βρίσκεται σε ακτίνα δέκα χιλιάδων τετραγωνικών χλμ!
  
  
  Θ. Λαϊνας
  Πηγή:  tovima
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 24.06.2011
• 17:36

  Πολιτιστικός Αύγουστος στο χωριό από τον πολιτιστικό σύλλογο Καστελλίων

   »  Καστέλλια
  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ
  17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
  18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
  19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΒΡΑΔΙΑ ΝΕΟΛΑΙΑΣ
  20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΣΥΝΑΥΛΙΑ – ΛΑΪΚΟ ΓΛΕΝΤΙΜΕ ΟΡΦΕΑ ΠΕΡΙΔΗΓΕΡΑΣΙΜΟ ΑΝΔΡΕΑΤΟΜΕ ΧΟΡΟ – ΠΟΤΑ – ΦΑΓΗΤΑ
  21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΦΙΛΙΩ ΠΥΡΓΑΚΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΑΥΡΟ ΤΣΑΛΑΓΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΤΡΩΤΣΟ ΚΛΑΡΙΝΟ
  22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΕΥΤΙΚΩΝΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
  23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥΠΑΝΗΓΥΡΙΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΟΡΟΣ
  
  ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ [www.kastellia.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:36

  Το τραγούδι της ημέρας tango en la boca Το τανγκό της Νεφέλης

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:32

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:29

  Ο φυσικός Κόσμος του Καρτέσιου

   »  Καστέλλια
  
  
  Πόσο σημαντικό είναι το έργο του Καρτέσιου; Για την ακρίβεια είναι ανεκτίμητο γιατί σηματοδοτεί τη ρήξη ανάμεσα στο πριν (τον Αριστοτέλη) και το μετά (τη μοντέρνα επιστήμη). Μέχρι τότε, η φιλοσοφία θεωρούσε δεδομένο το φυσικό κόσμο και προσπαθούσε να ερμηνεύσει την ύπαρξη του με διάφορες θεωρίες. Αντίθετα, ο Καρτέσιος ανασκευάζει τη φυσική, ώστε να εξηγεί πραγματικά τα φυσικά φαινόμενα, σε σχέση με τα μηχανικά τους αίτια, τα μόνα που μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα.Από το 1628 που εγκαθίσταται στην Ολλανδία, ξεκινά να εργάζεται πάνω στη μεταφυσική και ταυτόχρονα να μελετά ανατομία και ιατρική. Κατανοεί ότι τα μαθηματικά ανοίγουν ένα επιστημονικό πεδίο, πολύ μεγαλύτερο από τις απλές τεχνικές εφαρμογές. Εφαρμόζοντας τις αριθμητικές σχέσεις στα γεωμετρικά σχήματα καταφέρνει να συσχετίσει την άλγεβρα και τη γεωμετρία και να δημιουργήσει ένα νέο κλάδο μαθηματικών, την αναλυτική γεωμετρία.
  

  ● O Ντεκάρτ διέθετε μια εξαιρετική ικανότητα να διατυπώνει ακόμα και τα πιο σύνθετα επιχειρήματα με τρόπο μεστό και απόλυτα κατανοητό

  Πριν φτάσει όμως εκεί, ξεκινά ένα τιτάνιο έργο εφαρμόζοντας την αντίληψη που έχει για τη φυσική, ότι δηλαδή πρέπει να γίνει αληθινή επιστήμη με την έννοια της επιβεβαιωμένης γνώσης. Αμφισβητεί το σύνολο των παραδοσιακών γνώσεων, που βασίζονται στις εντυπώσεις των αισθήσεων, μέχρι να φτάσει σε ένα συμπέρασμα που δεν μπορεί να αμφισβητήσει, την ύπαρξη του σκεπτόμενου εαυτού του. «Cogito ergo um»=Σκέφτομαι άρα υπάρχω.To πρώτο του μέλημα είναι να ακυρώσει τις ψευδοέννοιες των «ουσιωδών μορφών», πάνω στις οποίες βασίζεται η επιστήμη. Τα υλικά σώματα, υποστηρίζει, δεν έχουν «ψυχή». Μόνο ο άνθρωπος έχει ψυχή μέσα στο σώμα του. Εάν έχουμε ξεκάθαρη άποψη για το τι είναι φυσικό σώμα, είναι δυνατό να «χτίσουμε μια καθαρή, σίγουρη, αποδεδειγμένη φυσική, πολύ πιο χρήσιμη από αυτή που διδάσκεται» , γράφει.
  H πρακτική αποτελεσματικότητα εξαρτάται από την αλήθεια των αρχών που διέπουν την επιστήμη. Ο Καρτέσιος ασχολείται με όλα τα μέτωπα της γνώσης, όχι μόνο γιατί πιστεύει ότι μαθαίνουμε καλύτερα τις επιστήμες όλες μαζί, παρά την καθεμία χώρια, αλλά και γιατί φαντάζεται μια οργανική μονάδα της γνώσης, την οποία αργότερα δα αναπαραστήσει με το δέντρο της φιλοσοφίας.

  ● Καταφέρνει να συσχετίσει την άλγεβρα και τη γεωμετρία και να δημιουργήσει ένα νέο κλάδο μαθηματικών, την αναλυτική γεωμετρία, οι βάσεις της οποίας τίθενται το 1632 με την αλγεβρική λύση στο πρόβλημα του Πάππου

  Το 1633 αποκαλύπτει, στους φίλους του στο Παρίσι, ότι έχει σχεδόν τελειώσει τον Κόσμο, ένα γιγάντιο έργο φυσικής, το οποίο δα εξηγεί όλα τα κύρια φυσικά φαινόμενα, ξεκινώντας από το αίτιο και καταλήγοντας στο αιτιατό. Θέλει επίσης να συμπληρώσει τον Κόσμο με την Πραγματεία για τον Άνθρωπο, όπου θα περιγράφει τη μηχανή του ανθρώπινου σώματος και τις κύριες λειτουργίες της. Δεν φιλοδοξεί απλώς να γίνει φιλόσοφος, αλλά «ο» φιλόσοφος. Για να το καταφέρει πρέπει να ξαναγράψει ολόκληρη τη φυσική, που θα αντικαταστήσει στο μυαλό όλων εκείνη του Αριστοτέλη, και θα διδάσκεται στη θέση της. Παρ’ όλο που ο Αριστοτέλης δεν είναι πια ο κύριος της φιλοσοφίας και της επιστήμης, το έργο του δεν έχει αντικατασταθεί με κάποιο άλλο. Γι’ αυτό, ο Καρτέσιος αργεί πολύ να τελειώσει τον Κόσμο. Έτσι γίνεται άλλωστε με όλα του τα έργα. Κανένα από αυτά δεν βγαίνει από το γραφείο του χωρίς να διαθέτει την τελειότητα ενός έργου τέχνης. Τα μεγάλα καρτεσιανά έργα είναι ολιγάριθμα και, παρ’ όλο που κάποια από αυτά γράφτηκαν γρήγορα, ήταν αποτέλεσμα μακράς και επίπονης εργασίας.

  ● Οι ιδέες του αποδείχθηκαν τόσο επαναστατικές που επηρέασαν την πορεία της φιλοσοφικής σκέψης για πολλούς αιώνες

  Ο Κόσμος ή Πραγματεία περί Φωτός είναι το πρώτο έργο που ολοκλήρωσε ο Καρτέσιος, παρ’ όλο που δεν δημοσιεύθηκε αμέσως. Δεν το έγραψε με τη μορφή συστηματικής πραγματείας της φυσικής, αλλά διάλεξε ένα συγγραφικό τέχνασμα που κάνει την ανάγνωση του πιο ελκυστική. Όπως δηλώνει και το όνομα του, ο Καρτέσιος εισάγει τον αναγνώστη στον Κόσμο μέσα από την εξήγηση του φαινομένου του φωτός. Μήπως δεν είναι το φως που κάνει τον κόσμο ορατό; Καλεί τον αναγνώστη να φανταστεί μαζί του τη γέννηση και τη δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου. Δημιουργώντας ένα παραμύθι για να «ντύσει» την επιστήμη και απευθυνόμενος στον αναγνώστη, ο Καρτέσιος αφήνει τους «επιστήμονες» στις στείρες συζητήσεις τους και καλεί τον καθένα να χρησιμοποιήσει την κοινή λογική, το «φυσικό φως» και να γίνει μάρτυρας του φυσικού κόσμου. Περιφρονεί εντελώς τις προηγούμενες θεωρίες, δεν ξεκινά τη δική του καταρρίπτοντας τις άλλες, δημιουργεί τα πάντα από την αρχή.
  

  ● Με τη φιλοσοφική του μέθοδο ο Καρτέσιος προσδοκούσε να αποτελέσει τη μέθοδο για κάθε επιστήμη

  Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος, εάν το παραμύθι της γέννησης ενός καινούργιου κόσμου έχει βιβλικές αναφορές. Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί με σιγουριά. Ενώ η αναφορά είναι σαφής, είναι πιθανό θέλοντας να χτίσει τη φυσική από τα αίτια προς τα αποτελέσματα, προτίμησε να ξεκινήσει από την αρχή, να θέσει μία νέα τάξη πραγμάτων, παρά να εξηγήσει έναν ήδη υπάρχοντα κόσμο. Για να γεννηθεί ο καινούργιος κόσμος, ο Καρτέσιος υποστηρίζει ότι πρέπει, κατ’ αρχήν, να υπάρχουν τα πιο απλά στοιχεία, τα οποία συνδέουν τα υπόλοιπα: η ύλη, από την οποία αποτελούνται όλα τα σώματα και, στοιχεία (φωτιά, γη και αέρας), η κίνηση, καθώς και οι κανόνες που τη διέπουν. Εάν οι απλές αυτές έννοιες του φυσικού κόσμου είναι ξεκάθαρα ορισμένες, εάν οι νόμοι που διέπουν τη φύση βασίζονται σε στέρεα βάση (και τι πιο στέρεο, υποστηρίζει ο Καρτέσιος, από το αμετάβλητο της θείας θέλησης που όρισε τους νόμους της φύσης), τότε από το χάος προκύπτει ένας πλήρης κόσμος.

  ● O Ντεκάρτ υπήρξε ο αναμορφωτής της νεώτερης ευρωπαϊκής σκέψης και ιδρυτής του δυτικού ορθολογισμού

  Μέσα από τη μοντέρνα κοσμογονία του, ο Καρτέσιος θέλει να δείξει ότι η ύπαρξη του κόσμου εξαρτάται αποκλειστικά από τη θέληση του Θεού να δημιουργήσει και να διατηρήσει και ότι αρκεί να δέσει κάποιους βασικούς νόμους (κυρίως την αρχή της διατήρησης και συγκεκριμένα την αρχή της αδράνειας), ώστε ο κόσμος να αποτελεί μια τέλεια μηχανή, η οποία λειτουργεί μόνη της. Δεν θα πρέπει να θεοποιούμε τη φύση, εξηγεί, γιατί απλώς ακολουθεί τους θείους νόμους. Σίγουρος για το δρόμο προς την αληθινή επιστήμη που έχει ο ίδιος ανοίξει, πιστεύει ότι μπορεί πια να στραφεί προς την εξήγηση της λειτουργίας των έμβιων όντων, να περάσει από τη μηχανή του κόσμου στη μηχανή του ανθρώπινου σώματος. H Πραγματεία για τον Άνθρωπο εγγράφεται λοιπόν στη συνέχεια της Πραγματείας περί φωτός και οι δύο μαζί ερμηνεύουν πλήρως το φυσικό κόσμο.Παρ’ όλο που οι εξηγήσεις που δίνει ο Καρτέσιος δεν είναι «επιστημονικές» με τη σημερινή έννοια της λέξης, το μεγάλο άλμα που πραγματοποιεί η σκέψη έγκειται στη διαμόρφωση των βασικών αρχών της μοντέρνας επιστήμης: υπόθεση, πείραμα, εξακρίβωση της ορθότητας της υπόθεσης.Για παράδειγμα, γνωρίζουμε σήμερα ότι η αρχή της διατήρησης ισχύει για την ενέργεια και όχι για την κίνηση. Το γεγονός όμως ότι περιέγραψε τη διατήρηση ενός φυσικού μεγέθους -«καμία κίνηση δεν δημιουργείται και καμία δεν χάνεται»— είναι κεφαλαιώδους σημασίας, μια που προετοίμασε το δρόμο της σύγχρονης φυσικής.

  ● O Ντεκάρτ δεν βελτίωσε η «διόρθωσε» τη θεωρία τον Αριστοτέλη. Την παρέκαμψε.

  Ένα άλλο παράδειγμα είναι η περιγραφή της δημιουργίας και της συντήρησης των αναμνήσεων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, η οποία μόνο ιστορική αξία έχει σήμερα. Ωστόσο, η διασαφήνιση του καρτεσιανού έργου για το τι είναι σώμα, ο δρόμος που ακολουθεί για να εξηγήσει τη σχέση σώματος και ψυχής, η ανησυχία για την υλική ακρίβεια των σωματικών λειτουργιών, καθώς και η βασική ιδέα ότι η μηχανή του σώματος εξαρτάται από το μέγεθος, το σχήμα και την κίνηση των στοιχείων που την απαρτίζουν, αποτελούν πρότυπο επιστημονικής σκέψης.H τελευταία φράση της πραγματείας είναι χαρακτηριστική: «Όλες οι λειτουργίες που αποδίδονται στη μηχανή του σώματος ακολουθούν φυσικά τη διάταξη των οργάνων της, όπως και οι κινήσεις ενός άλλου αυτόματου, του ρολογιού, που ακολουθούν τη διάταξη των βαριδιών και των τροχών που το απαρτίζουν»

  ● Oι αρχές του θα γενικευτούν πολλά χρόνια αργότερα από τον Λάιμπνιτς και το Νεύτωνα και θα δώσουν νέα ώθηση στην ανάπτυξη των μαθηματικών

  H Πραγματεία για τον Άνθρωπο δεν αναφέρεται στον άνθρωπο, ον που διαθέτει σώμα και ψυχή, αλλά μόνο στο σώμα, του οποίου ο μηχανισμός είναι ίδιος μ’ εκείνο των άλλων ζώων. Παρ’ όλο που δεν αναφέρεται με σαφήνεια, είναι φανερό πως η καρτεσιανή θεωρία του αυτοματισμού αποκλείει την πιθανότητα να έχουν τα ζώα μια ενδιάμεση δέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μηχανή. O Καρτέσιος και οι υπόλοιποι καρτεσιανοί φιλόσοφοι, όπως ο Μαλεμπράνς, πιστεύουν ότι όσο «έξυπνη» και αν φαίνεται η συμπεριφορά των ζώων, στην ουσία ανήκουν στην κατηγορία μιας τέλειας μηχανής. H συζήτηση για την κατάταξη των ζώων δα συνεχιστεί κυρίως το 18ο αιώνα. Εκείνη την εποχή το επίθετο καρτεσιανός είχε άμεση αναφορά στα ζώα-μηχανές (και αντίστροφα). Σήμερα, η συζήτηση αυτή βρίσκει την προέκταση της στις σύγχρονες έρευνες για την τεχνητή νοημοσύνη. Μια μηχανή μπορεί, άραγε, να σκέφτεται; Ένας καρτεσιανός θα απαντούσε: «Ρωτήστε τη! Εάν σας απαντήσει, τότε ένα πνεύμα σαν το δικό σας κρύβεται μέσα της. Εάν, όπως και τα ζώα, δεν μπορεί να σας δώσει απάντηση, τότε είναι μηχανή και από μέσα, όπως είναι απ’ έξω». Την ώρα που ο Καρτέσιος ετοιμάζεται να εκδώσει το έργο του, στα τέλη του 1633, μαθαίνει την καταδίκη του Γαλιλαίου και εγκαταλείπει το σχέδιο του. Πολλοί τον χρέωσαν με δειλία, άλλωστε ο ίδιος έγραψε αργότερα: «προχωρώ κρυμμένος». «Προτιμούσε να μη φαίνεται πολύ, ώστε να κρατά την ανεξαρτησία του», γράφει η Ζενεβιέβ Ροντίς-Λιούις.
  H Ολλανδία που ζούσε τότε ήταν μια ανεκτική χώρα, ο ίδιος βέβαια δεν κινδυνεύει, κινδυνεύει όμως το έργο του. H πιθανή απαγόρευση της θεωρίας του θα του στερούσε τη φιλοδοξία να δώσει στην πίστη μια βάση σταθερή, περισσότερο εναρμονισμένη με το χριστιανισμό, από εκείνη του Αριστοτέλη. Από την άλλη πλευρά, εάν η θεωρία του Γαλιλαίου είναι ανυπόστατη (ή έτσι υποστηρίξει η Ιερά Εξέταση), τότε και όλη η φιλοσοφία του Καρτέσιου, που είναι και αυτή ηλιοκεντρική, είναι επίσης ανυπόστατη.O Καρτέσιος λοιπόν δεν φανερώνει δημόσια το τετράχρονο έργο του, αλλά δεν το αποκηρύσσει ούτε απαρνείται τις βεβαιότητες του και συνεχίζει. Δεν εκδίδει τον Κόσμο και την Πραγματεία για τον Άνθρωπο, εκδίδει κάτι άλλο, ακόμη καλύτερο, το Λόγο περί της Μεθόδου και τα Δοκίμια. Πηγή: Ιστορικά Ελευθεροτυπίας της Βάλιας Καϊμάκη via physics4u.gr/blog/
  [sciencearchives.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:26

  Έναν υπόγειο ωκεανό φαίνεται ότι κρύβει ο Εγκέλαδος, φεγγάρι του Κρόνου

   »  Καστέλλια
  
  Μία νέα μελέτη των στοιχείων που έχουν συλλεχθεί από τον μικρό παγωμένο δορυφόρο του Κρόνου, τον Εγκέλαδο, επιβεβαιώνουν προηγούμενες οι οποίες είχαν δείξει ότι είναι πολύ πιθανό κάτω από το παχύ στρώμα πάγων να βρίσκεται ένας ωκεανός.
  []
  Μάλιστα η νέα έρευνα κάνει ένα βήμα περισσότερο κάνοντας λόγο για αλμυρό ωκεανό. Αν αυτό ισχύει οι πιθανότητες ύπαρξης κάποιων μορφών ζωής εκεί πολλαπλασιάζονται αφού, όπως έχει αποδειχθεί στη Γη, η αλατότητα (σε φυσιολογικά επίπεδα) βοηθά στην ανάπτυξη και εξέλιξη της ζωής.
  
  Ο υπόγειος ωκεανός
  
  Ο Εγκέλαδος είναι ένα παγωμένο φεγγάρι με διάμετρο μόλις 500 χιλιόμετρα το οποίο είναι καλυμμένο από νιφάδες πάγου που ανακλούν το 90% του ηλιακού φωτός. Για αυτό και οι επιστήμονες το καταγράφουν ως το πιο ανακλαστικό σώμα του ηλιακού μας συστήματος. Μέχρι σήμερα οι ειδικοί είχαν επικεντρώσει την προσοχή τους στην Ευρώπη, τον δορυφόρο του Δία, που εικάζεται ότι διαθέτει ένα ωκεανό κάτω από την παγωμένη επιφάνεια της.
  
  Ωστόσο η εξερεύνηση του Εγκέλαδου από το διαστημικό σκάφος Cassini που εξερευνά τον Κρόνο και τα φεγγάρια του παρείχε στους ερευνητές στοιχεία ικανά ώστε να πιστεύουν ότι και σε αυτόν τον δορυφόρο υπάρχει νερό σε υγρή μορφή κάτω από την παγωμένη επιφάνεια. Πολλοί μάλιστα θεωρούν πλέον ότι ο Εγκέλαδος είναι πιο πιθανό να διαθέτει υπόγειο ωκεανό από ό,τι η Ευρώπη.
  
  Για τον λόγο αυτό έχει ξεκινήσει συζήτηση ώστε να διεξαχθεί εκεί -και όχι στην Ευρώπη όπως προγραμματιζόταν μέχρι τώρα- μια αποστολή εντοπισμού και εξερεύνησης του ωκεανού.
  
  Οι αλμυροί πίδακες
  
  Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στη Γερμανία επικέντρωσαν την προσοχή τους στα υλικά που εκτοξεύουν οι πίδακες που υπάρχουν στον Εγκέλαδο. Από τους πίδακες εκτοξεύονται περίπου 200 κιλά υδρατμών μαζί με κόκκους πάγου και άλλα υλικά. Διαπίστωσαν ότι σχεδόν όλα τα σωματίδια των πιδάκων είναι πλούσια σε αλάτι και πιθανώς προέρχονται από αλμυρό νερό που βρίσκεται σε βάθος 80 χιλιομέτρων κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του δορυφόρου.
  
  Οι ερευνητές πιθανολογούν ότι το αλάτι προέρχεται από πετρώματα που διαλύονται μέσα στο νερό. Τα μέχρι τώρα στοιχεία που έχουν συλλεχθεί από τις παρατηρήσεις στον Εγκέλαδο υποδεικνύουν επίσης ότι ο δορυφόρος είναι γεωλογικά ενεργός και εκτός των άλλων διαθέτει θερμική ενέργεια.
  
  Ο συνδυασμός θερμικής ενέργειας και νερού σε υγρή μορφή είναι έτσι και αλλιώς από μόνος του ικανός για να οδηγήσει στην ανάπτυξη ζωής. Αν προσθέσουμε σε αυτόν και επιπλέον συστατικά όπως το αλάτι οι πιθανότητες αυξάνονται ακόμη περισσότερο.
  
  H έρευνα δημοσιεύεται στο κορυφαίο βρετανικό περιοδικό Nature. [logioshermes.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:23

  Δημήτρης Νανόπουλος - Η τελευταίες μελέτες στην Αστροφυσική

   »  Καστέλλια
  
  Ο καθηγητής Δημήτρης Νανόπουλος εργάζεται πάνω στα προβλήματα που προκύπτουν στην προσπάθεια να κατασκευαστεί μια θεωρία των πάντων (Theory Of Everything). Έχει έχει εργαστεί πάνω στο Καθιερωμένο Πρότυπο, στις μεγάλες ενοποιημένες θεωρίες, την supersymmetry, την υπερβαρύτητα, την θεωρία M των χορδών, και την αστροσωματιδιακή φυσική. Οι συνεισφορές του καλύπτουν πολύ διαφορετικές πτυχές της υψηλής ενεργειακής φυσικής, από τη φαινομενολογία (π.χ., πώς να ανιχνεύσει το μόριο Higgs και τα υπερσυμμετρικά σωματίδια), να διαμορφώσουν την οικοδόμηση (π.χ την υπερσυμμετρία SU (5), ένας από τους κύριους υποψηφίους χορδής για μια θεωρία των πάντων), στα θεωρητικότερα ζητήματα (όπως η ανακάλυψη της μη-βαθμωτής υπερβαρύτητας, η οποία παρέχει το αποτελεσματικό, χαμηλής ενέργειας όριο της θεωρίας χορδής / Μ-θεωρίας), στα θεμελιώδη ζητήματα (π.χ. τροποποιήσεις της κβαντικής μηχανικής που οφείλεται στον αφρό του χωρόχρονου, όπως εκφράζεται αυτή από την M-θεωρία της D-μεμβράνης).
  
  Από τα θέματα της τοπικής σπουδαιότητας, έχει παρουσιάσει ότι η υπερσυμμετρία μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του καθιερωμένου μοντέλου, μια προϋπόθεση για μια TOE (θεωρία των πάντων). Αυτήν την περίοδο εμπέκεται στην κατάρτιση των προτύπων της θεωρίας χορδής/Μ-θεωρίας, και προσπαθεί να καταλάβει τη φύση του κβαντικού χωρο-χρονικού αφρού, δηλ. πώς ο χωρόχρονος φαίνεται στις διαστάσεις Planck 10-33 cm
  
  Ταχύτητα του φωτός
  
  Η σύνθεση της κβαντικής θεωρίας και της βαρύτητας έχει οδηγήσει ήδη, τουλάχιστον σε μερικές θεωρητικές προσεγγίσεις, σε μάλλον δραστικές τροποποιήσεις της συμβατικής εικόνας της φυσικής, πχ. την εξάρτηση, στο κενό, της ταχύτητας του φωτός από την συχνότητά της, η οποία μπορεί να εξεταστεί χρησιμοποιώντας εκπομπές ακτίνων γάμμα. Ο Δημήτρης Νανόπουλος υποστηρίζει ότι η πιθανή αλλαγή στην ταχύτητα του φωτός μπορεί να ανιχνευθεί μόνο μέσω του φωτός που προέρχεται από αντικείμενα πολύ μακριά από τη Γη και για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα. Η ερευνητική ομάδα που εργάζεται για να αποδείξει πειραματικά την παραπάνω θεωρία, εκτός από τον Νανόπουλο, αποτελείται από το φυσικό Νικόλαο Μαυρομάτη του King College και τον John Ellis του CERN. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ένας τρόπος για την επαλήθευση της ''σχετικής'' τιμής της ταχύτητας του φωτός είναι η ανίχνευση φωτονίων διαφορετικών συχνοτήτων που εκπέμπονται ταυτόχρονα από μακρινούς γαλαξίες. Οι χρόνοι άφιξης στη Γη των φωτονίων υψηλότερης συχνότητας θα πρέπει να είναι μεγαλύτεροι από αυτούς των φωτονίων χαμηλότερης συχνότητας.
  
  Η θεωρία της σχετιζόμενης με τη συχνότητα ταχύτητας του φωτός στηρίζεται και από τις μέχρι τώρα παρατηρήσεις του πειράματος HEGRA (High Energy Gamma Ray Astronomy) στο Las Palmas των Καναρίων Νήσων, το οποίο ανιχνεύει φωτόνια από το μακρινό διάστημα. Συγκεκριμένα, όταν ανιχνεύθηκαν πολύ ενεργητικά φωτόνια από το γαλαξία Markarian 501, οι ερευνητές που συμμετέχουν στο HEGRA, περίμεναν ότι τα φωτόνια αυτά αλληλεπιδρούσαν με άλλα μικρότερης ενέργειας, τα οποία υπάρχουν από καταβολής του σύμπαντος. Οταν ένα φωτόνιο μεγαλύτερης ενέργειας αλληλεπιδρά με κάποιο με μικρότερη ενέργεια, δημιουργείται ένα ζεύγος ηλεκτρονίου - αντιηλεκτρονίου. Ομως, κανένα τέτοιο ζεύγος δεν παρατηρήθηκε, παρά την ανίχνευση φωτονίων υψηλής ενέργειας. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγηθεί, σύμφωνα με τον κ. Νανόπουλο, με βάση τη νέα θεωρία για την ταχύτητα του φωτός, σύμφωνα με την οποία η ενέργεια των θεωρούμενων πολύ ενεργητικών φωτονίων δεν είναι αρκετή για τη δημιουργία του ζεύγους ηλεκτρονίου - αντιηλεκτρονίου.
  
  Επίπεδο Σύμπαν
  Ο Δημήτρης Νανόπουλος αναφέρει τα παρακάτω για το επίπεδο και διαστελόμενο Σύμπαν:
  "Το Σύμπαν είναι μία μεγάλη "επίπεδη επιφάνεια", που όμως χωράει τόση ύλη και ενέργεια που ούτε καν οι ειδικοί δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν ή στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ πιο σύνθετο θεωρητικό μόρφωμα. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι ζούμε σε ένα διαστελλόμενο Σύμπαν. Αλλωστε, οι παραπάνω απόψεις έχουν σχέση και με τη διαστολή του Σύμπαντος µε τον εξής τρόπο: Σε ένα κλειστό Σύμπαν, επειδή η μέση ενεργειακή πυκνότητα είναι πολύ μεγάλη, σε κάποια στιγμή μπορεί να νικήσει την αρχική διαστολή του Σύμπαντος και να οδηγήσει το Σύμπαν σε μία συστολή, στην περίπτωση ανοικτού ή και ακόμη επιπέδου Σύμπαντος, τότε η πυκνότητα δεν μπορεί να σταματήσει τη διαστολή και, έτσι, σε αυτές τις περιπτώσεις το Σύμπαν θα διαστέλλεται επ' άπειρον. "
  
  Το Σύμπαν προέρχεται από μια κβαντική διακύμανση του κενού
  "Η χρήση του πληθωριστικού μοντέλου οδήγησε σε πολύ συγκεκριμένες προβλέψεις αναφορικά με τις ανισοτροπίες της θερμοκρασίας, που παρουσιάζει η ακτινοβολία του κοσμικού υπόβαθρου. Και τούτο, διότι στην περίπτωση που παρουσιάζονται διακυμάνσεις στην ενεργειακή πυκνότητα, τα φωτόνια αλληλεπιδρούν με τα πρωτόνια, με αποτέλεσμα οι διακυμάνσεις της ενεργειακής πυκνότητας να μετατρέπονται σε διακυμάνσεις του φάσματος των φωτονίων^ και, κατά συνέπεια, μέσα από τη θεωρία του μέλανος σώματος, σε διακυμάνσεις της θερμοκρασίας. Πρακτικά τώρα, εάν μπορούσαμε να απομονώσουμε το φάσμα αυτό των φωτονίων, τότε θα μαθαίναμε για τις διακυμάνσεις της ενεργειακής πυκνότητας, όπως αυτή θα καταγραφόταν στις απαρχές της δημιουργίας του Σύμπαντος. Δηλαδή, μόλις 300.000 χρόνια από τη Μεγάλη Εκρηξη που οδήγησε στη γέννησή του και, πάντως, σε πολύ μικρή ηλικία, εάν αναλογιστούμε ότι, σήμερα, υπολογίζεται στα 15 δισ. χρόνια περίπου.
  
  Τα συμπεράσματα για το επίπεδο Σύμπαν δεν αντίκεινται στη θεωρία του Αϊνστάιν. Αυτός είχε δείξει ότι οι εξισώσεις του δέχονται ως λύσεις τριών ειδών Σύμπαντα^ δηλαδή, ανοικτό, επίπεδο και κλειστό. Επομένως, μία αυτές τις λύσεις επαληθεύεται στην πράξη. Οι υπόλοιπες δύο απορρίπτονται. Ενώ ήταν μαθηματικά δυνατές, η φύση δεν τις ακολούθησε. Ομως, το σημαντικότατο σημείο είναι ότι έχουμε μία ξεκάθαρη επαλήθευση του πληθωριστικού μοντέλου. Μία μεγάλη, ξαφνική εκθετική διαστολή. Το θετικό που προκύπτει από την ανακάλυψη αυτή είναι ότι, πλέον, ξεκαθαρίζει το τοπίο, αναφορικά με ό,τι μέχρι σήμερα έχει διατυπωθεί για το Σύμπαν. Χάρη στο συμπέρασμα αυτό, δίδεται πολύ μεγάλη ώθηση στο πληθωριστικό μοντέλο. Ωστόσο, για να ξεφύγουμε και από τα επιστημονικά, αναδύεται μία πολύ σημαντική φιλοσοφική διάσταση.
  
  Δηλαδή, η μελέτη των βασικών εξισώσεων του Αϊνστάιν οδήγησε τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι ένα επίπεδο Σύμπαν αντιστοιχεί σε μια ολική ενέργεια, η οποία είναι μηδενική. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ενέργεια, απλώς ότι υπάρχει τόση θετική ενέργεια όση και αρνητική.
  Είναι κάτι ανάλογο με το γεγονός ότι στη φύση υπάρχει θετικό και αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, με το ολικό ηλεκτρικό φορτίο του Σύμπαντος να είναι μηδενικό, χωρίς, ωστόσο, βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ηλεκτρικά φορτία. Κατ' αντιστοιχία, υπάρχει και θετική και αρνητική ενέργεια στο Σύμπαν, με την έννοια ότι η ύλη και η κινητική ενέργεια είναι θετική ενέργεια, ενώ η βαρυτική ενέργεια, η οποία είναι πάντοτε ελκτική, είναι αρνητική. Ετσι, όταν προσθέσουμε τη θετική ενέργεια και τη βαρυτική ενέργεια, το άθροισμα τους πρέπει να είναι μηδενικό. Αυτό, όσο και ενδεχομένως ακούγεται απλό, είναι πολύ ουσιαστικής σημασίας, διότι μάς λέει, όπως ακριβώς υποστηρίζει και το πληθωριστικό μοντέλο, ότι το Σύμπαν ξεπετάχτηκε από μία κβαντική διακύμανση.
  
  Εξ ορισμού, οτιδήποτε έχει σχέση με το τίποτα είναι μία μηδενική ποσότητα. Στην περίπτωση αυτή, λοιπόν, η αρχή διατηρήσεως της ενέργειας στο ερώτημα εάν προερχόμαστε από το τίποτα μας απαντάει ότι η ολική ενέργειά μας πρέπει να είναι μηδενική και, επομένως, η πρόταση του πληθωριστικού μοντέλου περί μιας τέτοιας εμφανίσεως του Σύμπαντος από το τίποτα, ομολογουμένως αποκτά πολύ μεγάλη ισχύ. Με άλλα λόγια, είμαστε μία ανακατανομή του τίποτα"
  
  Δείτε την εκπομπή της ΝΕΤ "Στα Άκρα" με καλεσμένο τον αστροφυσικό Δημήτρη Νανόπουλο [video.google.com]  
  Πηγή: [www.ellinikoarxeio.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:18

  Ετοιμάστε το σώμα σας για την πρώτη βουτιά

   »  Καστέλλια
  Της Κωνσταντίνας Καρασούλη, MSc
  

  • Θέστε τον προσωπικό σας στόχο. Ζυγιστείτε σήμερα και βάλτε τον στόχο για την απώλεια βάρους που θέλετε να πετύχετε. Γράψτε τους δύο αριθμούς σε ένα κομμάτι χαρτί.
  • Αποφασίστε ποια μέθοδο θα ακολουθήσετε, καθώς υπάρχουν 2 τρόποι αδυνατίσματος: 'Ο γρήγορος και ο σωστός'. Μονοφαγικές και χημικές δίαιτες, ροφήματα που χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα γευμάτων, δίαιτες αποτοξίνωσης, διαιτητικά γεύματα στο σπίτι είναι μερικές μόνο από τις λύσεις που προτείνονται για γρήγορη και εύκολη απώλεια βάρους και ανήκουν στην πρώτη μέθοδο αδυνατίσματος. Παρόλο που τα αποτελέσματα είναι θεαματικά στην αρχή, δυστυχώς είναι προσωρινά. Και αυτό γιατί το σώμα αλλά και το 'πνεύμα' μας εξαντλούνται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να παραιτούμαστε γρήγορα από την προσπάθεια και να επαναφέρουμε πολύ σύντομα τις παλιές μας κακές διατροφικές συνήθειες στο προσκήνιο, μαζί φυσικά με τα απολεσθέντα κιλά μας. Γεγονός καθόλου βέβαια ενθαρρυντικό, καθώς το καλοκαίρι διαρκεί τουλάχιστον 3 μήνες, διάστημα στο οποίο σίγουρα θέλουμε να διατηρήσουμε το βάρος μας στα επιθυμητά επίπεδα. Επιπλέον, η απώλεια κιλών που έχει συντελεστεί δεν συνοδεύεται από παράλληλη μείωση του σωματικού λίπους, που είναι και ο απώτερος σκοπός σε μια προσπάθεια απώλειας βάρους. Η δεύτερη μέθοδος αδυνατίσματος χαρακτηρίζεται από ισορροπία και ποικιλία, χωρίς στερήσεις συγκεκριμένων τροφίμων. Συνοδεύεται από μια ήπια μείωση των θερμίδων που καταναλώνουμε καθημερινά, λαμβάνοντας υπόψη την ποιότητα και την ποσότητα των τροφίμων. Η απώλεια βάρους μπορεί να είναι πιο αργή, και αυτό όχι πάντα, αλλά περισσότερο εμφανής, όσον αφορά την εξωτερική μας εμφάνιση (καθώς χάνεται σημαντικό ποσοστό λίπους). Δεν διατρέχουμε κανέναν απολύτως κίνδυνο για την υγεία μας, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό για άτομα με ήδη βεβαρυμένο ιστορικό (π.χ αναιμία).

  
  Τα επόμενα tips θα σας δώσουν μια ιδέα για το πώς να χάσετε απλά, σωστά και υγιεινά 3-5 κιλά τώρα το καλοκαίρι:
  

  • Ξεκινήστε την ημέρα σας με πρωινό. Αναμφίβολα αποτελεί το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας, καθώς ενεργοποιεί το βασικό μεταβολικό ρυθμό και 'τακτοποιεί' κατά ένα τρόπο τα γεύματα της υπόλοιπης ημέρας. Ένα μπωλ γάλα με δημητριακά είναι μια καλή επιλογή.
  • Καθιερώστε το πιάτο φρούτου για τα γεύματά σας. Η μικρότερη μερίδα είναι πολύ σημαντικό βήμα για τον αποτελεσματικό έλεγχο του βάρους.
  • Πρέπει πάντα να καταναλώνετε σαλάτα μαζί με το κυρίως γεύμα. Με αυτόν τον τρόπο θα λάβετε τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά των λαχανικών και θα νιώσετε κορεσμό με μικρότερη ποσότητα τροφής από το κύριο πιάτο. Προσοχή, όμως, στην ποσότητα του ελαιόλαδου.
  • Η καθημερινή σας διατροφή πρέπει απαραίτητα να περιέχει 2 μερίδες γαλακτοκομικών προϊόντων με μειωμένα λιπαρά, φρούτα και λαχανικά. Το κόκκινο κρέας πρέπει να καταναλώνεται 1-2 φορές την εβδομάδα και από 1 φορά το κοτόπουλο και το ψάρι.
  • Μην αποκλείσετε την κατανάλωση αμυλούχων τροφών (ψωμί, ζυμαρικά, ρύζι, πατάτες), οι οποίες φυσικά και μπορούν να συνδυαστούν με κρέας, κοτόπουλο και ψάρι. Σημασία εδώ έχει η ποσότητα και όχι το είδος. Μπορείτε, για παράδειγμα, να μην τρώτε ψωμί, όταν το κυρίως πιάτο περιέχει πατάτες, ρύζι ή μακαρόνια.
  • Τα όσπρια και τα λαδερά φαγητά πρέπει να περιλαμβάνονται στη διατροφή μας, και να είναι μαγειρεμένα με μέτρια ποσότητα ελαιόλαδου.
  • Μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ. Οίνος ευφραίνει μεν καρδίαν, περιέχει δε μεγάλη ποσότητα θερμίδων, όταν καταναλώνεται χωρίς μέτρο. Ένα ποτό την εβδομάδα αρκεί!
  • Οργανωθείτε – Οργανωθείτε – Οργανωθείτε! Φροντίστε για τις σωστές προμήθειες τροφίμων στο σπίτι και το γραφείο (φρούτα, σαλάτες, δημητριακά, κράκερς). Προγραμματίστε τι θα φάτε την επόμενη μέρα από την προηγούμενη. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγετε την εύκολη λύση του έτοιμου φαγητού και τις διατροφικές παρασπονδίες.
  • Περιορίστε τα γλυκά. Επειδή οι περισσότεροι από εμάς είναι επιρρεπείς στο οπτικό ερέθισμα και τρώνε ακόμη και όταν δεν το επιθυμούν πραγματικά, διώξτε τα γλυκά από το περιβάλλον, στο οποίο κινείστε ή τοποθετείστε τα σε σημεία όπου δεν θα είναι ορατά.
  • Μην ξεχνάτε την άσκηση, η οποία θα βοηθήσει σημαντικά στην απώλεια των κιλών. Συμβάλλει στην αποτελεσματικότερη και ταχύτερη απώλεια βάρους, όταν συνδυαστεί σωστά με τη διατροφή. Κάντε, λοιπόν, την άσκηση σύμμαχό σας στο αδυνάτισμα.
  • Απευθυνθείτε στους ειδικούς! Επειδή η απώλεια βάρους, είτε τριών, είτε εικοσιτριών κιλών, αποτελεί ιατρική πράξη, φροντίστε να έχετε τη σύμφωνη γνώμη του γιατρού σας και τη σωστή καθοδήγηση από τον διαιτολόγο σας, στο δρόμο προς το επιθυμητό αποτέλεσμα.
    

  Πηγές: www.nutrimed.gr [www.iatronet.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:14

  Μονομάχος, πριν από 1.800 χρόνια, καταγγέλλει τον διαιτητή του...Μια ζωή έχουμε πρόβλημα με την διαιτησία στην Ελλάδα!!

   »  Καστέλλια
  
  Παράπονα από τη διαιτησία είχε ένας μονομάχος, πριν από 1.800 χρόνια, όπως μαρτυρά η επιτύμβια στήλη που κατόρθωσε να αποκρυπτογραφήσει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπροκ του Καναδά, Μάικλ Κάρτερ.
  Η φιγούρα που εμφανίζεται όρθια στην επιτύμβια στήλη, κρατώντας σπαθιά και στα δυο του χέρια, είναι ο Διόδορος, ο αδικημένος μονομάχος της περίπτωσής μας.
  
  Η επιτύμβια στήλη αυτή έφτασε ως δωρεά στο Μουσείο Musee du Cinquanternaire στις Βρυξέλλες του Βελγίου, λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Το ανάγλυφο δείχνει έναν μονομάχο να κρατάει δύο σπαθιά, να στέκεται πάνω από τον αντίπαλό του, ενώ εκείνος γνέφει ότι παραδίνεται. Η επιγραφή αναφέρει ότι στο σημείο όπου τοποθετήθηκε η επιτύμβια στήλη, έχει ταφεί ένας άντρας με το όνομα Διόδορος. "Αφού νίκησα τον αντίπαλό μου Δημήτριο, δεν τον σκότωσα αμέσως" συνεχίζει η επιγραφή. "Η μοίρα και η πονηρή εξαπάτηση του summa rudis με σκότωσε".
  
  Ο summa rudis είναι ο διαιτητής, που ίσως είχε εμπειρία στο παρελθόν ως μονομάχος. Ο δρ. Κάρτερ ερμηνεύει την εικόνα του Μονομάχου με τα δύο σπαθιά ως την στιγμή της τελευταίας του μάχης, όπου ο Δημήτριος βρίσκεται στο έδαφος ενώ ο Διόδορος έχει βγάλει τα σπαθιά του. "Ο Δημήτριος γνέφει ότι παραδίνεται, ο Διόδορος δεν τον σκοτώνει. Υποχωρεί θεωρώντας πως θα ανακηρυχθεί νικητής της μάχης", συνεχίζει ο δρ. Κάρτερ.
  
  Παρ'όλα αυτά, ο summa rudis, ίσως γιατί ερμήνευσε την στάση του Δημήτριου ως απλή πτώση, του επιτρέπει να σηκωθεί, να πάρει ξανά την ασπίδα και το σπαθί του και να συνεχίσει την μάχη. Αυτή τη φορά, ο Διόδορος έχει προβλήματα και είτε πεθαίνει στην αρένα, είτε τραυματίζεται από την Δημήτριο και αυτό το τραύμα του στερεί τη ζωή λίγο αργότερα.  Πηγή 
  
  http://www.eglimatikotita.gr/  [www.istorikathemata.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:11

  Η “ιστορία” της λέξης Σαγιονάρα

   »  Καστέλλια
  Οι λέξεις της παραλίας:  Σαγιονάρα γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
  Σαγιονάρα στα γιαπωνέζικα σημαίνει “αντίο”. Αυτός ο γιαπωνέζικος χαιρετισμός θα γίνει γνωστός στη Δύση, μετά το β’  παγκόσμιο πόλεμο, όταν  ο Αμερικανός συγγραφέας James Albert Michener (1907; – 1997) έγραψε το μυθιστόρημα “sayonara”. Η λέξη, όμως, θα φτάσει στα λαϊκά στρώματα το 1957, όταν   ο σκηνοθέτης Joshua Logan θα μεταφέρει το μυθιστόρημα  του Michener στη μεγάλη οθόνη και θα σημειώσει πολύ μεγάλη επιτυχία για τα δεδομένα της εποχής του. Πρόκειται για  μία ρομαντική αμερικάνικη ταινία με τον Μάρλον Μπράντο, στο ρόλο ενός Αμερικανού πιλότου, που ερωτεύεται μία γιαπωνέζα (την Ουμέκι Μιγιόσι). Κατά το σενάριο ο Μπράντο θα εγκαταλείψει την αγαπημένη του, εξ ου και ο  “δακρυβρεχτος” τίτλος “σαγιονάρα” (: αντίο).
  
  Καλά όλα αυτά, αλλά τι σχέση έχει ο χαιρετισμός, το μυθιστόρημα και η ταινία με τα τα υποδήματα/ παντόφλες*; Κατά σύμπτωση οι γιαπωνέζες ηθοποιοί της ταινίας φοράνε τα παραδοσιακά τους υποδήματα που μοιάζουν με τις παντόφλες (αργότερα,  εμείς, οι Έλληνες,  θα ονομάσουμε “σαγιονάρα” ) και από τότε θα σημειώσουν μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Δύση. Έπρεπε, βέβαια, να δώσουν και ένα όνομα σε αυτά τα υποδήματα και τι το πιο εύκολο από τον τίτλο της ίδιας της ταινίας : Sayonara. Φαίνεται πάντως ότι η λέξη παρέμεινε, κυρίως, στην Ελλάδα, αφού οι αγγλόφωνοι τα ονομάζουν: flip-flops, γαλλ.: Tong, ιταλ: infradito.
  Για την Ιστορία της ταινίας, η Μιγιόσι θα γίνει η πρώτη Ασιάτισσα που θα πάρει το βραβείο Όσκαρ. το υπόλοιπο Cast: Marlon Brando (Lloyd ‘Ace’ Gruver), Patricia Owens (Eileen Webster), Red Buttons (Joe Kelly), Miiko Taka (Hana-ogi), Ricardo Montalban (Nakamura)
  * Η παντόφλα, πιθανόν, ετυμολογείται από το πάντα + φελλός (: εξ ολοκλήρου από φελλό)
  [www.24grammata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:09

  Ο Ερμής είναι ξεχωριστός...

   »  Καστέλλια
  
  Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι Άρης, Γη, Ερμής και Αφροδίτη είναι «αδέλφια» διαθέτοντας κοινό πλανητικό «DNA». Η εξερεύνηση του Ερμή από το σκάφος Messenger αποκαλύπτει ότι ο πλανήτης έχει ξεχωριστή σύνθεση και χαρακτηριστικά από τους άλλους βραχώδεις πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και ανήκει σε διαφορετικό κοσμικό «γενεαλογικό δέντρο»... 
  
  Η σύγκρουση 
  
  Το μοναδικό διαστημικό ερευνητικό σκάφος που είχε επισκεφθεί τον Ερμή ήταν.... [] το Mariner 10 της NASA πριν από 35 χρόνια. Όμως είχε κάνει ένα σύντομο πέρασμα από τη γειτονιά του και φυσικά χωρίς να διαθέτει τα σημερινά προηγμένα συστήματα εξερεύνησης και έτσι κατάφερε να συλλέξει λίγα στοιχεία και μόνο από το 45% της επιφάνειάς του. 
  
  Το Messenger, ένα σκάφος σε μέγεθος αυτοκινήτου, εκτοξεύτηκε το 2004 και τον περασμένο Μάρτιο τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Ερμή έχοντας ως αποστολή την πλήρη χαρτογράφηση και εξερεύνησή του. Η ανάλυση των στοιχείων που έχει μέχρι τώρα καταγράψει το Messenger επιβεβαιώνουν τις υποψίες που είχαν ορισμένοι επιστήμονες ότι ο Ερμής σχηματίστηκε και εξελίχθηκε διαφορετικά από ό,τι οι υπόλοιποι βραχώδεις πλανήτες και δείχνει ότι στην επιφάνειά του λαμβάνουν χώρα ιδαίτερες γεωλογικές διεργασίες.
  
  Μια πρώτη εκτίμηση που κάνουν οι επιστήμονες είναι ότι ο Ερμής «απώλεσε» τα εξωτερικά στρώματα της επιφάνειάς του μετά από την πτώση ενός γιγάντιου αστεροειδούς πάνω σε αυτόν. 
  
  Τα ηφαίστεια
  
  Μια δεύτερη εκτίμηση που κάνουν οι επιστήμονες είναι ότι έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα έπαιξε κεντρικό ρόλο στον σχηματισμό και τη διαμόρφωση του Ερμή. Σύμφωνα με τους ειδικούς τα ηφαίστεια γέμισαν με «φρέσκα» υλικά τους αμέτρητους κρατήρες που υπήρχαν στην επιφάνεια. Επίσης υπάρχει έντονη παρουσία θείου, γεγονός που εξέπληξε τους επιστήμονες αφού ο Ερμής δημιουργήθηκε στην πιο ζεστή και μεγαλύτερης πυκνότητας περιοχή του ηλιακού μας συστήματος. 
  
  «Κανονικά σε τέτοιες συνθήκες ελαφρύτερα υλικά όπως το θείο δεν συγκρατούνται και χάνονται στο διάστημα. Το γεγονός ότι εξακολουθεί να υπάρχει θείο στην επιφάνεια σημαίνει ότι υπάρχει συνεχής γεωλογική διεργασία που το παράγει. Όπως φαίνεται ο Ερμής είναι πολύ πιο περίπλοκος από ό,τι πιστεύαμε μέχρι τώρα» αναφέρει ο Σον Σόλομον, του Ινστιτούτου Carnegie στην Ουάσιγκτον που είναι ο επικεφαλής της αποστολής. 
  
  «Ασύμμετρο» μαγνητικό πεδίο και πάγος
  
  Η πιο ενδιαφέρουσα μέχρι στιγμής ανακάλυψη του Messenger είναι ότι ο Ερμής διαθέτει ένα ασύμμετρο μαγνητικό πεδίο το οποίο είναι για άγνωστους ακόμη λόγους πιο ισχυρό στο βόρειο ημισφαίριο από ό,τι στο νότιο. Το γεγονός αυτό κάνει πιθανή την παρουσία πάγου στους κρατήρες που βρίσκονται κοντά στους δύο πόλους και δεν τους βλέπει ποτέ ο Ήλιος. 
  
  Ο Ερμής είναι ο μόνος (εκτός από την Γη) βραχώδης πλανήτης που διαθέτει μαγνητικό πεδίο και οι επιστήμονες πιθανολογούν ότι αυτή η ασυμμετρία δεν είναι μόνιμη αλλά ότι απλά η εξερεύνηση και ο εντοπισμός του φαινομένου συνέπεσε με τη διαδικασία αντιστροφής του μαγνητικού πεδίου η οποία λαμβάνει χώρα κατά καιρούς και στην Γη. 
  
  «Είναι στην ουσία σαν βλέπουμε ένα νέο πλανήτη αφού έχουμε πλέον στην διάθεση μας πλήθος καινούργιων και άγνωστων μέχρι τώρα στοιχείων» τονίζει ο Σόλομον. Το Messenger θα συνεχίσει για ακόμη οκτώ μήνες την εξερεύνηση του Ερμή και υπολογίζεται ότι στο τέλος θα έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την χαρτογράφηση του 90%-95% της επιφάνειάς του.
  
  Θ. Λαϊνας
  Πηγή:    tovima
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 23.06.2011
• 13:30

  Πολιτιστικος Συλλογος Καστελλιων

   »  Καστέλλια
  
  Την Κυριακή 5 Ιουνίου 2011 πραγματοποιήθηκε στα Καστέλλια η Γενική Συνέλευση των μελών του Πολιτιστικού Συλλόγου Καστελλίων (Π.Σ.Κ.). Έγινε απολογισμός του απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου (Δ.Σ.) από τον απερχόμενο Πρόεδρο Ιωάννη Σπυριδάκη και ταμειακός απολογισμός από την απερχόμενη Ταμία Αγγελική Πατάκα – Κάντζου.Στη συνέχεια έγιναν εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ.Τέθηκαν οι εξής υποψηφιότητες:
  Για το Διοικητικό Συμβούλιο
  Αγαπητού ΜαρίαΓαλάνης ΠαναγιώτηςΚαρακώστας ΙωάννηςΚοντολάτης ΠαναγιώτηςΛιάπης ΣπύροςΠαππάς Α. ΙωάννηςΠαρλιάρος ΝικόλαοςΣπυριδάκης ΙωάννηςΤσικνής Δήμος
  Για την Εξελεγκτική Επιτροπή
  Αρβανίτη – Σπανοπούλου ΝίκηΔελμούζος ΔημήτριοςΜπαλωμένος ΚωνσταντίνοςΠατάκα – Κάντζου ΑγγελικήΧαλατσά Εύη
  Η ψηφοφορία που έγινε από τις 10:30 έως τις 15:00.Ψήφισαν 96 μέλη του Π.Σ.Κ.
  Βρέθηκαν:Έγκυρα: 96 ψηφοδέλτια, Άκυρα: 0 ψηφοδέλτιαΓια το Διοικητικό Συμβούλιο έλαβαν:
  Σπυριδάκης Ιωάννης 75Κοντολάτης Παναγιώτης 51Αγαπητού Μαρία 45Λιάπης Σπύρος 45Τσικνής Δήμος 44Οι οποίοι εξελέγησαν ως Τακτικά Μέλη
  Παππάς Ιωάννης 37Καρακώστας Ιωάννης 30Παρλιάρος Νικόλαος 21Γαλάνης Παναγιώτης 13Οι οποίοι εξελέγησαν ως Αναπληρωματικά Μέλη
  Για την Εξελεγκτική Επιτροπή έλαβαν:
  Μπαλωμένος Κων/νος 56Πατάκα – Κάντζου Αγγελική 41Αρβανίτη – Σπανοπούλου Νίκη 37Δελμούζος Δημήτριος 31Χαλατσά Εύη 25
  Μετά από ψηφοφορία μεταξύ των νεοεκλεγέντων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου η συγκρότησή αυτού έχει ως εξής:
  Πρόεδρος: Σπυριδάκης ΙωάννηςΑντιπρόεδρος: Κοντολάτης ΠαναγιώτηςΓενικός Γραμματέας: Αγαπητού ΜαρίαΤαμίας: Τσικνής ΔήμοςΜέλος: Λιάπης Σπύρος [www.kastellia.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:27

  Το τραγούδι της ημέρας Carlos Gardel "Por una cabeza"

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:23

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:13

  Ήταν οι Μακεδόνες τεχνίτες μύωπες(!) ή διέθεταν φακούς και υψηλής ποιότητας εργαλεία;

   »  Καστέλλια
  Ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα που είδαμε στο ermionh.blogspot και αφορά ένα επιεικώς αστείο δημοσίευμα εφημερίδας.
  
  Πως κατασκεύαζαν λοιπόν οι τεχνίτες στην Μακεδονία τα κοσμήματα με λεπτομέρειες που έχουν μέγεθος μικρότερου του ενός χιλιοστού;
  []
  Πως δηλαδή φτιάχτηκε αυτή η μινιατούρα-προσωπογραφία του Αλέξανδρου,1.2 εκατοστών;Ήταν οι τεχνίτες μύωπες,ή απλά διέθεταν εκτός από εργαλεία υψηλής ποιότητας και ακριβείας,και μεγεθυντικούς φακούς;
  
  Αρκεί μια  επίσκεψη σε κάποιο μουσείο  για να δει από κοντά κάποιος την διαύγεια και την καθαρότητα των γυάλινων δοχείων που έχουν βρεθεί στην Μακεδονία και όχι μόνο,για να πάρει την απάντηση.
  
  Και αφού λοιπόν είχαν φακούς για βλέπουν από κοντά τα αντικείμενα που κατασκεύαζαν,λέτε να μην σκέφτηκαν να φτιάξουν και κάποιο αντίστοιχο εργαλείο για να βλέπουν και μακριά;
  Σαν αυτό εδώ που δημοσιεύσαμε πριν 3 περίπου χρόνια και πέσανε κάποιοι να μας φάνε!
  
  Ίσως θα χρειαστούν αρκετά  χρόνια ακόμη για να δεχτούμε τα αυτονόητα,και κάποιοι θα συνεχίζουν να επινοούν διάφορες απίθανες εκδοχές αρκεί να μην μιλήσουν για τεχνολογία και τεχνολογικά επιτεύγματα στην αρχαία Ελλάδα.
  
  Είναι βλέπετε και αυτά τα παραμύθια στην μέση με τους Νεύτωνες και τους Κοπέρνικους-που ξανα-ανακαλύψανε  τα επιτεύγματα και την σοφία του Ελληνικού Πολιτισμού με καθυστέρηση 2.000 ετών-και πρέπει να διαφυλαχθούν σαν κόρη οφθαλμού...
  
  
  Πατήστε στην εικόνα για να διαβάσετε το άρθρο:

  κλίκ για μεγένθυση							[logioshermes.blogspot.com]

  
  Πηγή
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:11

  Οι άνθρωποι είναι σε θέση να αισθανθούν μαγνητικά πεδία

   »  Καστέλλια
  Σύμφωνα με τα συμπεράσματα μιας νέας επιστημονικής μελέτης, μπορεί να είναι δυνατό οι άνθρωποι να αισθάνονται το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, παρόμοια με τα ζώα όπως τα πουλιά και οι θαλάσσιες χελώνες. Αυτά τα αποτελέσματα προήλθαν από μια καινοτόμο ερευνητική προσπάθεια στην οποία ανακάλυψαν ότι μια πρωτεΐνη στον αμφιβληστροειδή του ανθρώπινου ματιού μπορεί να αντιληφθεί τα μαγνητικά πεδία, αν εμφυτευτεί στη μύγα δροσόφιλα. Μόλις ολοκληρώθηκε η "μεταμόσχευση", η μύγα ήταν σε θέση να τα αισθάνεται. Αν και προηγούμενες έρευνες είχαν διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά έμφυτη αίσθηση του μαγνητικού πεδίου, η ικανότητα της αίσθησης του γήινου μαγνητικού πεδίο είναι απαραίτητη για την επιβίωση χιλιάδων ειδών.
  Τα πουλιά δεν θα ήταν σε θέση να ολοκληρώσουν τη μετανάστευσή τους, χωρίς τη δυνατότητα να ανιχνεύουν προς τα πού πηγαίνουν. Υπάρχουν ορισμένα είδη, όπως η Αρκτική φτέρη, που ταξιδεύει χιλιάδες χιλιόμετρα non-stop. Χωρίς αυτή τη μαγνητική πυξίδα, κάπου θα είχαν χαθεί. Η νέα έρευνα δείχνει μια για πάντα ότι η ανθρώπινη αισθητήρια βιολογία δεν είναι πλήρως κατανοητή, και ότι χρήζει περαιτέρω μελέτης. Στο μέλλον με κάποιες έρευνες μπορεί να καταστεί δυνατό να αναζωπυρωθεί αυτή η ικανότητα στον άνθρωπο.Σε πολλά είδη, η αίσθηση του μαγνητισμού είναι δυνατή μέσω κάποιων φωτοευαίσθητων χημικών αντιδράσεων, που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του ματιού, με τη συμμετοχή μιας ειδικής πρωτεΐνης (φλαβοπρωτεΐνη κρυπτόχρωμα CRY). Σε παλιές εργασίες η CRY βρέθηκε να επιτρέπει στην δροσόφιλα να αισθάνεται το μαγνητικά πεδία. Όμως, οι ερευνητές θέλησαν να δοκιμάσουν αν η ανθρώπινη πρωτεΐνη cryptochrome 2  (hCRY2) έχει παρόμοια μαγνητική αισθητική ικανότητα ή όχι. Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν στην Ιατρική Σχολή από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης από τον καθηγητή Steven Reppert. Ο ειδικός αυτός νευροεπιστήμονας και η ομάδα του δημιούργησαν ένα είδος δροσόφιλας, που ήταν γενετικώς τροποποιημένη ώστε να μην εκφράσει την πρωτεΐνη CRY, αλλά να εκφράσει την ανθρώπινη hCRY2. Όταν έκαναν πειράματα μέσα σε μαγνητικό πεδίο που παραγόταν από ένα ηλεκτρικό πηνίο, αποδείχθηκε ότι τα έντομα αυτά θα μπορούσαν να το αισθανθούν ακόμα και αν δεν υπήρχε φως γύρω τους. "Χρειάζεται πρόσθετη έρευνα σε ανθρώπους για την τυχόν ευαισθησία τους στους μαγνήτες, με ιδιαίτερη έμφαση στην επίδραση του μαγνητικού πεδίου στην οπτική λειτουργία," καταλήγει ο Reppert. Πηγή: SoftPedia
  [physics4u.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:08

  Επικίνδυνη εξόρυξη βωξίτη με ανεξέλεγκτες εκρήξεις στα Καστέλλια‏

   »  Καστέλλια
  Αναρτήθηκε από iteanet
  Aιτησεις και αναφορές προς τις αρμόδιες υπηρεσίες, ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΓΡΑΒΙΑΣ, την ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑΛΛΕΙΩΝ ΝΟΤΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ,Τμήμα Περιβαλλοντος & Υδρονομίας Π.Ε. Φωκίδας, ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ, Αθήνα έγιναν από κάτοικο των Καστελλίων και μέλος της Κίνησης Πολιτών για τη Σωτηρία της Γκιώνας σχετικά με την ανεξέλεγκτη εξόρυξη βωξίτη(εφόσον πρόκειται για επιφανειακές εκρήξεις), στην ευρύτερη περιοχή των Καστελλίων και σε μικρή σχετικά απόσταση από τον οικισμό.
  Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν είναι παράνομη η εκμετάλλευση, ως επιφανειακή, αν τηρούνται οι περιβαλλοντικοί όροι, οι όροι ασφάλειας των κατοίκων και των υποδομών, αλλά …
  και της πανίδας και της χλωρίδας της περιοχής. Περιμένουμε τα πορίσματα των αρμοδίων περιφερειακών και κεντρικών υπηρεσιών.  Η ΑΝΑΦΟΡΑ
  Τη Παρασκευή 17-06-2011 περί ώρα 16.00μ.μ. ανεξέλεγκτος έκρηξις σε μεταλλευτική εκμετάλλευση προκάλεσε κατολίσθηση.
  Εξ αυτής κατεστράφη μικρό τμήμα του αρδευτικού δικτύου Καστελλίων, εβλήθη ο επαρχιακός δρόμος Καστελλίων – Καλοσκοπής και υπήρξε κίνδυνος για τα διερχόμενα οχήματα, τους διαβάτες, τα εγγύς ευρισκόμενα ποιμνιοστάσια και το ζωικό κεφάλαιο αυτών.
  Παρακαλώ όπως η υπηρεσία σας, αφού καταγράψει και διερευνήσει όλες τις παραμέτρους τους συμβάντος, να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες μέσα στα όρια της δικαιοδοσίας της.
  Η θέση του συμβάντος είναι 500 μέτρα μετά το τελευταίο σπίτι των Καστελλίων στο δρόμο για Καλοσκοπή, πλησίον του ποιμνιοστασίου Παπαϊωάννου Αθανασίου, στη Μεταλλευτική θεση «ΚΑΛΑ ΝΕΡΑ».
  ο Δηλών
  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΚΡΗΣ
  Καστέλλια 20 – 06 – 2011
  Προς Τμήμα Περιβαλλοντος & Υδρονομίας Π.Ε. ΦΩΚΙΔΑΣ (για ΚΕΠΠΕ
  Τη Παρασκευή 17-06-2011 περί ώρα 16.00 μ.μ. ανεξέλεγκτος έκρηξις σε μεταλλευτική εκμετάλλευση στην κορυφή Τσούκα Αγίου Βασιλείου.
  Εξ αυτής κατεστράφη μικρό τμήμα του αρδευτικού δικτύου Καστελλίων, εβλήθη ο επαρχιακός δρόμος Καστελλίων – Καλοσκοπής και υπήρξε κίνδυνος για τα διερχόμενα οχήματα, τους διαβάτες, τα εγγύς ευρισκόμενα ποιμνιοστάσια και το ζωικό κεφάλαιο αυτών. Τέλος σημειώθηκε ζημιά στο ανάγλυφο του βουνού, στη δασοκάλυψη της πλαγιάς και του παρακείμενου ρέματος.
  Παρακαλώ όπως η υπηρεσία σας, να ελέγξει κατά πόσο τηρούνται οι εγκεκριμένοι για τη θέση αυτή Περιβαλλοντικοί Όροι, εάν χρειάζονται νέοι ή συμπληρωματικοί μετά την εν λόγω κατολίσθηση και τέλος να περίπτωση παραλείψεων προβεί σε κυρώσεις προς τους υπευθύνους. Η θέση του συμβάντος είναι 500 μέτρα μετά το τελευταίο σπίτι των Καστελλίων στο δρόμο για Καλοσκοπή, πλησίον του ποιμνιοστασίου Παπαϊωάννου Αθανασίου, στη Μεταλλευτική θέση ‘’ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΝΕΡΑ 5-6-7’.
  Επιπροσθέτως υπάρχει και φωτογραφικό υλικό το οποίο δύναται να προσκομισθεί στην υπηρεσία σας μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.
  Επίσης ζητώ από το τμήμα Περιβάλλοντος & Υδρονομίας Π.Ε. ΦΩΚΊΔΑΣ τον αριθμό της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας βάσει της οποίας επετράπη η εκμετάλλευση στη θέση «ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΝΕΡΑ 5-6-7» στην οποία εικάζουμε ότι αναφέρεται και συμπεριλαμβάνεται το σημείο όπου έγινε η κατολίσθηση.
  ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ
  ΠΑΤΗΣΙΩΝ 147, ΑΘΗΝΑ
  ΑΙΤΗΣΙΣ
  Τη Παρασκευή 17-06-2011 περί ώρα 16.00 μ.μ. ανεξέλεγκτος έκρηξις σε μεταλλευτική εκμετάλλευση στη κορυφή Τσούκα Αγίου Βασιλείου στη μεταλλευτική θέση ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΝΕΡΑ 5-6-7.
  Εξ αυτής προκλήθηκε κατολίσθησις και κατεστράφη μικρό τμήμα του αρδευτικού δικτύου Καστελλίων, εβλήθη ο επαρχιακός δρόμος Καστελλίων – Καλοσκοπής και υπήρξε κίνδυνος για τα διερχόμενα οχήματα, τους διαβάτες, τα εγγύς ευρισκόμενα ποιμνιοστάσια και το ζωικό κεφάλαιο αυτών. Τέλος σημειώθηκε ζημιά στο ανάγλυφο του βουνού, στη δασοκάλυψη της πλαγιάς και του παρακείμενου ρέματος.
  Παρακαλώ όπως η υπηρεσία σας, να ελέγξει κατά πόσο:
  1. Υπάρχουν εγκεκριμένοι για τη θέση αυτή Περιβαλλοντικοί Όροι
  2. Εάν υπάρχουν να μας χορηγήσετε άμεσα αντίγραφο της ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ Περιβαλλοντικών Όρων για να προσφύγουμε για ασφαλιστικά μέτρα άμεσα στη Δικαιοσύνη
  3. Να ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία ελέγχου της τήρησης των Περιβαλλοντικών Όρων.
  4. Να ξεκινήσει διαδικασία ελέγχου κατά πόσον κινδυνεύει από κατολισθήσεις ή εκρήξεις, λόγω του τρόπου εκμετάλλευσης, ο παρακείμενος οικισμός του Δ.Δ. Καστελλίων του Δήμου Δελφών
  4. Σε κάθε περίπτωση μα επιβληθούν οι εκ του νόμου κυρώσεις σε κάθε υπεύθυνο.
  Επιπροσθέτως υπάρχει και φωτογραφικό υλικό το οποίο δύναται να προσκομισθεί στην υπηρεσία σας μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.
  ο Αιτών
  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΚΡΗΣ
  Προς
  ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΜΕΤΑΛΛΕΙΩΝ ΝΟΤΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ
  Τη Παρασκευή 17-06-2011 περί ώρα 16.00 μ.μ. έγινε ανεξέλεγκτος έκρηξις σε μεταλλευτική εκμετάλλευση στη κορυφή Τσούκα Αγίου Βασιλείου στη μεταλλευτική θέση «ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΝΕΡΑ 5-6-7».
  Εξ αυτής προκλήθηκε κατολίσθησις και κατεστράφη μικρό τμήμα του αρδευτικού δικτύου Καστελλίων, εβλήθη ο επαρχιακός δρόμος Καστελλίων – Καλοσκοπής και υπήρξε κίνδυνος για τα διερχόμενα οχήματα, τους διαβάτες, τα εγγύς ευρισκόμενα ποιμνιοστάσια και το ζωικό κεφάλαιο αυτών. Τέλος σημειώθηκε ζημιά στο ανάγλυφο του βουνού, στη δασοκάλυψη της πλαγιάς και του παρακείμενου ρέματος.
  Παρακαλώ όπως η υπηρεσία σας, ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ αποστείλει κλιμάκιο της Υπηρεσίας σας προκειμένου να ελέγξει τις συνθήκες και τις αιτίες, που συνέβη το εν λόγω συμβάν, να διαπιστώσει αν υπάρχουν όλες οι προβλεπόμενες άδειες, αν οι δε εργασίες γίνονται σύμφωνα με αυτές και τέλος να διαβεβαιώσει τη τοπική κοινωνία ότι δεν ελλοχεύουν κίνδυνοι εκτόξευσης βράχων ή κατακρήμνισης αυτών εντός της κατοικημένης περιοχής του Δ.Δ. Καστελλίων του Δήμου Δελφών.
  Σε κάθε περίπτωση ζητούμε μετά το πέρας του ελέγχου σας να προβείτε (εάν υπάρχουν ευθύνες) στις προβλεπόμενες εκ του νόμου κυρώσεις σε κάθε υπεύθυνο.
  Επιπροσθέτως υπάρχει και φωτογραφικό υλικό το οποίο δύναται να προσκομισθεί στην υπηρεσία σας μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.
  ο Αιτών
  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΚΡΗΣ
  [oinoxori.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:03

  Τι είναι η φωτεινή Ελλάδα;

   »  Καστέλλια
  
  Δροσιά είναι…
  Αυγουστιάτικο μελτέμι…
  Κυματομορφή από χρυσόλαμπα στάχια
  Το φως της σελήνης το μελιχρόν, το περιαγυρούν την άπειρον οθόνην του γαληνιώντος πελάγους
  Το βλέμμα του Ηνίοχου στους Δελφούς
  Το ξεπροβόδισμα της μάνας: «Με την ευχή μου παιδί μου…»
  Το αγνάντεμα από το Σούνιο
  Το παιχνίδι των δελφινιών στα Αιγαίο
  Τα ανταμώματα μέσα στα έλατα, δίπλα στα τρεχούμενα νερά
  Οι αμφικτυονίες
  Μα πάνω απ’ όλα είναι η άρνηση της λήθης…
  [feltor.wordpress.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 04:02

  Καστανοστριτσίδα: Ένα νέο μικροπούλι στα Αντικύθηρα

   »  Καστέλλια
  []   []
  Η καστανοστριτσίδα, ένα μικρό πουλάκι, καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα χέρια του προσωπικού του Ορνιθολογικού Σταθμού Αντικυθήρων.
  Η εν λόγω καταγραφή είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η καστανοστριτσίδα παρατηρείται σπάνια εκτός των περιοχών εξάπλωσης και αναπαραγωγής της που είναι η Ισπανία και η βορειοδυτική Αφρική.
  Το νέο είδος για την Ελλάδα προσδιορίστηκε από τον συντονιστή προγράμματος δακτυλίωσης του Ο.Σ.Α., Χρήστο Μπαρμπούτη.
  Πρόκειται για το είδος της καστανοτριτσίδας με το οποίο ο αριθμός των επίσημα καταγεγραμμένων πουλιών στην Ελλάδα αυξάνει στα 445.
  Το νέο είδος καταγράφηκε σε μικρό χρονικό διάστημα ύστερα από τον εντοπισμό του νανοφυλλοσκόπου, που παρατηρήθηκε πρόσφατα στην Καισαριανή.
  
  Η επιβεβαίωση του νέου είδους δεν ήταν εύκολη, καθώς δεν είναι εύκολα διακριτό από τα συγγενικά του είδη και διαφέρει εμφανισιακά μόνο σε μικρές χρωματικές διαφορές και βιομετρικά χαρακτηριστικά.
  Η καστανοστριτσίδα καταγράφηκε στο πλαίσιο της παρακολούθησης της μετανάστευσης με τη μέθοδο των δακτυλιώσεων που γίνεται κάθε χρόνο στον ορνιθολογικό σταθμό Αντικυθήρων (Ο.Σ.Α.).
  
  Πρόκειται μια επιστημονική μέθοδο που πραγματοποιείται μέσω της σήμανσης με μεταλλικά δαχτυλίδια που τοποθετούνται στα πόδι του πουλιού.
  [www.madata.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:57

  Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

   »  Καστέλλια
  
  Οι Έλληνες της διασποράς, ταγμένοι να υπηρετούν τη σκλαβωμένη πατρίδα από τα ξένα, έβαλαν ως βασικό στόχο τους να αναζωπυρώσουν την τρεμάμενη «εσωτερική» φλόγα του κάθε Έλληνα για την ελευθερία.
  Έτσι, το 1784 γίνεται στη Βιέννη από τον τυπογράφο Γεώργιο Βεντότη, η πρώτη απόπειρα έκδοσης ελληνικής εφημερίδας.
  Το 1790 πραγματοποιείται, πάλι στη Βιέννη, η δεύτερη προσπάθεια από τους αδελφούς Μαρκίδες Πούλιους και κυκλοφορεί η εφημερίδα με τον τίτλο «Εφημερίς». Νέες προσπάθειες γίνονται ξανά στην Αυστριακή πρωτεύουσα το 1811, από ένα διδάσκαλο του γένους, τον ιερωμένο Άνθιμο Γαζή. Εκδίδει την εφημερίδα «Λόγιος Ερμής».
  Την 1η Αυγούστου του 1821, στην Καλαμάτα, στο μικρό τυπογραφείο που έφερε μαζί του ο Δημήτριος Υψηλάντης, τυπώνεται η εφημερίδα «Σάλπιγξ Ελληνική».
  Η «Ελληνική Σάλπιγγα» διέκοψε όμως την κυκλοφορία της, μετά την έκδοση και του τρίτου φύλλου, στις 20 Αυγούστου του 1821.
  Ο λόγος; Η εξ άνωθεν παρέμβαση, λόγω της κριτικής που ασκούσε!
  
  Από τότε μέχρι σήμερα η δημοσιογραφία δεν πέθανε…αντιθέτως μάλιστα!
  Η χώρα μας είναι η πρώτη παγκοσμίως, που εκδίδει, τις περισσότερες εφημερίδες συγκριτικά με τον πληθυσμό της. Η ελευθερία του τύπου είναι δείγμα του πολιτικού και πνευματικού επιπέδου μιας χώρας και ο Τύπος συμβάλλει στη διαμόρφωση αυτού του επιπέδου.
  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ελευθεροτυπία και οι άνθρωποι που την υπηρετούν ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!  [istorikesselides.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:49

  Iσλάμ, μουσική και ίαση

   »  Καστέλλια
  
  
  γράφει ο Γιώργος Μαυρομμάτης
  Η ΛΕΞΗ μουσική δεν αναφέρεται πουθενά στο Kοράνιο, ενώ υπάρχει μία μόνο σχετική αναφορά σε ένα χαντίθ1 (Μουσλίμ, 31: 5998). Η λέξη τραγούδι δεν αναφέρεται πουθενά στο Kοράνιο, ενώ η λέξη τραγουδώ εμφανίζεται σε επτά σημεία, πάντα σχετικά με ύμνους και δοξολογία του θεού. Αντίστοιχα, η λέξη τραγούδι υπάρχει σε τέσσερα χαντίθ και η λέξη τραγουδώ σε τρία. Αυτά, σε συνδυασμό με την αντίληψη πολλών συντηρητικών μουσουλμάνων θεολόγων ότι η μουσική εξάπτει τα πάθη, οδήγησαν στο να επικρατήσει η άποψη ότι, η μουσική συνδέεται άμεσα με την αμαρτία και άρα είναι κάτι κακό. Oμως από πουθενά (Kοράνιο – χαντίθ) δεν προκύπτει ότι η μουσική είναι κάτι το απαγορευμένο (χαράμ).
  
  Ο προφήτης Μωάμεθ φαίνεται πως είχε απαγορεύσει τα χειροκροτήματα και τους δημόσιους μικτούς χορούς ανδρών και γυναικών. Oμως από τα πρώτα κιόλας χρόνια του Ισλάμ άρχισε να καλλιεργείται η καλλιτεχνική / μελωδική απαγγελία του Kορανίου (τατζβίντ) -η ακρόαση της οποίας θεωρείται συχνά ιαματική- και η μελοποίηση θρησκευτικής ποίησης, ενώ ο διάσημος μουσουλμάνος θεολόγος αλ Γαζαλί (1058 – 1111μ.X.) στο βιβλίο του Ihya olom al-Din αναφέρεται στη θετική επίδραση που έχει το άκουσμα μουσικής στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου, καθώς και στη συμβολή που μπορεί να έχει η μουσική στην προσέγγιση του Θεού. aλλωστε πολλοί μουσουλμάνοι ηγεμόνες ήταν οι ίδιοι μουσικοί και οι περισσότεροι είχαν στις αυλές τους μουσικούς.
  Μουσική σε νοσοκομεία
  Και στον χώρο του Ισλάμ φαίνεται πως έχει κυρίαρχη θέση η πεποίθηση ότι το σώμα αποτελεί την κατοικία της ψυχής, ότι οι πόνοι και οι ασθένειες του σώματος αποτελούν αντανάκλαση των πόνων και των ασθενειών της ψυχής. Eτσι, μέχρι να ιαθεί η ψυχή, το σώμα θα συνεχίζει να παραπονιέται.
  Αν και στην ισλαμική παράδοση θεωρείται δεδομένο ότι ο Θεός είναι αυτός που γιατρεύει (Kοράνιο, 10:57, 17:82, 41:44 και χαντίθ, Μπουχαρί, 7:071:638,639, Μουσλίμ, 26:5434), στον ισλαμικό κόσμο, μεταξύ 9ου και 13ου αιώνα μ.X. και στο πλαίσιο γενικότερης ανόδου των επιστημών υπάρχει σημαντική καλλιέργεια και ανάπτυξη της Iατρικής ως επιστήμης, με όρους που (μεταγενέστερα) αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός. Eτσι, σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, από την Περσία μέχρι το Μαρόκο και την Ανδαλουσία, δημιουργούνται πολλά σημαντικά ιατρικά κέντρα που περιλαμβάνουν ιατρικές σχολές και νοσοκομεία, σε αρκετά από τα οποία αναφέρεται χρήση μουσικής για θεραπευτικούς λόγους. Γνωρίζουμε λ.χ. ότι στο άσυλο για τους πνευματικά ασθενείς στο Φεζ του Μαρόκου το 780 μ.X., σε ανάλογο άσυλο στη Βαγδάτη το 705 μ.X., στο νοσοκομείο αλ-Φούστα του Καΐρου το 872 μ.X., στο νοσοκομείο (μπιμαριστάν) της Δαμασκού το 1154 μ.X., στο νοσοκομείο (μπιμαριστάν) του Xαλεπιού το 1270 μ.X. και στο ίδρυμα του Βαγιαζίτ Β΄ της Αδριανούπολης το 1488 μ.X., γινόταν χρήση μουσικής ως υποστήριξη της θεραπευτικής αγωγής ατόμων που έπασχαν κυρίως από ψυχικές ασθένειες. Η μουσική φαίνεται πως χρησιμοποιούνταν σε συνδυασμό με χορήγηση φαρμάκων και χρήση νερού -ως άκουσμα (κελάρισμα) και ως επαφή (λουτρά). Oμως, σήμερα δεν είναι γνωστές οι αντιλήψεις ή οι υποθέσεις που υπήρχαν εκείνη την περίοδο στο χώρο της ισλαμικής Iατρικής για τον ακριβή τρόπο δράσης της μουσικής ως μέσου ίασης.
  Λαϊκές λατρείες
  Μια άλλη χρήση της μουσικής για θεραπευτικούς λόγους στον κόσμο του Ισλάμ -και ίσως σημαντικότερη από την προηγούμενη καθώς είναι «σύγχρονη» και απευθύνεται σε σημαντικά ευρύτερο κοινό- είναι αυτή που γίνεται στο πλαίσιο των λαϊκών λατρειών. Εδώ, η μουσική αποτελεί κομμάτι ευρύτερων δρωμένων – που συχνά ενσωματώνουν αντιλήψεις και πρακτικές διαφόρων πολιτισμικών παραδόσεων της προϊσλαμικής περιόδου. Περιλαμβάνουν απαγγελία Kορανίου ή θρησκευτικής ποίησης, χορό και ζωοθυσίες, και επιδιώκουν τη θεία δράση/παρέμβαση με σκοπό τον εξαγνισμό, την αποτροπή του κακού, την εξασφάλιση γονιμότητας αλλά και την ίαση.
  Eίναι γνωστή η χρήση μουσικής με σκοπό την ίαση από την αδελφότητα των Αϊσάουα2 και από την κοινότητα Γιαζούκα3 στο Mαρόκο καθώς και από κοινότητες της αδελφότητας Καντιρί στο ιρανικό Kουρδιστάν, ενώ γνωστές χρήσεις της μουσικής σε εξορκισμούς -σε περιπτώσεις καταληψιών- υπάρχουν στο Bελουχιστάν (aνατολικό Iράν) και σε κοινότητες Oυιγούρων στην Kεντρική aσία, που διατηρούν ακόμη εμφανή στοιχεία σαμανιστικών αντιλήψεων και πρακτικών.
  Θεραπευτική έκσταση
  Mουσική χρησιμοποιούν επίσης οι περισσότερες μυστικιστικές (σούφι) ισλαμικές αδελφότητες (ταρικάτ) στο ταξίδι τους για την ένωση με το θείο. Στις τελετουργικές τους συναθροίσεις, που συνήθως ονομάζονται ντικρ/ζικρ (= επίκληση) αλλά και σαμά (= ακρόαση), τα μέλη του ομίλου ψάλλουν συγκεκριμένους ύμνους με έντονο, βραχύ και επαναλαμβανόμενο ρυθμικό μοτίβο (κυρίως 4/4 και 6/8) -συνήθως στίχους από το Kοράνιο με αναφορά σε κάποιο από τα 99 ονόματα/ιδιότητες του Θεού- συχνά με συνοδεία μουσικών οργάνων και κυρίως κρουστών, με ρυθμικές αναπνοές και ρυθμικές κινήσεις. Με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε κατάσταση έκστασης, που συχνά θεωρείται θεραπευτική. Στις σιιτικές κοινότητες, που πάντα συνδέονται με κάποιον προστάτη άγιο (γουαλί) θεωρείται ότι η έκσταση -και βεβαίως και η μουσική που εν πολλοίς την προκάλεσε- αποτελούν τον αγωγό για τη ροή της ευλογίας (μπαρακά) του αγίου, στην οποία αποδίδονται εξαιρετικές θεραπευτικές ιδιότητες.
  Δερβίσης που χορεύει στο Ιερό του Ντάτα Γκαντζ Μπαχς, Λαχώρη, Πακιστάν (φωτ.: J. W. Frembgen).
  Στις μέρες μας η χρήση της μουσικής με σκοπό την ίαση στο λαϊκό Ισλάμ συνεχώς περιορίζεται. Και οι γόνοι των τελευταίων μουσικών – γιατρών φαίνεται να ξεχνούν πως η μουσική τους αποτέλεσε για αιώνες το κύριο μέσο για να διαχυθεί η χάρη του αγίου προστάτη της κοινότητάς τους – άλλωστε σε πολλές περιπτώσεις κοντεύει να διαλυθεί όχι μόνο η παραδοσιακή κοινότητα, αλλά να καταρρεύσει και ο ίδιος ο τάφος του αγίου. Τώρα πια περιφέρουν την τέχνη τους μέσα στα δίκτυα των διεθνών δισκογραφικών εταιρειών και των φεστιβάλ world mosic, χιλιάδες μίλια μακριά, απευθυνόμενοι σε άλλους «πιστούς», που δείχνουν όμως να προσέρχονται με ανάλογο αίτημα· σε κάποιους που -μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο- εξακολουθούν να προσδοκούν «ίαση» διαμέσου και αυτής της μουσικής.
  Μουσική=Καθαρός αέρας
  Oσον αφορά τη χρήση της μουσικής στην Iατρική στο πλαίσιο μιας λόγιας/επιστημονικής/ορθολογικής προσέγγισης, φαίνεται πως ο κόσμος του Ισλάμ δεν έχει να πει κάτι νέο για περισσότερο από 600 χρόνια. Ωστόσο, ενδιαφέρον έχει ένα από τα τελευταία άρθρα του Μουσταφά Σαμπρί4, τελευταίου σεΐχ ουλ ισλάμ (ανώτατου θρησκευτικού αρχηγού) της οθωμανικής αυτοκρατορίας, και συνεπώς του τελευταίου αυθεντικού επίσημου εκφραστή του σουνιτικού Ισλάμ. Εκεί, ο κορυφαίος μουσουλμάνος θεολόγος του 20ού αιώνα, πιστός στην κλασική θέση των συντηρητικών μουσουλμάνων περί μουσικής, και αφού απαριθμήσει τα άπειρα κακά που θεωρεί ότι συνδέονται με τη μουσική ή προέρχονται από αυτήν, παρατηρεί: «Φυσικά, δεν θα μπορούσε να πει κανείς κάτι εναντίον της μουσικής όταν αυτή αποτελεί ανάγκη ιατρική για τον ασθενή, ανάλογη με τον καθαρό αέρα, μια από τις σημαντικότερες ανάγκες κατά τη θεραπεία των ασθενών. Αν και βέβαια δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αναγνωρισμένο φάρμακο, συνιστώμενο από τους γιατρούς, παρά το ότι στις μέρες μας η (συζήτηση για τη) θεραπεία με μουσική γίνεται όλο και πιο οικείο θέμα».
  Ισλαμική Iατρική
  Η άνοδος της αραβο-περσο-ισλαμικής Iατρικής ξεκίνησε τον 7ο και κυρίως τον 8ο αι. μ.X. με τη μετάφραση στα aραβικά ξένων συγγραφέων και κυρίως αρχαίων Ελλήνων (Ιπποκράτη, Γαληνού αλλά και Αριστοτέλη και Πλάτωνα) καθώς επίσης Ινδών και Κινέζων. Ακολούθησε η περίοδος της ακμής, όταν η ισλαμική Iατρική πρωτοπορούσε, παράγοντας σημαντική νέα γνώση, ενώ μετά τον 13ο αιώνα άρχισε η περίοδος της παρακμής. Σημαντικότερες μορφές της πρώτης περιόδου ήταν ο Γιούργις Ιμπν-Μπαχτισλιού, ο Γιουχανά Ιμπν-Μασάουαγια και ο Χουνάιν Ιμπν-Ισχάκ (οι δύο πρώτοι χριστιανοί) ενώ σημαντικότερες μορφές της περιόδου ακμής ήταν ο Αλ-Ραζί (Ράιζες για τους Eυρωπαίους), ο Αλ-Ζαχράουι (Αμπούλκασις), ο Ιμπν-Σινά (Αβικένας), ο Ιμπν-Ρουσντ (Αβερρόης), o Αλ-Κιντί (aλκιντους) και ο Eβραίος Ιμπν-Μαϊμόν (Μαιμωνίδης).
  Σημειωση:
  Ευχαριστώ τον γιατρό και μουσικό aνδρέα Zαρκαδούλα, τον μουσικό Zιάντ Pατζάμπ και την ψυχολόγο Eλβάν Mουσταφά για τη συμβολή τους.
  Βιβλιογραφία:
  and, M., «a Pictorial History of Torkish Dancing», Dost Yayinlari, ankara 1976.
  Doring, J., «Emotion and Trance: Mosical Exorcism in Balochistan» στο «Coltoral Parameters of Iranian Mosical Expression», M. Caton and N. Siegel (επ.), Institote of Persian Performing arts, Redondo Beach 1988.
  Levin, T., «The Hondred Thoosand Fools of God: Mosical Travels in Central asia», Indiana oniversity Press 1996.
  www.irfi.org/Islamic%20articles%20Folder/mosic_therapy.htm (6.10.03).
  www.al/nasir.com/DivineIslam/articles/Science (6.10.03).
  www.history.openn.edo/coorsepages/hist085/Sofism.html (5.10.03).
  Υποσημειωσεις:
  1. Xαντίθ = ρήσις, διήγηση. Πληροφορίες για τις πράξεις και τους λόγους του προφήτη Mωάμεθ και των συντρόφων του. Η ιερή παράδοση του Ισλάμ.
  2. Συνδέονται με τον σεΐχη Αμντ Αλλαχ Σίντι Μοχάμαντ Μπεν Αϊσά ασ-Σουφιάνι αλ-Μουχτάρι (1465-1526 μ.X.).
  3. Συνδέονται με τον σεΐχη Σίντι Αχμέτ, που ήρθε στην περιοχή από την Περσία στις αρχές του 9ου αιώνα μ.X.
  4. Στο περιοδικό των μουσουλμάνων θεολόγων «Μπεγιάν-ουλ-Χακ», Kωνσταντινούπολη,1910.
  στη φωτο: Φλαουτίστας από την Νταουλατμπάντ, Αφγανιστάν (φωτ.: S.& R. Michaod, Focos agency).
  www.kathimerini.gr
  [www.24grammata.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 03:47

  Αντίο «Κέπλερ»...

   »  Καστέλλια
  Το διαστημικό φορτηγό της Ευρώπης αυτοκαταστράφηκε επάνω από τον νότιο Ειρηνικό. Το ATV-Johannes Kepler είχε παραλάβει 1,3 τόνους σκουπιδιών από τον διαστημικό σταθμό προτού ολοκληρώσει την αποστολή του με την ελεγχόμενη «βουτιά».
  Τα περισσότερα απορρίμματα από το φορτίο του οχήματος και ο,τι απέμεινε από το ίδιο το όχημα θα έχουν εξατμιστεί μέχρι να φτάσουν στον Ωκεανό, σύμφωνα με τους ειδικούς.Σκοπός του ήταν να παραδώσει.... [] περισσότερους από επτά τόνους καυσίμων, τροφίμων, αέρα και εξοπλισμού στο διαστημικό σταθμό.
  Το Kepler χρησιμοποίησε επίσης τους προωθητήρες του για να ωθήσει στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) ψηλότερα στον ουρανό.To Johannes Kepler ήταν το δεύτερο φορτηγό του διαστήματος ή Αυτοματοποιημένο Όχημα Μεταφοράς, όπως ονομάζονται του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (Esa). Το πρώτο ήταν το Ιούλιος Βερν, που ολοκλήρωσε την αποστολή του το 2008.
  Πηγή:   enet
  [hassapis-peter.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 22.06.2011
• 07:48

  Το τραγούδι της ημέρας ΧΟΡΩΔΙΑ ΛΑΜΙΑΣ- ΒΟΤΣΑΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΝΕΡΑ-ΕΛΥΤΗΣ/ΛΑΓΙΟΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:45

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:42

  Σείριος - Το Υπέρλαμπρο Άστρο

   »  Καστέλλια
  
  Το μυστηριώδες άστρο ο ΣΕΙΡΙΟΣ και οι Μακεδόνες : επιστρέφει να φωτίσει ξανά την Ελλάδα ;
  
  Ο Σείριος. το μυστηριώδες άστρο που κυβέρνησε το πνεύμα των αρχαίων Μακεδόνων, ξαναστρέφει το πρόσωπο του στην Ελλάδα, τώρα που μπαίνουμε στον Υδροχόο. Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Ασσυριοι, Σουμέριοι, Ετρούσκοι και Ρωμαίοι έχουν στο πάνθεον τους μία θέση για το αστέρι εκείνο που, περισσότερο από τ' άλλα, λάμπει στο βράδυνα ουρανό. Μυστηριακές λατρείες και συμβολισμοί που
  
  κρύβουν χαμένα μυστικά μέσα στη νύχτα του χρόνου. Μπορούμε άραγε να ανασυνθέσουμε τις ψηφίδες μιας μεγάλης γνώσης που χάθηκε ή που ίσως παραμένει ακόμη ανάμεσα μας σε μέρη που δεν φανταζόμαστε; Ένας κώδικας περιμένει να αποκρυπτογραφηθεί...
  
  
  Το Ουράνιο Σώμα του Σείριου
  
  Αστρονομικά ορίζουμε το Σείριο ως το λαμπρότερο απλανή αστέρα του Μεγάλου Κυνός. Ανήκει στον τύπο των λευκών αστεριών και α­πέχει μόλις...8,4 έτη φωτός από τη Γη. Είναι διπλός αστέρας και μα­ζί με το συνοδό του, το Σείριο Β', περιστρέφονται γύρω από ένα κοι­νό κέντρο βάρους. Η μέση αμοιβαία απόσταση τους είναι της τάξε­ως των 3 δισεκατομμυρίων χλμ. και η περίοδος της περιφοράς τους διαρκεί 50 χρόνια. Ο Σείριος έχει μάζα 2,3 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο, αλλά μικρότερη πυκνότητα. 0α έλεγε κανείς πως μοιάζει με νεφέλωμα. Η περιοδική μεταβολή της φωτεινότητας του κάθε 25 χρόνια συνοδεύ­εται από ισχυρότατα παλιρροιακά κύματα, λόγω της γειτονίας του με το συνοδό του. Σύμφωνα με τη γνώμη πολλών αστρονόμων, ο Σείριος βρίσκεται στο «κέντρο» σχεδόν του γαλαξία μας. Ετυμολογικά, η λέξη «Σείριος, -α, -ον» σήμαινε ο καίων, ο κατά· καίων, ο καυστικός, ο θερμός και ήταν επίθετο των ουρανίων σωμάτων, τα οποία εκπέμπουν μεγάλη θερμότητα. «Σείριος» ο­νομαζόταν πολλές φορές και ο Ήλιος, γεγονός που δημιούρ­γησε στην πορεία μεγάλη σύγχυση γύρω από το διαχω­ρισμό των δύο άστρων. (Γι' αυτό και μέχρι σήμερα άλλοι μιλούν για το «Μακεδονικό Άστρο» και άλλοι ·για το «Μακεδονικό Ήλιο», αναφερόμενοι στο γνω­στό μακεδονικό σύμβολο). Ομόρριζες λέξεις είναι ο «σειριόκαυτος», που σήμαινε ο καμένος από τον η­λιακό καύσωνα ή από το Σείριο και η «σειρήνα», μυθικό εκείνο πλάσμα που αναπαριστάνονταν άλλρτε ως γυναίκα-ψάρι και άλλοτε ως γυναίκα-πουλί και σήμαινε αρχικά «η φανερώνουσα τη δύναμίν της δια του καύσωνας του ηλίου κατά τη μεσημβρίαν».
  
  Σύμφωνα με το μύθο, «Σειρήνα» ήταν και η αδερφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (σειρήνα και όπως την απεικονίζουν οι Ντόγκον γοργόνα είναι το ίδιο για τους μεταγενεστέρους). Τριγυρνούσε στις θάλασσες και κατέ­στρεφε τα πλοία όσων τολμούσαν να της πουν πως ο βασιλιάς πέ­θανε (Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;) Μοιάζει πραγματικά αστείο, αλλά και άξιο απορίας το πως μπορεί ένας μύθος - είτε ως παραβολή εί­τε ως δημιούργημα του συλλογικού ασυνείδητου - να μεταμορφώσει έντεχνα και να προστατεύσει μία βαρυσήμαντη αλήθεια...
  
  Στην Αιγυπτο και στην Ελλάδα
  
  Στην αρχαία Αίγυπτο, σύμφωνα με τις απόψεις των μελετητών, ο Σεί­ριος ταυτιζόταν με τη θεά Ίσιδα, που αναπαριστάνονταν ως αγελάδα ξαπλωμένη πάνω σ' ένα πλοίο, και στ' αγάλματα την απεικόνιζαν συχνά με κέρατα αγελάδας και με την κόμμωση της σαν ουρά ψαριού. Πολλές φορές έφερε ως στέμμα ένα οκτάκτινο αστέρι. Αδερφός και σύζυγος της Ίσιδος ήταν ο Όσιρις, που η λατρεία του έμοιαζε πολύ με εκείνη του Διονύσου. Με αυτόν η Ίσιδα γέννησε τον Ώρο. Σύμφωνα με άλλες πηγές όμως αυτός που γονιμοποίησε την Ίσιδα ήταν ο Άμμων-Μιν ή Αμμων-Ρα, ο ίδιος θεός που αργότερα ονομάστηκε Άμμων-Δίας και που, σύμφωνα με την Ολυμπιάδα, ήταν ο Πατέρας του Αλέξανδρου.
  
  Canis στα λατινικά). Μορφή τσακαλιού ή λύκου είχε και ο σουμεριακός θεός Άνου, που φαίνεται πως ήταν επίσης σχετικός με το αστέρι αυτό.
  
  Για την ελληνική μυθολογία, ο Σείριος είναι το άστρο εκείνο, στον Αστερισμό του Μεγάλου Κυνός, στο οποίο είχε μεταμορφωθεί το σκυλί του Ωρίωνα. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο, καθώς οι αστερισμοί του Κυνός, του Ωρίωνα και της Αργούς βρίσκονται ο ένας δί πλα στον άλλον.
  
  Ο Ωρίων ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ευρυάλης, κόρης του Μί­νωα και φημισμένος κυνηγός. Φορούσε συνήθως μία λεοντή και κρα­τούσε στα χέρια του ρόπαλο (σύμβολα αυτά και του Ηρακλή). Υπάρ­χουν πολλές ιστορίες γύρω από το πρόσωπο του και τον πιστό του σκύλο Σείριο.
  
  Ο Ωρίωνας συνδέεται με το βασιλιά Οινοπίων (ή Οινέα στη Βοιωτία), που είχε σύζυγο του (ή κόρη του) τη Μερόπη, την οποία βίασε ο Ο­ρίων υπό την επήρεια της μέθης. Ο Ωινοπίων, εξοργισμένος, τον τύ­φλωσε, με τη σύμπραξη του πατέρα του Διονύσου. Όμως ο Ωρίωνας, με τη βοήθεια ενός χρησμού κατάφε­ρε να ξαναβρεί το φως του. Συγκεκριμένα, ο χρησμός έλεγε ότι θα για­τρευτεί, αν βαδίσει προς την Ανατολή και εκθέσει τις άδειες κοιλότητες των ματιών του στις πρωινές ηλιαχτίδες. Έτσι βοηθούμενος από τους θορύβους που έκαναν οι σιδηρουργοί του Ηφαί­στου, έφτασε στη Λήμνο, όπου ο Κηδαλίων (ο δάσκαλος του Ηφαίστου), τον κουβάλησε στους ώμους του και τον έφερε μπροστά στον Ήλιο.
  
  -Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτός ο μύθος έχει κάποια σχέση με τη σύ­νοδο Ήλιου-Σείριου, που γίνεται μια φορά το χρόνο, αλλά και με τα μυστήρια των Καβείρων. Γνωρίζουμε πως ο γάμος του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας ήταν αποτέλεσμα της συνάντησης τους στη Σαμοθράκη, όπου εκτελούνταν τα «Καβείρια μυστήρια» ή, αλλιώς, τα «μυ­στήρια των μεγάλων θεών». Ο Φίλιππος είχε μυηθεί από νωρίς στα μυστήρια αυτά (μάλλον στη Θήβα), ενώ η μητέρα του Αλέξανδρου ή­ταν ιέρεια.
  
  Οι Κάβειροι άλλωστε θεωρούνται θεότητες του πυρός - η λέ­ξη «Κάβειρος» έχει ετυμολογική σχέση με το ρήμα «καίω; - όμως τα σύμβολα τους, όπως π.χ. το αγκίστρι, έ­χουν να κάνουν με το νερό και τα συναντούμε αρ­γότερα σε όλες σχεδόν τις θρησκείες. Κατά μία άποψη (Ηρόδοτος, Στράβων, Πίνδαρος) είναι α­πόγονοι του Ηφαίστου από το γάμο του με την Καβειρώ, γι' αυτό και τους βρίσκουμε πάντοτε κοντά σε ηφαιστειογενείς περιοχές, ενώ συχνά αντιπροσωπεύουν χθόνιες ή υποχθόνιες θεότητες. Η καρδιά της καβειρικής λατρείας βρισκόταν στην αρ­χαία Μακεδονία, στο βουνό Άθως. Όπως κι αν ονομάζονται οι Κάβειροι στις διάφορες περιοχές, θεωρούνταν πρόγονοι του αν­θρώπινου γένους. Μάλιστα, αναφέρεται ότι ένα από τα πρόσωπα των μυστηρίων της Σαμοθράκης λεγόταν «Αδάμας» και θεωρείται ο άνθρωπος-αρχέτυπο, ο πρώτος αρσενικός στην τάξη της γέννεσης. Σύμφωνα με την παράδοση, τον Ωρίωνα σκότωσε η Άρτε­μη από ζήλεια για την κυνηγετική του τέχνη και ο Δίας τον έκανε αστερισμό δίπλα στις Πλειάδες, ενώ κα­τά μια άλλη εκδοχή πέθανε από το θανατηφόρο τσίμπημα ενός σκορπιού, άποψη στηριγμένη προ­φανώς στ' αστρολογικά δεδομένα, καθώς είχε παρατηρηθεί πως ο αστερισμός του Ωρίωνα και του Μεγάλου Κυνός εξαφανίζονται από τον ορί­ζοντα όταν ανατέλλει ο Σκορπιός. Ο Ώριων όμως και ο Σείριος κυνηγούσαν άγρια ζώα και στο βασίλειο του Άδη (όπως περιγράφεται και στην Οδύσσεια), αν και αυτή πρέπει να είναι μία παράδοση ξενόφερτη, ίσως αιγυπτιακής επιρροή που σχετιζόταν με τα μυστήρια και τη λατρεία των νεκρών.
  
  Οι Ντογκον, η Κιβωτός και οι Πενήντα «Νομμός»»
  
  Στην Αφρική και συγκεκριμένα στο Μαλί, υπάρχει ένας λαός, που εχει κυριολεκτικά καταπλήξει τους σύγχρονους αστρονόμους με τη γνώση του πάνω στο θέμα του Σείριου. Μοιάζουν να ξέρουν τα πάντα γύρω από τη φύση και τις ιδιότητες του άστρου, ο και των συνοδών του, που πιστεύουν ότι είναι δύο και όχι μόνο ένας, κάτι που η αστρονομία μόλις τώρα ερευνά και ανακαλύπτει. Πρόκειται για τους Ντόγκον, οί οποίοι ισχυρίζονται ότι σχετίζονται με το άστρο αυτό που κυριολεκτικά λατρεύουν. Ο μεγαλύτερος Θεός τους είναι ο Άμμα, ένα είδος κατάλοιπου του Άμμωνος- Δία που πέρασε σε αυτούς από το μαντείο της Σίβας και, σύμφωνα με την παράδοση τους, δημιούργησε το Σύμπαν και τους ζώντες οργανισμούς, αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους, που τους έφτιάξε αρχικά ως αμφίβια όντα, με το όνομα «Νόμμος».(Η πίστη αυτή μοιάζει με την αντί­στοιχη των Σουμερίων και των Βαβυλωνίων).
  
  ater KUBILE», δηλαδή την Κυβέλη των Κρητών. Η Ίσιδα φαίνεται πως έχει άμεση σχέση με την Κρητική θεά με τα φίδια, αλλά ταυτίζεται κατά καιρούς και με πολλές άλλες ελληνικές θεότητες όπως η Άρτεμις, η Δήμητρα, η Αφροδίτη, η Εκάτη κ.λπ. Στη Σαμοθράκη θεωρείται πως οι Κάβειροι ήταν οι μόνοι που σώθηκαν από τον τρομερό κατακλυσμό αού έπληξε το νησί όταν, σύμ­φωνα με την παράδοση, ο Εύξεινος Πόντος ξεχείλισε και έσπασε το φράγμα που σχημάτιζαν οι Συμπληγάδες Πέτρες και οι βράχοι του Ελ­λησπόντου.
  
  Οι πιο γνωστές και οικείες παραδόσεις που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας γύρω από το θέμα της κιβωτού είναι αυτές του Νώε, αλλά και της Πυρράς και του Δευκαλίωνα. Η τελευταία μάλιστα σταμάτησε στη Δωδώνη, όπου υπήρχε και το περιώνυμο μαντείο, που συμβουλευό­ταν πολύ συχνά η Ολυμπιάδα και το οποίο μάλιστα της προφήτεψε τον ερχομό του Αλεξάνδρου. Ο Ιάσωνας πήρε ξύλο από εκεί και έφτιαξε το πηδάλιο της Αργούς για να ξεκινήσει α­πό τη Βοιωτία την Αργοναυτική Εκστρατεία μαζί με τους 50 συγγενείς του (όσοι και οι πρώτοι «Νόμμος» των Ντόγκον) με κατεύθυνση την Αία της Κολχίδος.
  
  Στο πιο αρχαίο έπος της ανατολής, στην ασσυριακή μυθολογία, συναντούμε τον ή­ρωα Γιλγαμές, ο οποίος ξεκινά ένα ενα­έριο ταξίδι με μία βάρκα παίρνοντας μα­ζί του 50 συντρόφους. Υπάρχουν όμως κι άλλες ομοιότητες ανάμεσα στον Ιάσωνα και το Γιλγαμές. Μία από αυτές είναι το φύτεμα από τον Ιάσωνα των δοντιών του δράκοντα στο χώμα, απ' όπου και βγήκαν 50 πολεμιστές. Κάτι αντίστοιχο κάνει και ο Γιλγαμες για να κερδίσει τη δύναμη. Οι συμπτώσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Ο Δαναός, ο βασιλιάς του Αργούς ο γενάρχης των Ελλήνων είχε 50 κόρες, που νυμφεύθηκαν τους 50 υιούς του αδερφού του πατέρα τους, Αιγύπτου. Με όλες τις Δαναίδες είχε ερωτοτροπήσει και ο Ηρακλής, ο μυθικός γενάρχης των Δωριέων και ιδρυτής, κατά το μύθο, της Μακεδόνικης δυναστείας. Πολλές παραδόσεις μάλιστα φέρουν τον Ηρακλή ως αρχηγό της αργοναυτικής εκστρατείας καν όχι τον Ιάσωνα... (Ο Ηρακλής, έτσι κι αλλιώς πέρασε από την Κρήτη στη Λιβύη).
  
  Ο αστερισμός της Αργούς είναι δίπλα στον Ωρίωνα και το Μεγάλο Σκύλο. Αν ο Σείριος συμβολίζει τη Μεγάλη Μητέρα και τη μήτρα ή την Κιβωτό, όπου φυλάσσονται οι γόνοι, τότε σίγουρα ο Ωρίωνας είναι η στιγμή της ανάδειξης και του ανδρώματος του ήρωα και η Αργώ «το ταξίδι», δηλαδή η αποστολή, που ο ήρωας πρέπει να πραγματοποιή­σει για την εξάπλωση της φυλής του και των χαρακτηριστικών της. Αν κοιτάξουμε τον «ημίθεο» Αλέξανδρο κάτω από αυτό το πρίσμα, τότε θα καταλάβουμε ότι γνώριζε πολύ καλά το ρόλο που όφειλε να ενσαρκώσει, στο όνομα των αξιών εκείνων που ήταν ο μόνος φορέ­ας και εγγυητής, λόγω της άμεσης σύνδεσης του με το θείο. Σημειώστε ότι ο αστερισμός της Αργούς είναι δίπλα στον Ωρίωνα και το Μεγάλο Σκύλο. Η ιερή σημασία του αριθμού 50 έχει αποδοθεί α­πό πολλούς μελετητές στον αιγυπτιακό μυστικισμό και αν θυμηθεί κανείς πως η περίοδος της περιφοράς του Σείριου διαρκεί 50 έτη, τότε ίσως η έμφαση που δίνεται σε αυτόν τον αριθμό να μην είναι κα­θόλου τυχαία.
  
  Οι Μακεδόνες, Γιοι Θεών
  
  Ο Ηρόδοτος (Κλειώ, κεφ. 56) κάνει λόγο για το «έθνος Μακεδνόν», υποστηρίζοντας ότι είναι Δωριείς και ονομάστηκαν έτσι από τη στιγμή που κατοίκησαν στον ελληνικό χώρο, στην Πίνδο. Ως γνωστόν, οι Δωριείς θεωρούσαν γενάρχη τους τον Ηρακλή, κάτι που πίστευε και ο ίδιος ο Αλέξανδρος, ο οποίος συχνά απεικονίζεται ως ένας από τους Διόσκουρους μαζί με κά­ποιον άλλο ήρωα, που φέρει τα χαρακτη­ριστικά του Ηρακλή ή του Αχιλλέα (προ­γονό του από την πλευρά της μητέρας του). Σύμφωνα με το μύθο το όνομα «Μα­κεδονία» οφείλεται στο Μακεδόνα, νιο του Δία και της Θυίας, κόρης του Δευκα­λίωνα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, όμως, γράφει πως ο Μακεδόνας ήταν γιος του Όσιρι και αδερφός του 'Αννουβι, αφήνοντας έτσι κάποιες υπόνοιες για τη θεϊκή καταγωγή του έθνους αυτού.
  
  Στην περιοχή Ορεστίδα, κατά το 700 π.Χ. ξεκινά επίση­μα, η ιστορία των Μακεδόνων. Μάλιστα στην περιοχή αυτή λέγεται ότι ξεκίνησε και η ιστορία της μακεδόνικης δυναστείας, που ονομά­ζεται ως τότε «Αργαιάδες» ή «Τημενίδες». Το πρώτο όνομα μας φέρ­νει στο νου τον «Αργαίο τον Α'» (652 - 621 π.Χ.), το δεύτερο κατά σειρά βασιλιά της μακεδόνικης δυναστείας (πρώτος ήταν ο Περδίκκας, απόγονος και αυτός του Ηρακλή). Το δεύτερο ανήκει σε κάποι­ον Ηρακλείδη «Τήμενο», που κατέλαβε το Αργός. Αυτή η όχι και τό­σο τυχαία σύμπτωση των ονομάτων μαρτυρεί ίσως τη σχέση των Μα­κεδόνων με το πελοποννησιακό Αργός. Αν λοιπόν συσχετίσουμε τα παραπάνω με τους μύθους της Ιούς και του Δαναού και με την εκδοχή του Διόδωρου για το Μακεδόνα κι αν λάβουμε υπόψη μας την ιστορία του Αλεξάνδρου, μας είναι εύκολο να υποθέσουμε πως υπάρχει κάποια μυστηριώδης επαφή της Μα­κεδονίας με τα δρώμενα της Αιγύπτου. (Σημειώστε ότι στη Θεσσαλονίκη και αλλού έχουν βρεθεί πολλά στοιχεία Αιγυπτιακής λατρεί­ας, όπως Σεραπεία κ.ά. Διάφορες επιγραφές που βρέθηκαν στη Δή­λο μαρτυρούν πως η αιγυπτιακή θρησκεία επικράτησε κυρίως στη Βό­ρεια Ελλάδα. Κατά την ίδια εποχή υπάρχουν αιγυπτιακά ιερά στην Τιθορέα δίπλα στους Δελφούς. Στη Δήλο, σε ιερά της Ίσιδας, βρέθη­καν αφιερώματα προς τους αιγυπτίους θεούς, τα οποία είχαν προ­σφέρει Μακεδόνες. Στους Φιλίππους η θεά Ίσιδα είχε πρωταγωνι­στικό ρόλο. Μάλιστα έχουν βρεθεί καταγεγραμμένα και τα ονόματα των ιερέων της).
  
  Σύμφωνα με κάποια άλλη εκδοχή όμως, οι Μακεδόνες δεν έχουν καμία σχέση με το Αργός της Πελοποννήσου, αλλά με το Αργός Ορεστικό της Δυτικής Μακεδονίας. Η παρουσία πρωτόγονων πληθυσμών στη Μακεδονία επιβεβαιώνεται και από τις τελευταίες ανασκαφές. Στην πραγματικότητα, η ιστορία των Μακεδόνων μας είναι άγνωστη. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως είναι φύλα αυτόχθονα, ίσως και Πελασγικά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η ιστορία της Θεσσαλονίκης. Μέχρι τον Κάσσανδρο (315 π.Χ.), ο χώρος όπου σή­μερα υπάρχει η πόλη αυτή ονομαζόταν «θέρμες», εξού και η ονομασία «Θερμαϊκός κόλπος». Στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, είχε γίνει δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό η λατρεία ενός δαίμονα με το όνομα «Θερμαίος». Το παράδοξο είναι πως στην περιοχή ουδέποτε υπήρξαν θερ­μές πηγές. Πάντως ο δαίμονας αυτός ταυτίστηκε αργότερα με το θρακικό Διόνυσο...
  
  Η Μυστική Ιστορία της Γέννησης του Αλέξανδρου
  
  Πολλές παραδόσεις, καθώς και μια σειρά χρησμών περιπλέκονται τόσο με τη γέννηση, όσο και τη ζωή του Αλέξανδρου. Η μητέρα του Ολυμπιάδα λέγεται ότι ήταν γόησσα φιδιών. Τη νύχτα πριν από το γά­μο της με το Φίλιππο, η Ολυμπιάδα ονειρεύτηκε ότι μπήκε στο σώμα της ένας κεραυνός που την γέμισε φωτιά. Ο Φίλιππος, από την άλλη, μετά το γάμο τους είδε κι αυτός σε όνειρο πως σφράγισε το σώμα της γυναίκας του με μια σφραγίδα που είχε την εικόνα ενός λιονταριού.
  
  Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η Ολυμπιάδα συνήθιζε να παίρνει στο κρεβάτι της φίδια και, μάλιστα, πως ο Φίλιππος την είχε δει ένα βρά­δυ να πλαγιάζει με ένα φίδι, που ίσως να ήταν κάποιος θεός μετα­μορφωμένος.
  
  KaerstBerveHamiltonBelochHammond, κ.ά.) αναφέρει ως ημερομηνία γέννησης του Αλέξανδρου την 6η η­μέρα του μήνα Αώου, που αντιστοιχεί με τις αρχές του Ιουλίου, δη­λαδή την περίοδο εκείνη που άρχιζαν οι πλημμύρες του Νείλου και οι αρχαίοι ονόμαζαν «ημέρες του Σκύλου». Η σχέση του Αλέξανδρου με τον Άμμωνα-Δία επιβεβαιώθηκε και α­πό τους ιερείς του ομώνυμου μαντείου, όταν αυτός έφτασε στην ό­αση Σίβα. Εκεί τον ανακήρυξαν «παιδί του Δία» και άφησαν έμμεσα να εννοηθεί πως δεν είναι γιος του Φιλίππου. Το μαντείο αυτό είχε συμβουλευτεί και ο Ηρακλής, που θεωρείται πρόγονος των Μακεδόνων. Η Ολυμπιάδα άλλωστε πίστευε πως ο γιος της ήταν προορι­σμένος να σώσει την Αίγυπτο από το βάρβαρο Πέρση κατακτητή. Ο Αλέξανδρος υιοθέτησε ως βασικά σύμβολα του τα κέρατα και τον κεραυνό του Άμμωνα-Δία και το στέμμα της Ίσιδος με τα τρία οκτάκτινα αστέρια, και μάλιστα προς τιμή της έχτισε ναό στην Αλεξάνδρεια, στην πόλη που έφερε τ' όνομα του.
  
  Το Αστέρι της Βεργίνας
  
  Το 1977 ο Μανόλης Ανδρόνικος έφερε στο φως τους βασιλικούς τάφους της Βεργί­νας. Ανάμεσα στους άλλους θησαυρούς βρέθηκε και μια χρυσή λάρνακα με τα οστά του Φιλίππου και η οποία έφερε ως διάκοσμο το 16κτινο αστέρι και τρία ελάσματα με 8κτινα αστέρια. Έγινε λοι­πόν φανερό, πως τα αστέρια αυτά απο­τελούσαν το έμβλημα της Μακεδόνικης δυναστείας. Έτσι άρχισε και η όλη φιλο­λογία γύρω από τη σημασία και το νόη­μα του συμβόλου.
  
  Καταρχήν, πρέπει να πούμε πως υπάρχουν πολλά είδη αστεριών με διάφορους αριθμούς ακτινών, αλλά πιο συχνά συναντούμε αστέρια με 8,16 και 32 ακτίνες. Το έμβλημα αυτό πρω­τοεμφανίστηκε το 2500 π.Χ., στη Βαβυλωνία και λίγο αργότερα στη Χαλκηδώνα. Το 18" αι. στην Ασσυρία και τη Συρία κατά το 1700 -1300 π.Χ. στο Φοι­νικικό, Χιττικό και Μινωικό πολιτισμό. Περί τα μέσα του 6ου π.Χ. αι. είναι πλέον γνωστό στον ελληνικό χώρο, ε­νώ λίγο πριν τον 5° αι. αρχίζει να κυκλοφορεί και σε νο­μίσματα. Έναν αιώνα μετά διαδίδεται στην Ιταλία, ο Μέγας Αλέξανδρος φτάνοντας αργότερα με τους Ρωμαίους στην Ιβηρική χερσόνησο.
  
  Ανάλογα με τη σκοπιά του κάθε ερευνητή, το άστρο συμβόλιζε πότε τον Ήλιο και πότε το Σείριο. Γεγονός πάντως είναι ότι όλες οι μορ­φές που κατά καιρούς το συνόδευαν ήταν θεότητες άμεσα ή έμμε­σα συσχετισμένες με τη λατρεία του Σείριου, όπως: η Ίσις, η Ιστάρ, ο Διόνυσος, ο Πάνας, ο Ωκεανός, οι Κάβειροι, η Κυβέλη, οι Διόσκου­ροι (που για μερικούς ταυτίζονται με τους Κάβειρους), η Άρτεμις, η τριπλή Εκάτη, ο Ήφαιστος, η Ήρα, ο Ηρακλής και ο Σείριος, ο Εω­σφόρος και ο Έσπερος (θεότητες που σχετίζονται με τη λατρεία των Καβείρων, της Ίσιδας και του Μίθρα), ο Δίας με διπλή όψη (ουράνιος ή διονυσιακός), ο δικέφαλος Άμμων-Δίας, ο Μινώταυρος κ.λπ. Στο νομίσματα των νήσων του Αιγαίου συναντούμε το άστρο δίπλα στο Δία και σ' έναν σκύλο που βγάζει ακτίνες. Στη Βαβυλωνία υπάρχουν πάρα πολλές σφραγίδες και πολύτιμοι λί­θοι που έχουν σκαλισμένο επάνω τους ένα 8ακτινο αστέρι. Στις απει­κονίσεις αυτές, το αστέρι βρίσκεται κοντά σ' έναν άνθρωπο-ψάρι. Πρόκειται για τον αμφίβιο θεό Οάννες. Στην Αίγυπτο πάλι βλέπουμε συχνά τρία 8ακτινα αστέρια στα μαλλιά της Ίσιδας. Μάλιστα, το στέμμα έχει, στην κορυφή του , ένα μεγαλύτερο και στα πλάγια δύο μικρότερα αστέρια, τα οποία ίσως συμβολίζουν τους συνοδούς του Σείριου.
  
  Aθηναίοι, Λάκωνες, Μακεδόνες) προσπαθούσε να εξαπλώσει την εξουσία του και ταυτόχρονα να ενώσει τους Έλληνες κά­τω από μία αρχή. Αυτή η ανάδυση και η ομογενοποίηση όλων των στοιχείων της κάθε πόλης-κράτους ξεχωριστά ήταν, κάτι που συνέβαινε μόνο στην Ελλάδα και δεν έγινε ποτέ στην Αίγυπτο, αλλά ούτε και στο λατινικό κόσμο. Ο Σείριος και η λατρεία της «Μεγάλης Μητέρας» στον ελληνικό χώρο εμπλουτίστηκαν, παραλλάχτηκαν και μορφοποιήθηκαν με βάση την ελληνική φιλοσοφία και πραγματικότητα. Ένας ολόκληρος πολύπλοκος μυστικισμός υπάρχει γύρω από το Μακεδόνικο Άστρο, που έχει πάρα πολλές προεκτάσεις, πάντα δορυφορικά γύρω από το Σείριο, τον αστερισμό που εξακολουθεί να κρατά φυλαγμένα τα μυστικά του στο νυχτερινό ουρανό...
  
  
  Των ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΥΜΠΟΥΝΗ, ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΥΜΕΩΝΑΚΗ, ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΜΠΟΥΝΗ [logioshermes.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:40

  Η πρώτη λάμπα LED 100 watt με ισοδύναμη απόδοση με τις συμβατικές

   »  Καστέλλια
  Ένα από τα πιο συνηθισμένα παράπονα όταν πρόκειται για την μετάβαση στην τεχνολογία φωτισμού LED είναι ότι, αν και η εξοικονόμηση ενέργειας είναι ένα σημαντικό κίνητρο, οι λάμπες δεν είναι τόσο φωτεινές όπως οι συμβατικές. Πλέον η Switch Lighting επιχειρεί να ανατρέψει αυτό τον προβληματισμό καθώς εισάγει την Switch100, την πρώτη 100-watt λάμπα LED ισοδύναμη με τις συμβατικές.
  “Κανείς στο χώρο της τεχνολογίας LED δεν μπορεί να παράγει την ποιότητα φωτός που έχουν οι λάμπες πυρακτώσεως. Το φωτεινότερο LED που μπορεί να δει κανείς στο ράφι των super market είναι 60 watt. Όμως η Switch Lighting τον περασμένο μήνα παρουσίασε την λάμπα 75 watt και τώρα είναι σε θέση να μιλήσει για την 100 watt”, όπως σημειώνει ο Boris Lipkin, διευθύνων σύμβουλος της Switch Lighting.Η λάμπα είναι σε θέση να επιτύχει φωτεινότητα 100-watt χάρη στην καινοτομία περιβάλλοντος αυτο-ψύξης, που χρησιμοποιεί ένα μη τοξικό υγρό για να κατευθύνει τη θερμότητα μακριά από το LED στο εσωτερικό της λάμπας.“Με τη μοναδική πατέντα προσφέρουμε την πιο προσιτή, υψηλής ενεργειακής απόδοσης λύση στην αγορά που είναι ταυτόχρονα ισοδύναμης απόδοσης με τους λαμπτήρες πυρακτώσεως που έχουμε αγαπήσει”, δήλωσε ο Brett Sharenow, διευθύνων σύμβουλος της Switch.Πηγή: greenbusiness.gr [physics4u.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:37

  Η φτώχεια που γεννήθηκε από τον πλούτο

   »  Καστέλλια
  Τα τελευταία 20 χρόνια έχουμε επιτύχει ένα βιοτικό επίπεδο που λίγη σχέση έχει με αυτό της δεκαετίας του '50 ή του '60. Και όμως οι φτωχοί αυξάνονται διαρκώς. Αυτό οφείλεται στην όξυνση των διαφορών μεταξύ των διαφόρων στρωμάτων της κοινωνίας. Σε μια κοινωνία που είναι όλοι φτωχοί υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και οι τιμές των αγαθών είναι σύμφωνες με το εισόδημα. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, ούτε και φθόνος. Δεν υπάρχει αντικείμενο που να δημιουργεί αυτά τα συναισθήματα. Αντίθετα σε μία κοινωνία με διαστρωμάτωση η αλληλεγγύη "θαμπώνει" λόγω των διαφορετικών αναγκών κάθε κοινωνικής ομάδας. Οι τιμές των προϊόντων συνήθως προσαρμόζονται στις δυνατότητες των πιο εύρωστων στρωμάτων πιέζοντας ακόμη περισσότερο τα υπόλοιπα. Η κοινωνική συνοχή παύει να υφίστανται. Δείτε χαρακτηριστικά τις τιμές των καφέδων ή των εφημερίδων σήμερα και συγκρίνετέ τις με τις αντίστοιχες την δεκαετία του '50. Κάντε το ως ποσοστό του ατομικού εισοδήματος και όχι σε απόλυτες τιμές. Θα δείτε την τεράστια διαφορά.
  Ο Massimo Fini (τον γνωρίσαμε εδώ στο σκοταδισμό των ιδιωτικοποιήσεων) στο παρακάτω εκπληκτικό άρθρο του εξηγεί το πως ο πλούτος γεννά την φτώχεια. Διαβάστε το με προσοχή και θα καταλάβετε ότι τα προβλήματα αρχίζουν να δημιουργούνται όταν κάποιες ομάδες αμείβονται με εξαιρετικά υψηλότερους μισθούς σε σχέση με κάποιες άλλες. Είναι όπως ένα κυματοπακέτο. Όταν τα συνιστώντα κύματα διαδίδονται με διαφορετικές ταχύτητες τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα το πακέτο διαλύεται, διασπείρεται. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινωνίες.
  Ας δούμε όμως τι γράφει ο Fini:Αυτή η ιστορία ότι οι Ιταλοί φτωχαίνουν, ότι βυθίζονται σε μία δυσβάστακτη φτώχεια με πείθει μέχρι ενός συγκεκριμένου σημείου. Την δεκαετία του '50, εξαιρουμένης μίας μικρής ομάδας της υψηλής μποργκεσίας που αρέσκονταν στο να επιδεικνύεται, ήμασταν όλοι πιο φτωχοί από τον μέσο όρο εκείνων που σήμερα θεωρούνται τέτοιοι.
  Σίγουρα είχαμε λιγότερες ανάγκες. Τα παιδιά δεν εγγράφονταν σε μαθήματα τένις, κολύμβησης ή χορού. Εμείς ως παιδάκια παίζαμε μπάλα σε χωμάτινα γήπεδα όπου πλακωνόμασταν (ήταν η "συναισθηματική διαπαιδαγώγησή" μας) και επιστρέφαμε τα βράδια στο σπίτι με τα γόνατα γδαρμένα (ποιος μπορεί να δει σήμερα ένα παιδί με το παλτουδάκι του, όπως ένα σκυλάκι πολυτελείας, να έχει τα γόνατά του γδαρμένα;).
  Για να κολυμπήσουμε (αναφέρομαι στο Μιλάνο) πηγαίναμε στο Idroscalo ή, κατα την διάρκεια των σχολικών διακοπών, συνοδευόμενοι από την μαμά (ο πατέρα παρέμενε στην πόλη, διότι τότε για να συντηρηθεί η οικογένεια αρκούσε ένας μόνο) στην Riviera di Ponente. Οι ενήλικες δεν ονειρευόντουσαν την Καραϊβική, δεν ξέραμε ούτε καν ότι υπήρχε. Ζούσαμε σε έναν περιορισμένο κόσμο. Το εργοστάσιο ή το γραφείο στο Μιλάνο ήταν σχεδόν πάντα κοντά στο σπίτι. Σε άλλες περιοχές της χώρας αντίθετα έπρεπε κανείς να διανύσει εως και 30 χιλιόμετρα. Τότε καβαλούσαμε το ποδήλατο, το οποίο εκείνο τον καιρό συνιστούσε ένα μέσο μεταφοράς (την δεκαετία του '30 είχαν πινακίδες όπως τα αυτοκίνητα) και όχι ένα γκάτζετ για σνομπ τύπους.
  Ως αποζημίωση δεν είχαμε ανάγκη να κάνουμε τζοκινγκ. Και ύστερα η φτώχεια βοηθά την φτώχεια. Περνούσε ο αλεστής και σου ακόνιζε τα μαχαίρια για λίγες λίρες. Ερχότανε ο χωρικός (η πόλη ήταν ακόμα συνυφασμένη με την εξοχή) και σου έφερνε αυγά, τομάτες και φρούτα. Το να είσαι φτωχός εκεί που όλοι λίγο ως πολύ είναι το ίδιο δεν αποτελεί ούτε δράμα αλλά ούτε και πρόβλημα. Όταν κάποιος έχει σπίτι να μείνει, ρούχα για να ντυθεί, φαί για να φάει (κανείς δεν πέθαινε της πείνας την δεκαετία του '50 και παρόλο που υπήρχε η πατρική απειλή μετά την ζαβολιά, ότι "απόψε θα πας στο κρεββάτι χωρίς να δειπνίσεις", δεν την παίρναμε στα σοβαρά), τους φίλους, την κοπέλα, και πιο μετά μία σύζυγο και μερικά παιδιά, τι του λείπε για να είναι, δεν λέω ευτυχισμένος (απαγορευμένη λέξη που δεν πρέπει ποτέ να αναφέρεται), όμως τουλάχιστον ήρεμος;
  Η φτώχεια γεννιέται με τον πλούτο. Όταν ένα τμήμα του πληθυσμού την επιτυγχάνει. Πρώτα απ' όλα εξαιτίας της ανόδου των τιμών των απαραίτητων αγαθών. Αυτό το βλέπει κανείς εύκολα σήμερα στην Ρωσία όπου δίπλα στους Abramovich υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίου που με τον μισθό τους αγοράζουν όλο κ' όλο μισό κοτόπουλο. Το '50 και στις αρχές του '60 στην Ιταλία, ένα πλήρες γεύμα στην ταβέρνα με μία μποτίλια καλό Barbera κόστιζε 250 λίρες, το οποίο παρόλο που είχε το βάρος του πληθωρισμού, εντούτοις δεν έχει καμία σχέση με τα 25/30 ευρώ που κοστίζει σήμερα μια πίτσα. Τα ενοίκια ήταν λογικά. Σήμερα χρειάζεται να επωμιστείς δάνεια για να μπορέσεις να ζήσεις στην ανωνυμία της ενδοχώρας.
  Επιπλέον πυροδοτείται και ο μηχανισμός της μίμησης, του φθόνου, πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το αναπτυξιακό μοντέλο. Μόλις επιτυγχάνεται ένας στόχος χρειάζεται να κυνηγηθεί αμέσως ένας άλλος και μετά ένας ακόμα και πάντα ακόρεστοι δεν μπορούμε ποτέ να επιτύχουμε μια στιγμή ισορροπίας, ησυχίας, γαλήνης. Ο Ludwig von Mises, ο πιο ακραίος συνεπής θεωρητικός του βιομηχανικού καπιταλισμού, ανατρέποντας 20 αιώνες δυτικής και ανατολικής συλλογιστικής, δήλωσε: "Δεν είναι καλό να ικανοποιήσε με αυτό που έχεις". Ερμήνευσε το πνεύμα των καιρών συζεύγοντάς το με τις ανάγκες του συστήματος. Όμως καθώς "αυτό που δεν έχεις" δεν έχει όρια, δημιουργήσαμε τον τέλειο μηχανισμό της δυστυχίας.
  Read more: [center24.blogspot.com] [center24.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:33

  Το τέλος μιας ‘εθνικής κατάθλιψης’

   »  Καστέλλια
  Γράφει: Βακόνδιος Νικόλαος, Ψυχολόγος
  Πολλές φορές ο σχηματισμός εικόνων στη φαντασία μας, μπορεί να κάνει πολύ πιο κατανοητό το νόημα των λέξεων. Είναι επομένως σημαντικό να αναφέρουμε ένα ιστορικό πείραμα της ψυχολογίας, το οποίο μπορεί να ‘γενικευτεί’ σχετικά με το πώς αντιδρούν οι άνθρωποι απέναντι σε εξωτερικά γεγονότα - ερεθίσματα. Ένα πείραμα ‘σκληρό’, για όλους τους φιλόζωους, καθώς έγινε πάνω σε ζώα, συγκεκριμένα σε σκύλους, ενδεικτικό όμως αυτών που δυστυχώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι.
  
  Το πείραμα αυτό αναφέρεται στην κατάθλιψη, η οποία μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο, από ερεθίσματα - πληροφορίες που αυτός λαμβάνει από το περιβάλλον. Τα ερεθίσματα αυτά ισοδυναμούν στο ανθρώπινο μυαλό, όσον αφορά την αντίδραση που προκαλούν, με την επίδραση των ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα στο συγκεκριμένο πείραμα. Την κατάθλιψη αυτή την ονομάζουμε ‘εξωγενή’, καθώς δεν ‘προέρχεται’ από κάποια γενετική προδιάθεση του ανθρώπου. Προκύπτει συχνά από την παραμονή σε κατάσταση διαρκούς άγχους, όπως αυτό της επιβίωσης. Το πείραμα αυτό δείχνει ότι αν ‘ελέγχουμε’ το περιβάλλον και επομένως, το τι αντιλαμβάνεται ένα ον για το περιβάλλον του, μπορεί να προκληθεί ‘τεχνητά’ κατάθλιψη, με τα συμπτώματα που τη συνοδεύουν, όπως απάθεια, παθητικότητα, απόσυρση από το ενδιαφέρον για τη ζωή κλπ.
  Στο παρακάτω πείραμα, τα ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα, και το γεγονός ότι ήταν επώδυνα και ‘απρόσμενα’ στο πότε θα ξανασυμβούν, δημιούργησαν στα δύστυχα ζώα, μία παρατεταμένη κατάσταση άγχους και υπερδιέγερσης του οργανισμού, ως άμυνα αντίδρασης. Η αναλογία με το άγχος ενός ανθρώπου για το αν, το πώς και το πού θα βρει τα χρήματα για να επιβιώσει, είναι εμφανής.
  Αυτό το παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός ‘κουράζονται’ τελικά από τη συνεχή υπερδιέγερση (απλουστευμένα υπερένταση) στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό οποιουδήποτε όντος, δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση (τα ζώα ήταν παγιδευμένα σε κλουβιά). Το ερώτημα που θα απαντηθεί μετά από την αναφορά του πειράματος, είναι αν το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να ‘πειστεί’ ότι βρίσκεται σε ένα ‘νοητό κλουβί’ από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή. Και αν μπορεί να ‘εμποδιστεί’ από το να αντιληφθεί τη διαφυγή από το ‘νοητό κλουβί’.
  
  Συγκεκριμένα, σκύλοι τοποθετήθηκαν σε χωριστούς θαλάμους, στο δάπεδο των οποίων διοχετευόταν ηλεκτρικό ρεύμα, ανά κάποιο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα τα ζώα να δέχονται περιστασιακά μικρά ηλεκτροσόκ σε στιγμή που βεβαίως δεν μπορούσαν να προβλέψουν. Στην αρχή του πειράματος τα ζώα προσπαθούσαν να αντιδράσουν, καθώς η αναμονή του επόμενου ηλεκτροσόκ δημιουργούσε άγχος και κατέβαλαν προσπάθεια να το αποφύγουν. Μετά τα πρώτα ηλεκτροσόκ, τα ζώα συνειδητοποιούσαν πως ότι και αν έκαναν δεν μπορούσαν να αποφύγουν τα ηλεκτροσόκ με αποτέλεσμα το ‘πέρασμα’ σε μια παθητική κατάσταση απόσυρσης. Συγκεκριμένα, ήταν πια ξαπλωμένα στο δάπεδο του θαλάμου και δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια να αποφύγουν το ηλεκτροσόκ. Παρ’ ότι ‘σκληρό’- και ως ζωόφιλοι θα χαρακτηρίζαμε άκαρδο το πείραμα αυτό- δείχνει με απτό τρόπο πως το παρατεταμένο άγχος οδηγεί βαθμιαία σε δυσθυμία ή και κατάθλιψη όταν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, νιώθουμε ότι είμαστε δηλαδή σε ένα ‘νοητό κλουβί’.
  Είναι γεγονός ότι το άγχος και το ‘συστατικό’ του, ο φόβος, μπορεί να είναι πολύ πιο ισχυρό από την άμεση βία. Η άμεση βία, όπως βιώθηκε σε στρατιωτικές δικτατορίες, έχει αποδειχθεί ότι έχει το μειονέκτημα ότι η καταπίεση είναι ‘εμφανής’, ο ‘εχθρός’ επίσης, και η διαφυγή από το νοητό κλουβί, είναι ορατή. Επομένως το ανθρώπινο μυαλό πολύ πιο εύκολα θα ανακαλύψει την ‘έξοδο’ και θα αντιδράσει απέναντι σε αυτήν, καθώς μπορεί έτσι πιο εύκολα, να μετατρέψει το άγχος σε θυμό, μια υγιή αντίδραση, ‘αντίδοτο’ στην κατάθλιψη.
  Το άγχος σε μεγάλο βαθμό, εγκεφαλικά, μειώνει την ικανότητα λειτουργίας της λογικής μας σκέψης. Για τον λόγο αυτό λέμε ότι στις πανελλήνιες εξετάσεις πχ, το υπέρμετρο άγχος μπορεί να εμποδίσει ακόμη και τη μνήμη ενός μαθητή να ανακαλέσει πληροφορίες πάνω σε μαθήματα που γνωρίζει. Εμποδίζει και τη λογική σκέψη να βρει την αιτία του άγχους επίσης.
  Αυτό σημαίνει ότι αν δημιουργήσουμε φόβο, λόγω άγνοιας και μη πληροφόρησης του ανθρώπου γύρω από ένα γεγονός, για παράδειγμα ότι η ζωή του θα πάει χειρότερα αν συμβεί κάποιο γεγονός, ο άνθρωπος, ή και μια ολόκληρη κοινωνία, μπορεί να νιώσει ότι βρίσκεται σε ένα ‘νοητό κλουβί’, απ’ όπου δεν υπάρχει διέξοδος, οδηγούμενη σε μία απάθεια και παθητικότητα, τόσο ισχυρών που μπορούν να φτάνουν τη βαρύτητα της κατάθλιψης. Τότε ακόμη και μία ομάδα, ή μία κοινωνία γίνεται πια ευάλωτη στο να ‘ακολουθήσει’ τη ‘λύση’ που της ‘υποδεικνύουν’.
  Μπορούμε για να τονίσουμε την επιβάρυνση του άγχους της οικονομικής κρίσης, να το συγκρίνουμε με το άγχος της επιβίωσης που πέρασε η χώρα μας κατά την κατοχή. Το άγχος σήμερα είναι πολύ πιο μεγάλο, καθώς ο εχθρός, ο κατακτητής ήταν ‘ορατός’.
  Σημαντική αντίδραση λοιπόν του σημερινού Έλληνα, ενάντια στο άγχος της επιβίωσης είναι η όσο το δυνατόν αντικειμενική ενημέρωσή του, προκειμένου να ‘επαναλειτουργήσει’ η λογική σκέψη, η οποία είχε παραλύσει από το άγχος και τον φόβο. Ένα κριτήριο για να φιλτράρουμε την ενημέρωση, είναι αν νιώθουμε ότι μας δημιουργεί το συναίσθημα του φόβου, πχ ότι ο άνθρωπος είναι απλά έρμαιο εξωτερικών παραγόντων. Η ενημέρωση αυτή είναι καλό να αποφεύγεται και να αμφισβητείται ως αντικειμενική. Η άγνοια είναι πάντοτε η μητέρα του φόβου. Ο φόβος μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό να ‘πιστέψει’ ότι είναι παγιδευμένο σε μία νοητή φυλακή, ανίκανο να αντιδράσει.. Η κατάσταση αυτή, μπορεί να επηρεάσει και τη σωματική υγεία του ατόμου, λόγω της μείωσης της άμυνας του οργανισμού που επιφέρει το παρατεταμένος άγχος και η κατάθλιψη.
  [www.iatronet.gr]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:31

  Έλληνας επιστήμονας ετοιμάζει το πρώτο βιονικό μάτι

   »  Καστέλλια
  
  
  Στο τελικό στάδιο φαίνεται πως βρίσκεται η προσπάθεια του ομογενούς επιστήμονα Ευστράτιου Σκαφίδα για τη δημιουργία του πρώτου βιονικού ματιού στον κόσμο.
  
  Ο Ελληνας επιστήμονας που ηγείται του ερευνητικού κέντρου NICTA στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης εργάζεται πάνω σε ένα πρωτοποριακό εμφύτευμα, που στόχο έχει να χαρίσει και πάλι την όραση σε όσους την έχουν χάσει λόγω εκφυλισμού της ωχράς κηλίδας. Η συσκευή αποτελείται ουσιαστικά από μια κάμερα που αιχμαλωτίζει εικόνες, οι οποίες με τη σειρά τους μετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήματα που διεγείρουν τους νευρώνες στον αμφιβληστροειδή.
  
  
  «Το βιονικό μάτι είναι ένα νευρικό εμφύτευμα, το οποίο τοποθετείται πάνω στην ωχρά κηλίδα του ματιού, στο κέντρο του αμφιβληστροειδούς, και διεγείρει ηλεκτρικά τα κύτταρα του ματιού, έτσι ώστε να προσφέρει την αίσθηση της όρασης» είχε εξηγήσει παλιότερα ο δρ Σκαφίδας τονίζοντας ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα φουτουριστική συσκευή.
  
  «Τροφοδοτείται ασύρματα και αποτελείται από προηγμένα υλικά, όπως πολυκρυσταλλικά διαμάντια. Ο σχεδιασμός της είναι επίσης πρωτοποριακός για να της επιτρέπει να έχει την κατάλληλη σκληρότητα αλλά και να είναι αρκετά μικρή για να μπορούν τα ηλεκτρόδια να εισχωρούν στον αμφιβληστροειδή και να τον διεγείρουν» είπε ο Ελληνας επιστήμονας, εξηγώντας ότι ο αμφιβληστροειδής είναι λεπτός σαν χαρτομάντιλο, οπότε η συσκευή θα πρέπει να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ώστε να εμφυτευθεί στο μάτι χωρίς να τον σκίσει.
  [www.madata.gr]
  Espressonews.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:28

  Από την πτώχευση στην Εθνική Αναγέννηση (1893-1912)

   »  Καστέλλια
  του Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικού Επιστήμονος Δεν είναι ευχάριστο για την εθνική αξιοπρέπεια ενός λαού να ζει με δανεικά από άλλα κράτη ή από διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι συνήθως επιβάλλουν σκληρούς όρους. Όμως χειρότερη από την οικονομική πτώχευση είναι η ηθική, πνευματική και εθνική παρακμή. Η προσπάθειά μας ως Ελλήνων πρέπει να στραφεί πρωτίστως στην ανάδειξη των διαχρονικών άξιών, οι οποίες βοήθησαν το Ελληνορθόδοξο Γένος μας να ξεπεράσει και άλλες δύσκολες στιγμές στο παρελθόν. Είναι χρήσιμο, λοιπόν, να αντλήσουμε διδάγματα από την περίοδο 1893-1912 όταν οδηγηθήκαμε από την οικονομική πτώχευση της Ελλάδος στην Εθνική Αναγέννηση του 1912-13. Μία μικρή Ελλάδα κατόρθωσε να ανορθωθεί πνευματικά, πολιτικά και στρατιωτικά και μετά από λίγα χρόνια απελευθέρωσε τη Νότιο Ήπειρο, τη Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη. Είχε προηγηθεί το 1893, όταν ο Πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης ομολόγησε δημοσίως: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Πάντως ό ίδιος έκανε σαφές ότι δεν δικαιολογεί τις εθνικές υποχωρήσεις με πρόσχημα τον δανεισμό της χώρας. Είχε μάλιστα δώσει και το μέτρο της αισιοδοξίας του με την ιστορική φράση: «Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει»! Το 1897 είχαμε τον εν μέρει ατυχή πόλεμο με την Τουρκία. Λέω εν μέρει, διότι ηττηθήκαμε στρατιωτικούς στο μέτωπο της Θεσσαλίας από τους Τούρκους, όμως σε διπλωματικό επίπεδο προεβλήθη για πρώτη φορά το αίτημα της Κρήτης για Ένωση με την Ελλάδα και ουσιαστικά η Μεγαλόνησος έγινε ημιαυτόνομη. Το 1898 επεβλήθη στην Ελλάδα ο προσβλητικός, άλλα υποχρεωτικός Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Για να είναι βέβαιες οι Μεγάλες Δυνάμεις ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα δάνεια που πήρε εγκατέστησαν υπαλλήλους τους στη χώρα μας, οι οποίοι εισέπρατταν για λογαριασμό των ξένων τραπεζών μέρος από τα έσοδα των μονοπωλιακών επιχειρήσεων του Ελληνικού Κράτους. Μετείχαν εκπρόσωποι από τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Ιταλία και την τότε Αυστροουγγαρία. Η Γερμανία απεσύρθη το 1914, αλλά η δράση του Δ.Ο.Ε. τερματίσθηκε με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.    Ποιές δυνάμεις βοήθησαν την Ελλάδα μετά από τόσες ταπεινώσεις να φθάσει στην Αναγέννηση του 1912; Πιστεύω ότι ήσαν τέσσερις. Η πίστη στον Θεό, η φιλοπατρία κάποιων ανθρώπων που θυσιάσθηκαν, η εθνική συνείδηση και προσφορά ορισμένων επιχειρηματιών και το έργο των πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι τότε κήρυτταν τη συνέχεια του Ελληνισμού. Το Έθνος πίστευε στη διαχρονική του ενότητα από την Αρχαιότητα μέσω της Βυζαντινής Ρωμιοσύνης μέχρι το 1821 και τη σύγχρονη 'Ελλάδα. Ενώ σήμερα, δυστυχώς, ακούμε ορισμένες φωνές να αμφισβητούν αυτή τη συνέχεια και να αγνοούν τις ιστορικές πηγές. Ας δούμε αναλυτικότερα αυτούς τους 4 παράγοντες.    Η πίστη στον Θεό. Κορυφαίο παράδειγμα ο Μαραθωνοδρόμος Σπύρος Λούης. Ένας φτωχός τσαρουχοφόρος νερουλάς από το Μαρούσι κέρδισε το 1896 τον Μαραθώνιο Δρόμο στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Αθήνα ήταν η πόλη που φιλοξένησε την πρώτη σύγχρονη διοργάνωση και ό άνθρωπος αυτός ανέβασε το ηθικό των προγόνων μας και έδωσε στη χώρα τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Ο Λούης το βράδυ πριν από τον αγώνα νήστεψε και προσευχήθηκε ως συνειδητός Ορθόδοξος Χριστιανός. Εκφράζει την πίστη των Ελλήνων στον Θεό που είναι το απαραίτητο θεμέλιο της ελπίδας και της πνευματικής αναγεννήσεως.   Η φιλοπατρία και η αυτοθυσία αποκρυσταλλώνονται στο πρόσωπο του Παύλου Μελά. Ένας νέος Ανθυπολοχαγός, με πατέρα Δήμαρχο Αθηναίων και πεθερό πρώην Πρωθυπουργό, άφησε τα σαλόνια των Αθηνών και μετέβη εθελοντικώς στα βουνά και στα λασπόνερα της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας. Πήγε για να βοηθήσει τους εντοπίους Έλληνες να αντιμετωπίσουν τους Βουλγάρους κομιτατζήδες. Ο Μελάς σκοτώθηκε από τουρκικό απόσπασμα στις 13-10-1904 στο χωριό Στάτιστα (σημερινό Μελάς) της Καστοριάς. Ό ηρωικός θάνατός του αφύπνισε την αδρανή ηγεσία των Αθηνών και έδωσε θάρρος στον Ελληνισμό, ελεύθερο η υπόδουλο.    Ο Γεώργιος Αβέρωφ κατάγετε από το Μέτσοβο και απέκτησε περιουσία εκτός Ελλάδος. Ως πραγματικός Εθνικός Ευεργέτης -και δεν ήταν ο μόνος- απέδειξε τί μπορούν να προσφέρουν οι επιχειρηματίες όταν έχουν εθνική συνείδηση και συλλαμβάνουν σωστά τα μηνύματα των καιρών. Ο Γ. Αβέρωφ χρηματοδότησε το Παναθηναϊκό Στάδιο όπου τελέσθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 και πλήρωσε κατά ένα μεpos την αγορά ενός μεγάλου θωρηκτού για τον Ελληνικό Στόλο. Το θωρηκτό αυτό φέρει το όνομά του. Ο θρυλικός «Αβέρωφ» πρωταγωνίστησε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 και έγινε ο φόβος και ο τρόμος του τουρκικού ναυτικού.    Ο Κωστής Παλαμάς εκφράζει χαρακτηριστικά μία ολόκληρη γενιά διανοητών, ποιητών, συγγραφέων και επιστημόνων που πίστευαν με θέρμη στις δυνάμεις του Ελληνισμού. Ο Παλαμάς και η γενιά του προετοίμασαν το ηθικό του λαού και του στρατού για τη μεγάλη εξόρμηση του 1912. Μίλησαν και έγραψαν για τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού και για τα διδάγματα που μας στέλνουν οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Βυζαντινοί και οι Κλεφταρματολοί. Ο Παλαμάς ξεκίνησε το 1902 να γράφει το επικό ποίημά του «Η Φλογέρα του Βασιλιά» που αναφερόταν στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Β' τον Μακεδόνα. Το ποίημα αρχίζει με έναν ανεξάρτητο πρόλογο, ο όποιος ξεκινά με την περίφημη φράση: «Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα» και εξέφραζε το κλίμα της εποχής. Όμως όταν το ποίημα ολοκληρώθηκε το 1908 (πρόκειται για ολόκληρο βιβλίο) κατόρθωσε να αναστρέψει το κλίμα πανελληνίως. Ο Παλαμάς περιγράφει πώς ο Βασίλειος, αφού νίκησε τούς Βουλγάρους το 1014 και πριν επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, πέρασε με όλο τον στρατό του από την Αθήνα. Πρώτον για να προσκυνήσει στον Παρθενώνα που είχε μετατραπεί σε χριστιανικό ναό της Παναγίας Αθηνιώτισσας. Και δεύτερον για να καταδείξει τη συνέχεια του Ελληνισμού και τον σεβασμό των Βυζαντινών Ρωμιών προς την Αρχαία Ελλάδα. Με τέτοια έργα οι πνευματικοί άνθρωποι προετοίμασαν τη μεγάλη Εθνική Αναγέννηση. Αν θέλουμε και σήμερα να αγωνισθούμε για να ξεφύγουμε από την απαισιοδοξία και να βρούμε τα ερείσματα για μία ανόρθωση του Έθνους μετά από την κρίση, ας μελετήσουμε προσεκτικά τα διδάγματα της περιόδου 1893-1912.    Σήμερα η Εθνική Αναγέννηση δεν θα έχει πολεμική μορφή όπως τότε. Θα έχει ειρηνικό περιεχόμενο, πολιτιστικό, ηθικό, κοινωνικό. Αλλά θα βασίζεται και πάλι σε αξίες και ιδανικά. Η Ελλάς μπορεί να ζήσει χωρίς δανεικά. Δεν μπορεί, όμως να ζει χωρίς ιδανικά. Ας ξαναδώσουμε στα παιδιά μας την πίστη στον θεό, την φιλοπατρία, την τεκμηριωμένη πεποίθηση για τη διαχρονική πορεία του Ελληνισμού και θα δούμε τη νέα γενιά να δημιουργεί και να αναδημιουργεί μία καινούργια Ελλάδα. Ορθόδοξη, δημοκρατική, μαχητική, ταγμένη να πρωτοπορεί πολιτιστικά και οικουμενικά. Είμαι αισιόδοξος γιατί είμαι Ελληνορθόδοξος!    πηγή
  [www.zoiforos.gr] [www.istorikathemata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:26

  Ύδρευση – Αποχέτευση στην αρχαιότητα

   »  Καστέλλια
  
  
  Τις ανάγκες για νερό κάλυπτε συνήθως ένα πηγάδι το οποίο ανοιγόταν στην αυλή μέσα στο φυσικό βράχο, σε βάθος που μπορούσε να φτάσει τα 15μ., αν και συνήθως δεν ξεπερνούσε τα 12. Από τα μέσα του 4ου αιώνα στην Αθήνα άρχισαν να χρησιμοποιούν δεξαμενές προφανώς λόγω κάποιας παρατεταμένης περιόδου ξηρασίας. Ο υδροφόρος ορίζοντας έπεσε και τα πηγάδια αντικαταστάθηκαν από τις δεξαμενές που συγκέντρωναν το νερό της βροχής που έπεφτε από τις στέγες. Η παροχή ύδατος βρισκόταν πάντα άλλωστε σε άμεση εξάρτηση από τα δεδομένα του εκάστοτε τόπου. Όπου υπήρχαν πηγές μπορούσαν να κατασκευαστούν κρήνες, απ’ όπου και λαμβάνονταν το νερό από γυναίκες ή δούλες για την οικιακή χρήση. Σε περιοχές όμως χωρίς αρκετές πηγές, όπως στη Δήλο για παράδειγμα, απαραίτητες ήταν οι δεξαμενές για την περισυλλογή των ομβρίων και υπογείων υδάτων. Κάθε σπίτι σχεδόν είχε τη δική του δεξαμενή, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις κατά τον 4ο αι. υπήρχαν και σπίτια με τρεχούμενο νερό.
  Καθαρό, πόσιμο νερό μετέφεραν οι γυναίκες ή οι δούλοι από τις δημόσιες κρήνες που τροφοδοτούνταν από πηγές μέσω δικτύου υδρευτικών αγωγών. Κανένα αρχαίο ελληνικό σπίτι δεν είχε ζεστό και κρύο τρεχούμενο νερό. Το πόσιμο νερό, αλλά και το νερό για το πλύσιμο και το μαγείρεμα που το αντλούσαν από τα πηγάδια στις αυλές, από τις πηγές και τις κρήνες, το μετέφεραν μέσα στις υδρίες. Όταν το χρειαζόταν, το ζέσταιναν στη φωτιά.
  Ελάχιστα σπίτια είχαν ειδικά δωμάτια για μπάνιο. Σε σπίτια της Ολύνθου για παράδειγμα βρέθηκαν τέτοιοι χώροι στον ευρύτερο χώρο του οίκου. Εκεί το λουτρό πραγματοποιούνταν σε πήλινες καθιστές μπανιέρες, όπως μαρτυρούν και τα σχετικά ευρήματα, για παράδειγμα από οικία της Σμύρνης του 6ου αιώνα, αλλά και σε λεκάνες είτε από μάρμαρο είτε από πηλό, τοποθετημένες σε ψηλά υποστηρίγματα, περιρραντήρια, ενώ κανείς μπορούσε να πάρει το λουτρό του και σε κρηναία οικοδομήματα εκτός οικίας. Τα λουτρά της αρχαιότητας αποτελούνταν από μεγάλο σαλόνι, ένα μικρό μπάνιο και ένα λεβητοστάσιο, απομονωμένο με διαχωριστικό το οποίο όμως δεν έφτανε μέχρι το ταβάνι, ώστε η ζέστη και ο ατμός να μπορούν να διοχετευτούν και στους άλλους χώρους. Από την αγγειογραφία αντλούμε επίσης στοιχεία σε σχέση με το θέμα, με σκηνές από λούσιμο, αλλά και από πήλινα ειδώλια με ανθρώπινες μορφές μέσα σε μπανιέρες. Συνήθως οι παραστάσεις απεικονίζουν γυναίκες που πλένονται σε λουτήρες, με μεγάλους αμφορείς για τη μεταφορά του νερού. Άλλες πάλι παραστάσεις δείχνουν γυμνούς άνδρες να πλένονται σε μεγάλες μπανιέρες ή να τρίβουν το σώμα τους με ειδικές τρίχινες βούρτσες.
  
  Το βρόμικο νερό που αποστραγγίζονταν από τα πρόσφατα πλυμένα δάπεδα και τους λουτήρες διοχετεύονταν στους δρόμους, αλλά τα σκουπίδια καθώς και τα απορρίμματα από τα δοχεία νυκτός, αμίς, το μόνο σύστημα υγιεινής στην κλασική Ελλάδα, περισυλλέγονταν από ένα δημόσιο φορέα σκουπιδιών και μεταφέρονταν σε μία χωματερή έξω από τα τείχη της πόλης. Γενικά πριν από την ελληνιστική περίοδο δεν φαίνεται να υπήρχαν χώροι στις οικίες που να χρησιμοποιούνταν ως τουαλέτες.
  Από την Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη πληροφορούμαστε πώς στην Αθήνα υπήρχαν οι αστυνόμοι, υπεύθυνοι για την τήρηση των κανονισμών της πολιτείας σε θέματα περιβάλλοντος και υγιεινής, οι οποίοι φρόντιζαν τα απόβλητα της πόλης να εναποτίθενται σε απόσταση 10-11 στάδια (2χλμ.) έξω από τα τείχη. Επίσης απαγορεύονταν η διάνοιξη ακάλυπτων οχετών για να ρέουν τα απόβλητα, ώστε να μη δημιουργούνται εστίες μόλυνσης μέσα στην πόλη.
  www.tmth.edu.gr
    [www.24grammata.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:21

  Ο Γιουσέιν Μπολτ των... υπολογιστών Ο K Computer είναι ο ταχύτερος υπολογιστής στον κόσμο

   »  Καστέλλια
  Ο Κ Computer ανακυρήχθηκε ως ο ταχύτερος υπολογιστής στον κόσμο Αμβούργο
  Στο 26ο Διεθνές Συνέδριο Υπερυπολογιστών που γίνεται στο Αμβούργο παρουσιάστηκε ο Κ Computer, ο ισχυρότερος και ταχύτερος υπολογιστής αυτή την στιγμή στον κόσμο. Πρόκειται για ένα υπολογιστικό σύστημα που αποτελείται από 800 υπομονάδες και μπορεί να επεξεργάζεται δεδομένα με ταχύτητα 8.162 petaflops, δηλαδή οκτώ χιλιάδες εκατόν εξήντα-δύο τρισεκατομμύρια υπολογισμούς/δευτερόλεπτο!
  
  Με πιο απλά λόγια η ταχύτητα του K Computer αντιστοιχεί σε εκείνη περίπου δύο εκατομμυρίων συμβατικών οικιακών υπολογιστών (PC) ή σε 70 χιλιάδες παιχνιδομηχανές νέας γενιάς που είναι ιδιαίτερα ισχυρά συστήματα (π.χ X-Box).
  
  Η προέλευση και οι στόχοι του  Κ Computer
  O νέος πρωταθλητής των υπερυπολογιστών ανήκει στον ιαπωνικό κολοσσό της Fujitsu και δίνει πίσω την πρωτοκαθεδρία σε αυτόν τον τομέα στην Ιαπωνία μετά από πέντε έτη όπου κυριαρχούσαν αμερικανικοί και κινεζικοί υπερυπολογιστές. Κινητήριος δύναμη του K Computer είναι 68.544 κεντρικές μονάδες επεξεργασίας (CPU).
  Το Κ προέρχεται από την ιαπωνική λέξη «Kei» που παραπέμπει στα δέκα τετράκις εκατομμύρια, τον αριθμό των υπολογισμών ανά δευτερόλεπτο που εκτιμούν ότι θα μπορεί να κάνει ο υπολογιστής σε επόμενη φάση. Τα δέκα petaflops είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα της βιομηχανίας των υπερυπολογιστών και οι κατασκευαστές κάνουν αγώνα δρόμου για το ποιός θα καταφέρει πρώτος να παρουσιάσει ένα τέτοιο σύστημα.
  [www.tovima.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 21.06.2011
• 08:47

  Το τραγούδι της ημέρας Αυτούς τους έχω βαρεθεί - Μαρία Δημητριάδη

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:29

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:21

  Ένα Σκαθάρι Οδηγεί το χρόνο

   »  Καστέλλια
  
  
  Ο γνωστός σε όλους σκαραβαίος (*) είναι, αν όχι το πιο επιτυχημένο αυτοκίνητο, σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα. Ξεκίνησε την παραγωγή του το 1938 και από τότε συνέχισε μέχρι πολύ πρόσφατα. Σε κάποιες χώρες μάλιστα συνέχισε μέχρι το 1998, οπότε και κυκλοφόρησε το ”NewBeetle”.
  []
  Όμως, προτού γίνει μόδα και αποτελέσει διαχρονική αξία, ο Σκαραβαίος έκανε εφικτό το όνειρο της αυτοκίνησης για πολλές οικογένειες, και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, οι οποίες δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν μεγαλύτερο όχημα. Παράλληλα, αποτέλεσε ”δεύτερο αυτοκίνητο” για πολλές περισσότερες. 
  
  Η ειρωνεία είναι ότι το αυτοκίνητο που έφερε επανάσταση και δημοκρατία, κατά μια έννοια, στην αυτοκίνηση, είχε αποτελέσει ιδέα και δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε μαζική παραγωγή χωρίς την αρωγή ενός δικτάτορα, του Αδόλφου Χίτλερ.
  
  Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του καλοκαιριού του 1933, όταν ο Ferdinand Porsche βρέθηκε στο ξενοδοχείο Kaiserhof στο Βερολίνο για μια συνάντηση με τον δικτάτορα. Ο Πόρσε είχε εξαιρετική φήμη ως μηχανικός, έχοντας ήδη διατελέσει επικεφαλής στο τμήμα μηχανικών της Daimler-Benz.
  
  Ο Χίτλερ ανέλυσε στον Πόρσε τα σχέδιά του για ένα αυτοκίνητο. Θα έπρεπε να είναι μικρό, ίσως τεσσάρων θέσεων, με αξιόπιστη μηχανή, να καίει 40 μίλια ανά γαλόνι βενζίνης. Το 1933, ο Χίτλερ είχε περιγράψει ένα σύγχρονο Volkswagen! 
  
  Έτσι ακριβώς το αποκαλούσε -το αυτοκίνητο του λαού στα γερμανικά- και ζήτησε να πωλείται σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή. Όταν ο Πόρσε τον ρώτησε τι είχε στο μυαλό του, ο Χίτλερ φέρεται να απάντησε: ”Οποιαδήποτε τιμή, χερ Πόρσε. Οποιαδήποτε τιμή κάτω από τα 1.000 μάρκα”.
  
  Η τιμή ήταν εξευτελιστική για τα τότε δεδομένα. Τα 1.000 μάρκα του 1933 αντιστοιχούσαν σε 250 δολάρια στις ΗΠΑ. Ούτε ο Ford δεν μπορούσε να κατασκευάσει αυτοκίνητο τόσο φθηνά. Ήταν φανερό ότι ο Χίτλερ ήθελε ένα πάμφθηνο, ανθεκτικό αυτοκίνητο ως πολιτικό όχημα για να κερδίσει τους Γερμανούς, μετά το επιτυχημένο παράδειγμα του Μουσολίνι που τύγχανε ευρείας αποδοχής στην Ιταλία επειδή είχε πετύχει τα έγκαιρα δρομολόγια των τρένων.
  
  Αυτό που δεν ήξερε ο Χίτλερ ήταν ότι ο Πόρσε είχε ήδη σχεδιάσει και κατασκευάσει ένα μικρό αυτοκίνητο το 1932, με καλή μηχανή, air cooler και καμπύλες. Ακόμη και το όνομα ήταν παρόμοιο -Volksauto. Όμως ποτέ δεν είχε προχωρήσει σε μαζική παραγωγή μέχρι το αίτημα του δικτάτορα που άλλαξε τα δεδομένα.
  
  Ωστόσο, ο πόλεμος άλλαξε τα πάντα. Με την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων, και με τον Σκαραβαίο να μην έχει βγει ακόμη σε μαζική παραγωγή, ο Χίτλερ ζήτησε από τον Πόρσε να ανακατασκευάσει το Volkswagen σε στρατιωτικό όχημα. 
  
  Ο Πόρσε επανασχεδίασε το Σκαραβαίο, βελτιώνοντας τη μηχανή, ενισχύοντας τις αναρτήσεις, ενώ το πρωτότυπο ήταν ”ανοιχτό” για να μπορούν να τοποθετηθούν πυροβόλα όπλα. Εκτός από την μηχανή που ήταν στο πίσω μέρος του οχήματος, o ”πολεμικός” Σκαραβαίος έμοιαζε πολύ με το αμερικάνικο Jeep. Το μεγάλο του πλεονέκτημα ήταν ότι ζύγιζε μόνο 1.100 pounds.
  
  Ο Σκαραβαίος υπηρέτησε σε όλα τα μέτωπα. Στις λάσπες της Πολωνίας, στον παγωμένο χειμώνα της Ρωσίας αλλά και στην καυτή άμμο της Αφρικής. Ο Στρατηγός Ρόμμελ κάποτε υποστήριξε ότι ένα Volkswagen θα δούλευε εκεί που σταματούσαν και οι καμήλες.
  
  Μεταπολεμικά, ο Σκαραβαίος ξεπέρασε εύκολα το ναζιστικό του παρελθόν και έως τα μέσα της δεκαετίας του ’50 αποτελούσε ήδη το αυτοκίνητο με τις καλύτερες πωλήσεις στη Γερμανία και πιθανό σύμβολο του οικονομικού θαύματος της Δυτικής Γερμανίας.
  
  Στη δεκαετία του ’60, ο Σκαραβαίος είχε τεράστια επιτυχία στις ΗΠΑ, όπου το πρωτότυπο σχήμα του αλλά και η έλλειψη εγχώριου ανταγωνισμού, του εξασφάλισε την πρώτη θέση στις πωλήσεις μικρών ΙΧ καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, με ιδιαίτερη αποδοχή από τη νεολαία ως σύμβολο επανάστασης και αντικονφορμισμού. 
  
  Ο Χένρι Φόρντ κάποτε το είχε περιγράψει ως ”μικρό σκατόκουτο” από την οργή του επειδή ο Σκαραβαίος ήταν το κορυφαίο σε πωλήσεις ξένο αυτοκίνητο στις ΗΠΑ. 
  
  Παρά τις ρίζες του στο Γ’ Ράιχ, το Beetle κατάφερε να γίνει διεθνές σύμβολο ελευθερίας, ενώ αποτελεί ορόσημο καθώς αυτό και μόνο αυτό κατάφερε να σηματοδοτήσει το στιλ δυο συνεχόμενων δεκαετιών, περνώντας κατευθείαν από την πρόσκαιρη μόδα στο κλασσικό και το διαχρονικό, χωρίς να χάσει τη λάμψη του ακόμη και στον 21ο αιώνα. Παράλληλα, αποτέλεσε πηγή αστείρευτης καλλιτεχνικής έμπνευσης. 
  
  Όπως και οι μεγάλοι ανταγωνιστές του στην ιστορία της μηχανοκίνησης, το Μίνι Κούπερ και το 2CV της Citroen, το Σκαθάρι θεωρείται cult λόγω της διασύνδεσής του με το κίνημα των χίπις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 αλλά και του πρωτότυπου σχεδιασμού του. Πολλοί Σκαραβαίοι στην Ευρώπη και την Αγγλία εμφανίζονταν ζωγραφισμένοι με ψυχεδελικά χρώματα, κάτι που τον καθιστά αρχέτυπο της μετέπειτα μόδας των art cars. 
  
  Σήμερα ο παλιός καλός σκαραβαίος αποτελεί αντικείμενο συλλογής και ενασχόλησης μιας και είναι πάρα πολλοί αυτοί που ασχολούνται με την αναπαλαίωσή του και τον ”αισθητικό πειραματισμό”.
  
  (*) Το VW Beetle είναι γνωστό με διάφορα ονόματα σε διάφορες χώρες, συνήθως παραλλαγές της λέξης σκαθάρι στην τοπική διάλεκτο. Ωστόσο, η ισχυρή προσωπικότητα του αυτοκινήτου έχει προκαλέσει και διάφορες άλλες ονομασίες, όπως καμπούρης στην Πολωνία, Βάτραχος στο Ιράκ, ψύλλος στο Μεξικό, φούσκα στη Φινλανδία και τη Νορβηγία, χελώνα στη Βολιβία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία και κατσαρίδα στη Γουατεμάλα και τις Ονδούρες.
  
  
  ΠΗΓΗ
  φωτο
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  [topaliatzidiko.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:19

  ΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

   »  Καστέλλια

  Οι αρχαίοι Έλληνες δίνοντας στους θεούς τους ανθρώπινα χαρακτηριστικά, συμπεριέλαβαν τις ιδιότητες, τα προτερήματα και τις αδυναμίες των ανθρώπων. Κι έτσι θεώρησαν φυσικό να έχουν και την ανάγκη της τροφής. Η διαφορά μόνον είναι ότι η για τους Θεούς προορισμένη τροφή τους εξασφάλιζε την αθανασία και γι’ αυτό απαγορεύονταν αυστηρά η χρησιμοποίηση της θείας τροφής από τους κοινούς θνητούς.
  ΑΜΒΡΟΣΙΑ
  Η ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
  Η αμβροσία (1) ήταν η τροφή των Θεών, όπως το νέκταρ υπήρξε το ποτό αυτών(2). Πριν βρεθεί η αμβροσία, οι Θεοί οσφραίνονταν μόνον την κνίσα των θυμάτων(3). Αρχικά,  η τροφή αυτή εμφανίστηκε κατά την γέννηση του Διός, ρέουσα από το κέρας της Αμάλθειας. Κατά το έπος της Οδύσσειας, οι Πελείες έφεραν την αμβροσία στον πατέρα Δία˙μέσα στις Πλαγκτές(4) όπου μία από αυτές πάντοτε χάνεται, αλλά ο Ζευς πλάθει άλλη προς αντικατάσταση αυτής:
  «Και ουδέ πουλί ταίς προσπερνά, αλλ’ ουδέ η περιστέραις   οπού του Δία του πατρός την αμβροσία φέρων˙   ως και απ’ αυταίς κάθε φοράν η γλυστρή πέτρ’ αρπάζει˙   αλλά να κλεισ’ ο αριθμός στέλνει ο πατέρας άλλην»(5)                                             (Οδυσ. Μ, 62 –65).
  Νόμισμα Πραισού, 400 – 200 π.X., με αίγα Αμάλθεια, τροφό του Δία. Η Πραισός ήταν πόλη ανατολικά της Δίκτης, όπου υπήρχε ιερό του Δικταίου Δία , όπως μας πληροφορεί ο Στράβωνας (Στράβων 10.475).  Το νόμισμα αυτό βρέθηκε στο Δικταίο άντρο.
  Κατά την ποιήτρια Μυρώ(6) την Βυζαντία, την αμβροσία κόμισαν στον Δία, όταν ήταν παιδί στην Κρήτη, οι Πελειάδες, το δε νέκταρ αετοί και ο Ζευς, νικώντας τον πατέρα του, τον αετό εποίησε αθάνατο και τον πήρε στον ουρανό, εκείνους κατέστησε προπομπούς του θέρους και του χειμώνος. Κατ’ άλλο μύθο, μνημονευόμενο από τον Πρόκλο, η Δήμητρα παρασκεύαζε την αμβροσία και το νέκταρ για τους αθανάτους.
  ΚΑΤ’ ΑΛΛΟΥΣ Η ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΤΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
  Η Σαπφώ όμως παρέστησε την αμβροσία ως ποτό των Θεών:
  «Και Σαπφώ δε φησιν:   Αμβροσίας μεν κρατήρ εκέκρατο,   Ερμάς δ’ ελών έρπιν θεοίς ωνοχόησεν»(8)
  Ο Αλεξανδρίδης(9) παρέστησε το νέκταρ ως τροφή και την αμβροσία ως ποτό:
  «Οίδα, δ’ ότι Αλεξανδρίδης το νέκταρ ου ποτόν, αλλά τροφήν είναι λέγει θεών˙   Το νέκταρ εσθίω πάνυ   μάττων, διαπίνω τ’ αμβροσίαν, και τω Διί   διακονώ, και σεμνός ειμ’ εκάστοτε   Ήρα λαλών και Κύπριι παρακαθήμενος».(10)
  Αυτή, η αντίληψη περί αμβροσίας μαρτυρείτε και από το παρακάτω χωρίον του Αριστοφάνους:
  «Είτα κατασπένδειν κατά της κεφαλής αρυβάλλω   αμβροσίαν κατά σου, κατά τούτου δε σκοροδάλμην»                                                              (Αριστοφ. Ίππ. 1094-1095).
  Η ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ
  Αρχικά η αμβροσία δήλωνε την αθανασία και την μεταχειρίζονταν αντ’ αυτής.(11) Πίστευαν ότι όπως ο άνθρωπος ζει από την τροφή, έτσι και οι Θεοί διατηρούνταν αθάνατοι μέσω της αμβροσίας.   Εν τούτοις, μέσω της αμβροσία και οι κοινοί θνητοί κατέστησαν αθάνατοι. Με αυτό τον τρόπο, η Αφροδίτη κατέστησε δια της αμβροσίας αθάνατη τη Βερενίκη:
  «Ω Διωναία Κύπρι, συ μεν αθάνατον από θνητής,   κατ’ ανθρωπίνην παροιμίαν, εποίησας την Βερενίκην,(12)   αποστάξασα αμβροσίαν εις τους κόλπους αυτής».(13)                                                            (Θεοκρ. XV, 106-108)
  Επίσης, η Αθηνά, κατ’ εντολή του Διός, ρίχνει στο στήθος του Αχιλλέα το νέκταρ και την ευχάριστη αμβροσία για να τον απαλλάξει από την πείνα:
  «... και τροφήν να πάρη αυτός (ο Αχιλλεύς) δεν θέλει   αλλά κατέβα την γλυκειά να στάξης αμβροσίαν και νέκταρ μέσ’ τα στήθη του, να μην τον πνιξ’ η πείνα».                                                             (Ιλ. Τ, 345-347).(14)
  Κι εδώ η αμβροσία συγχέεται με το νέκταρ υπό την υγρή μορφή.   Ο Πλάτων, στην αλληγορία των ενώσεων των ψυχών, προσθέτει το νέκταρ ως ποτό, μετά την αμβροσία: «ελθούσης δε αυτής ο ηνίοχος προς την φάτνην τους ίππους στήσας παρέβαλεν αμβροσίαν τε και επ’ αυτή νέκταρ επότισε».(15)   Σπανίως η αμβροσία συναντάται ξεχωριστά από το νέκταρ, σε πολλές περιπτώσεις μεταξύ των δύο τούτων λέξεων σημειώνεται μόνο η διαφορά του κατ’ ιδίαν γενικού όρου. Στην Οδύσσεια πάντα μόνο η αμβροσία διακρίνεται ευκρινώς από το νέκταρ, στο γεύμα το οποίο η Καλυψώ παραθέτει στον Ερμή:
  «Είπε η θεά, και τράπεζαν γεμάτην αμβροσίαν   του θέτει, και άμα κόκκινο νέκταρ του συγκερνάει   κ’ έτρωγ’ εκείνος κ’ έπινεν, ο μέγας αγροφόνος».(16)                                                             (Οδ. Ε, 92-94).
  Παρακάτω, οι υπηρέτες της θεάς προσφέρουν στον φιλοξενούμενο Οδυσσέα την αμβροσία και το νέκταρ, αυτή την φορά ενωμένα:
  «και αγνάντια κείνη εκάθισε εις τον θείον Οδυσσέα,   και νέκταρ της παράθεσαν η δούλαις και αμβροσία».(17)                                                              (Οδ. Ε, 198-199).
  Και ο Ησίοδος λέει ότι οι θεοί τρώνε και το νέκταρ και την αμβροσία:
  «Μα σαν εδώσανε σ’ αυτούς όσα χρειάζονταν όλα,   και νέκταρ και αμβροσία, αυτά που τρώνε μόνον οι θεοί,   τότε στα στήθη τράνεψεν η ρωμαλέα ψυχή τους».(18)
  Οι Κορύβαντες - Κούρητες χτυπούν τις ασπίδες τους χορεύοντας τον πυρρίχιο, ενώ η αίγα Αμάλθεια θηλάζει τον Ζευς στο Δίκταιον Άντρο, για να μην ακούσει τις κραυγές του νεογέννητου ο πατέρας του Κρόνος.
  Αυτός, ο ευσεβής ποιητής προσθέτει, ότι οι επί ψευδορκία ένοχοι θεοί δεν είναι πλέον δυνατόν να τραφούν με νέκταρ και αμβροσία: «Όποιος λοιπόν χύνει νερό απ’ αυτό για να ορκιστή με ψέμα   από τους αθανάτους, πόχουν την κορυφή του χιονισμένου Ολύμπου,   ακέριο χρόνο κοίτεται χωρίς πνοή˙   δεν φέρνει μήτε μια φορά την αμβροσία στα χείλη του ή το νέκταρ,   για να τραφή, αλλά κοίτεται χωρίς αναπνοή, δίχως φωνή   σε μια στρωμασιά˙ μια φοβερή παράλυση τα μέλη του σκεπάζει».(19)                                                                      (Ησ. Θεογ. 793-798).
  Στον Πίνδαρο, ο Τάνταλος υπέκλεψε από τους ανθρώπους το νέκταρ και την αμβροσία, τα οποία τον είχαν καταστήσει αθάνατο:
  «έχει δ’ απάλαμον βίον τούτον εμπεδόμοχθον (ο Τάνταλος),   μετά τριών τέταρτον πόνον, αθανάτων ότι κλέψαις   αλίκεσσι συμπόταις   νέκταρ αμβροσίαν τε   δώκεν, οίσιν άφθιτον».                                                               (Πίνδ. ΙΙ. Ι, 61-65)
  Οι Ώρες και η Γαία ενστάλαξαν σταγόνα προς σταγόνα πάνω στα χείλη του Αρισταίου το νέκταρ και την αμβροσία και του έδωσαν την αθανασία:
  «εύθρονοις Ώραισι και Γαία   ανελών φίλας υπό ματέροις οίσει.   ται δ’ επιγουνίδιον κατθηκάμεναι βρέφος αυταίς,   νέκταρ εν χείλεσσι και αμβροσίαν στάξοισι, θήσονταί τε νιν αθάνατον   ...............................................................................................   τοις δ’ Αρισταίον καλείν».                                                                 (Πίνδ. ΙΙ, ΙΧ, 60-65).
  Η ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΩΣ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΠΤΙΚΟ
  Η αμβροσία χρησιμοποιούνταν αντί αλοιφής, καθώς και ως καλλυντικό και αντισηπτικό μέσο. Οι Θεές αλείφονταν με αμβροσία για να διατηρούν αμάραντα τα κάλλη τους, οι δε θνητές γυναίκες χάρη στη χρήση της αμβροσίας φαίνονταν ωραιότερες. Επίσης οι πληγές με την αμβροσία επουλώνονταν ταχέως, οι δε νεκροί που αλείφονταν με αυτή καθίστατο άσηπτοι.   Η Ήρα με αμβροσία καθαρίζει το δέρμα της:
  «Και πρώτα όλο το σώμα της το χαριτοπλασμένο   με αμβροσίαν εύμορφα καθάρισε και αλείφθη   λάδι  άφθαρτο γλυκότατο με μύρα ευωδιασμένο».(20)                                                                  (Ιλ. Ξ, 170-172).
  Επίσης, η Αθηνά, με αμβρόσιον κάλλος καθαρίζει την Πηνελόπη:
  «κ’ αμβρόσιο χρίσμα ελάμπρυνε τ’ ωραίο πρόσωπό της,   μ’ αυτό που η καλοστέφανη αλείφεται Αφροδίτη».(21)                                                                  (Οδυσ. Σ., 192-193).
  Η ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ
  Καθώς αναφέρει ο Βιργίλιος (Aen. 12, 149), η αμβροσία χρησιμοποιείται από τους θεούς ως αλοιφή για την θεραπεία των πληγών.   Το σώμα του Σαρπηδόνα αλείφεται με αμβροσία για να προφυλαχθεί από την σήψη.
  «...... και αφού τον χρίσης   με αμβροσία, άφθαρτα ενδύματα ένδυσέ τον».(22)                                                                     (Ιλ. Π. 670).
  Επίσης εμφανίζεται και ως τρόπος ταριχεύσεως. Στην Ιλιάδα αναφέρεται πως η Θέτις ενστάλαξε νέκταρ και αμβροσία από τη μύτη, στο πτώμα του Πατρόκλου ως αντισηπτικά:
  «και στα ρουθούνια του νεκρού ρόδινο στάζει νέκταρ   και αμβροσία άφθαρτον το σώμα να κρατήσηι».                                                                      (Ιλ. Τ, 38-39).
  Η ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΥΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΣ
  Πολλές φορές εξαίρεται και η εξαιρετική ευωδιά της αμβροσίας. Η Ειδοθέα(23) θέτει μπροστά στη μύτη του Μενελάου την αμβροσία για την απομάκρυνση της κακής οσμής της φώκιας:
  «............................... μας έπνιγε η βαρειά   των θαλασσόθρεπτων φωκών οσμή φαρμακωμένη˙   και ποιός βαστά να κοιμηθή με τέρας του πελάγου,   αλλά μας έσωσε αυτή με ανάσασι μεγάλη˙   εις τα ρουθούνια καθενός μας έθεσε αμβροσία   μυρόβολη, και την οσμήν αφάνισε του κύτους».(24)                                                                        (Οδ. Δ, 441-446).
  Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΩΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΣ
  Από κάποιους συγγραφείς γίνεται λόγος για την πηγή της αμβροσίας μέσα στον κήπο των Εσπερίδων (Σαπ. Απ. 51. – Ευρ. Ιππ. 748). Προφανώς εννοείται εκεί μέσα ο αυτός ο τόπος όπου κατά την Οδύσσεια οι Πελείες(25) φέρνουν την αμβροσία στον Δία, υποχρεούμενες να διέλθουν πετώντας μέσα από τις Πλαγκτές:
  «Το να έχη πέτραις κρεμασταίς, και προς αυταίς βροντάει,   μέγα το κύμα της γλαυκής ‘στην όψιν Αμφιτρίτης˙   κείναις πλαγκταίς οι μάκαρες θεοί ταις ονομάζουν.   και ουδέν πουλί ταις προσπερνά, αλλ’ ουδ’ η περιστέραις,   όπου του Δία του Πατρός την αμβροσία φέρουν».(26)                                                                          (Οδ. Μ, 59-63).
  ΚΑΙ ΟΙ ΙΠΠΟΙ ΤΡΕΦΟΝΤΑΝ ΜΕ ΑΜΒΡΟΣΙΑ
  Τα νεογέννητα τέκνα των Θεών έπρεπε με νέκταρ και αμβροσία να τραφούν. Ακόμη και τα άλογα των Θεών με αμβροσία, ως ποώδους τροφής, τρέφονταν, αυτό δηλώνει ότι και αυτά συμμετείχαν στην αθανασία.
  «τ’ άλογ’ αυτού σταμάτησεν η Ήρα η λευκοχέρα˙   τα ξόδεψε και ολόγυρα ,με καταχνιά τα ζώνει,   και αμβρόσιο φύλλο εβλάστησε να βόσκουν ο Σιμόεις».(27 - 28)                                                                            (Ιλ. Ε, 775-777).
  	* Ρωμαϊκό ανάγλυφο που απεικονίζει τους Κουρήτες να χορεύουν τον χορό πυρρίχιο και να χτυπούν τις ασπίδες τους πάνω από τον νεογέννητο Δία, καθώς τον θήλαζε η αίγα Αμάλθεια, για να μην φτάνουν οι κραυγές του έως τα αυτιά του Κρόνου.
  ΚΑΤΑ ΑΛΛΟΥΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΕΛΙ
  Πολλοί συνέδεσαν το πολυσήμαντο της λέξεως αμβροσία με την ποικίλη χρήση του μελιού. Πράγματι δε, φαίνεται ότι το μέλι κρύβεται υπό την έννοια της αμβροσίας (Ύμνος στον Ερμή 562: «θεών ηδεία εδωδή». – Απόλ. Ροδ. 4, 1131).   Για τον Δία, ως παιδί, υπάρχουν ως εκ τούτου δύο παραδόσεις˙ κατά την μεν έθρεψαν αυτόν οι Πελείες με αμβροσία και νέκταρ, κατά την άλλη δε μέλισσες μέσω του μελιού. Κατά τον γερμανό μυθολόγο Roscher, η αμβροσία ήταν μυθική παράσταση του μελιού, το οποίο έπεφτε από τον ουρανό πάνω στα φυτά ως δροσιά (αερόμελι(29), δροσόμελι(30]) και συνεπώς θεωρούνταν ως τροφή ουρανία ή θεία. Τρωγόταν είτε ως φυσικό μέλι είτε μεταποιημένο σε ποτό (υδρόμελι, μελίκρατο). Σε αυτό συμφωνούν οι εκφράσεις της αμβροσίας και του νέκταρος προς τα του μελιού. Χρησιμοποιήθηκαν με μεταφορική σημασία πάνω στην ηδύτητα και χάρη του λόγου ή των ποιημάτων (Ιλ. Α, 249. - Ησίοδ. Θεογ. 83. – Πίνδ. Νέμ. 3, 74 κλπ). Ο Ίβυκος μάλιστα χαρακτηρίζει την αμβροσία ως έχουσα εννεαπλάσια γλυκύτητα από το μέλι. Σχετικώς διαβάζουμε στον Αθήναιο. (ΙΙ, 39 b):
  «Ίβυκος δε φησι, την αμβροσίαν του μέλιτος κατ’ επίτασιν εναπλασίαν έχειν γλυκύτητα, το μέλι λέγων ένατον είναι μέρος της αμβροσίας κατά την ηδονήν».
  Τέλος, αμβροσία καλούνταν στις θρησκευτικές τελετές ο κυκεών από νερό, λάδι και διάφορους καρπούς, όπως μνημονεύεται από τον Αθήναιο (ΧΙ, 473):
  «Η δ’ αμβροσία ύδωρ ακραιφνές, έλαιον, παγκαρπία».
  Η ΦΑΛΛΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑΣ
  Η αμβροσία έχει καθαρά φαλλική σημασία. Οι Θεοί φροντίζουν επιμελώς να φυλάσσουν για τους εαυτούς τους την αμβροσία για να διατηρούν την αθανασία τους και ζηλοτυπούν να μην παρέλθει αυτή στους κοινούς θνητούς, για να μην καταστούν και αυτή αθάνατοι.   Η αμβροσία λοιπόν είναι σπέρμα της ζωής, δηλαδή γεννητικό σπέρμα και νερό αναγεννητικό. Επομένως το δέντρο της αμβροσίας έχει την ίδια σημασία με το δέντρο του Αδάμ και το δέντρο της βροχής, οι οποίες σχετίζονται μεταξύ τους κατά την λαϊκή παράδοση και αποτελεί την αρχαιότερη και γενικότερα συνολική προσωποποίηση λόγω ακριβώς της ως άνω διπλής φύσεως της αμβροσίας.
  ΝΕΚΤΑΡ
  ΤΟ ΝΕΚΤΑΡ ΤΟ ΠΟΤΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, ΚΑΤΑ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΟΦΗ ΑΥΤΩΝ
  Όπως η αμβροσία ήταν η τροφή των Θεών, έτσι το νέκταρ ήταν το γλυκό και αρωματικό ποτό αυτών. Η αμβροσία αναφέρεται και καθορίζεται από τον Όμηρο, έπειτα από τον Ηρόδοτο, τον Πίνδαρο και ιδίως από τους ρωμαίους ποιητές. Ο Αλκμάν(1) όμως θεωρεί το νέκταρ ως τροφή των Θεών: «το νέκταρ έδμεναι». Επίσης, ο Αλεξανδρίδης παρέστησε το νέκταρ ως τροφή, την δε αμβροσία ως ποτό: «Οίδα, δ’ ότι Αλεξανδρίδης το νέκταρ ου ποτόν, αλλά τροφήν είναι λέγει θεών.Το νέκταρ εσθίω πάνυ μάττων, διαπίνω τ’ αμβροσίαν ...» (2).
  ΤΟ ΝΕΚΤΑΡ ΟΜΟΙΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΝΟ
  Το νέκταρ περιγράφεται από τον Όμηρο ως ερυθρού χρώματος και καθ’ όλα όμοιο προς τον οίνο:        «και ‘ς τα ρουθούνια του νεκρού ρόδινο στάζει νέκταρ» (3),                                                                      (Ιλ. Τ. 38). προσφέρεται ως οίνος από την Ήβη: «..................... και η θεία Ήβη,   τους κερνούσε το νέκταρ .......» (4),                                        (Ιλ. Δ, 2-3).   και κερνάτε ως οίνος μαζί  με νερό «κέρασσε δε νέκταρ ερυθρόν»(5).                                       (Οδ. Ε, 93).
  ΤΟ ΝΕΚΤΑΡ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ
  Δια του νέκταρος γίνονταν ο ιχώρ (6), ο οποίος ήταν το θείον αίμα, ο αιθέριος χυμός που έρεε στις φλέβες των Θεών, έτσι εκείνος που έπινε νέκταρ παρέμενε αθάνατος. Γι’ αυτό ήταν απαγορευμένη η χρήση του στους ανθρώπους (7). Εν τούτοις, ο Αχιλλέας ήπιε νέκταρ, οπότε ανέκτησε μεγάλες δυνάμεις.   Το νέκταρ θεωρείται ότι έχει ασηπτική δύναμη. Η Θέτις, αλείφοντας το πτώμα του Πατρόκλου με νέκταρ το κατέστησε άσηπτο.
  ΟΙ ΟΙΝΟΙ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΚΤΑΡ
  Οι ευγενέστεροι παλαιοί οίνοι θεωρούνταν ότι κατάγονταν από το νέκταρ. Ο εκλεκτός οίνος καλούνταν «νέκταρος απορρώξ» (8). Εντεύθεν και η φράση: «μεθυσθήναι του νέκταρος» (Πλατ. Συμ. 203Β). Και κατά τους μεταγενέστερους ποιητές το νέκταρ χρησιμοποιείται απλώς αντί του οίνου. (Νικ. Αλεξιφ. 44, Καλλ. εν Ανθ. ΙΙ, 13, 9). Και σήμερα ακόμη οι εκλεκτοί οίνοι θεωρούνται και επονομάζονται νέκταρ.   Τη λέξη νέκταρ μεταχειρίζονται πολλοί λατίνοι ποιητές για να δηλώσουν την ευωδία, ιδίως της ευαρέστου. Επίσης, η λέξη χρησιμοποιείται επί αρωματικού μύρου. Ο Πίνδαρος καλεί την Ωδή «νέκταρ χυτόν Μοισάν δόσιν».   Κατά τον Rosher, στο έργο του «Nektar und Ambrosia», αμφότερα τα στοιχεία αυτά έχουν κοινή καταγωγή με το μέλι, το οποία θεωρούνταν ουσία που είχε πέσει από τον ουρανό. Το νέκταρ για τους ανθρώπους ήταν υγρό παρασκευαζόμενο από το μέλι και επείχε θέση υδρομελιού: νέκταρ μελισσάν (Ευρ. Βακχ. 144), πτηναί νέκταρος εργάτιδες (Ανθ. ΙΙ, 9, 404). Αυτό το έπιναν οι Έλληνες πριν γνωρίσουν τον οίνο και εν συνεχεία, το ίδιο όνομα δόθηκε όχι μόνο στον οίνο, αλλά και σε άλλα προϊόντα κατ’ εξοχήν γλυκά και αρωματώδη.

  Αμβροσία ~ Σημειώσεις :  (1) – Η αμβροσία, κατά άλλους μύθους, προσωποποιείται ως μία από τις Υάδες, θυγατέρα του Άτλαντα και της Πληϊόνης, ή μία των Δωδωνίδων, Υάς και Δωδωναία νύμφη, τροφός του Διονύσου. Αυτή, όταν ο βασιλιάς Λυκούργος καταδίωξε τον Διόνυσο και τον θίασό του, μεταμορφώθηκε σε κλήμα αμπέλου. Ανάλογος μύθος υπάρχει και στις Βέδες, όπου βρίσκουμε το συγγενικό με την αμβροσία ποτό με την ονομασία amrita, το οποίο πίνονταν από τους θεούς και χρησιμοποιούνταν ως πανάκεια. Αρχικά η αμβροσία ήταν, κατά τον γερμανό μυθολόγο Roscher, μυθική παράσταση, προσωποποίηση του μελιού, το οποίο έπεφτε στα φυτά ως δρόσος (αερόμελο, δροσόμελο), τρώγεται δε είτε ως φυσικό μέλι είτε μεταποιημένο σε ποτό (υδρόμελι μελίκρατον). Έτσι και η παράδοση ομιλεί περί της διατροφής του νεογέννητου Διονύσου από την Αμβροσία με μέλι, οι δε Υάδες και Πλειάδες, οι οποίες είχαν εμφανέστατη σχέση με το μέλι, λέγονται θυγατέρες της Πληϊόνης. Αμβροσία κυρίως είναι θηλυκό του αμβρόσιος, κατά παράλειψη του ουσιαστικού εδωδή. Το δε αμβρόσιος είναι ποιητικός τύπος του άμβροτος, αθάνατος, θείος˙ παρομοίως αμβροσία σημαίνει αθανασία: σώματος αμβροσία (Επιγραμμ. Ελλ. 338). Σπανίως η λέξη χρησιμοποιείται σε πρόσωπα: νύμφη αμβροσίας (Ύμν. Ομ. στον Ερμή 230). Για τον Όμηρο η νύχτα και ο ύπνος λαμβάνουν ως επίθετο αυτή τη λέξη: αμβροσίην διά νύκτα (Ιλ. Β, 57) – περί δ’ αμβρόσιος κέχυθ’ ύπνος, θείος, ουράνιος, ήδιστος. Ακόμη οτιδήποτε ανήκει στους Θεούς καλείται αμβρόσιον, όπως η κόμη αυτών: αμβρόσιαι δ’ άρα χαίται επερρώσαντο άνακτος (Ιλ. Α, 529), τα ιμάτιά τους: αμφί δ’ άρ’ αμβρόσιος εανός τρέμε (Ιλ. Φ, 507), τα πέδιλά τους: αυτίκ έπειθ’ υπό ποσσίν εδήσαντο καλά πέδιλα | αμβρόσια χρύσεια, (Ιλ. Ω, 340-341). Επίσης καλείται αμβρόσιον και το λάδι με το οποίο αλείφονταν οι Θεοί: ροδόεντι δε χρίεν ελαίωι αμβροσίωι (Ιλ. Ψ, 186-187)˙ ομοίως η φωνή και το άσμα των Θεών: αι  τότε’ ίσαν προς Όλυμπον αγαλλόμεναι οπί καλήι, | αμβροσίηι μολπήι. (Ης. Θεογ. 68-69)˙ επίσης η φορβή (τροφή) και η φάτνη των ίππων των Θεών: ένθ’ ίππους έστησε ποδήνεμος ωκέα Ίρις | λύσασ’ εξ οχέων, παρά δ’ αμβρόσιον βάλεν είδαρ (Ιλ. Ε, 368-369) – και τους μεν κατέδησαν επ’ αμβροσίηισι κάπηισιν (Ιλ. Θ, 434). (2) Ο Σουΐδας γράφει: «αμβροσία ξηρά τροφή˙ «αλλά το γ’ αμβροσίης και νέκταρός εστιν απορρώξ.» νέκταρ δε, τουτέστι νεόκταρ, το νέους ποιούν τους πίνοντας». (3) Η Ιλιάδα πουθενά δεν μνημονεύει την αμβροσία ως τροφή των Θεών, το ίδιο παρατηρείται και στα ποιήματα του Βιργιλίου.   (4) Πλαγκτός (πλάζομαι = πλανώμαι, περιφέρομαι, περιπλανώμαι: ος μάλα πολλά πλάγχη, (Οδυσ. Α, 1-2) τηι τε δή άλληι πλαζόμενος (Ηροδ. ΙΙ, 116). Συνηθισμένο για τους ποιητές, σπάνιο για τους πεζογράφους. Πλανώμενος, περιφερόμενος, επί πλοίων: πλαγκτά δ’ ωσεί τις νεφέλα (Ευρ. Ικετ. 961)˙ πλαγκτόν ύδωρ επί του Ευρίπου (Ανθ. Π. 9.13)˙ πλαγκτήν οδόν, εκκλίνουσαν της ορθής, πλαγίαν (Ελλ. Επιγράμμ. 1028, 59). Μεταφορικά, ο κατά τον νουν πλανώμενος, παραπλήξ, έμπληκτος, παράφρων (Οδ. Φ, 363. – Αισχ. Αγ. 593). Στην Οδύσσεια (Μ, 59 κέξ), Πλαγκταί πέτραι είναι βράχοι πέραν (δηλαδή προς δυσμάς) της Σκύλλας και Χάρυβδης, κρεμασμένοι από πάνω (επηρεφέες) και παρέχοντας τόσο στενή δίοδος ώστε και πτηνά να μην είναι δυνατόν να διέρχονται δια μέσου. Αλλά για τη φωτιά και τον καπνό, τα οποία αναφέρονται σε αυτά (Οδυσ. Μ, 68, 218) ο Απολλώνιος Ρόδιος (Δ. 924 κέξ.) υπέλαβε, ότι ο Όμηρος έλεγε τις ηφαιστειώδεις νήσους Λιπάρας (Λιπάρες λέγονταν τα νησιά του Αιόλου που βρίσκονταν απέναντι από τα παράλια της Σικελίας. Στο μεγαλύτερο και επισημότερο από αυτά υπήρχε ομώνυμος πόλη, στην οποία λέγονταν πως ο θεός των ανέμων είχε την έδρα του˙ η πόλη ήταν πολύ εύφορη, με καλό λιμάνι και οι κάτοικοί της φημίζονταν ως επιτήδειοι πειρατές. Σήμερα τα νησιά αυτά καλούνται Lipari.). Ο Όμηρος δεν παριστάνει τις Πλαγκτές ως κινούμενες˙ το όνομα έχει πιθανόν ενεργητική σημασία κατ’ αυτό = οι πλανώσες, οι απατώσες (τους ναυτιλλόμενους).Παρά τις μετέπειτα συγγραφές οι Πλαγκτές συγχέονται με τις Συμπληγάδες ή Κυανέες του Βοσπόρου, κατά την είσοδο στον Εύξεινο Πόντο. Πρώτος ο Ηρόδοτος τις θέτει εκεί, κατόπιν οι τραγικοί ποιητές: «Δαρείος δε επεί τε πορευόμενος εκ Σούσων απίκετο της Καλχηδονίης επί τον Βόσπορον, ίνα έζευκτο η γέφυρα, εντεύθεν εσβάς ες νέα έπλωε επί τας Κυανέας καλευμένας, τας πρότερον πλαγκτάς Έλληνές φασι είναι» (Ηροδ. IV, 85). Τις Συμπληγάδες, Κυανέες και Πλαγκτές πέτρες εξαιτίας της ορμής του ρεύματος και του αέρος αδυνατούσε να διέλθει όχι μόνο πλοίο αλλά ούτε περιστέρι. Πρώτη τις διαπέρασε η Αργώ με τη βοήθεια της Ήρας, όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος (Ι, 9, 25): «απαλλαγείς δε των αρπυιών Φινεύς εμήνυσε τον πλούν τοις Αργοναύταις, και περί των συμπληγάδων υπέθετο πετρών των κατά θάλασσαν˙ ήσαν δε υπερμεγέθεις αύται, συγκρουόμενοι δε αλλήλοις υπό της των πνευμάτων βίας τον δια θαλάσσης πόρον απέκλειον. εφέρετο δε πολλή μεν υπέρ αυτών ομίχλη, πολύς δε πάταγος, ην δε αδύνατον και τοις πετεινοίς δι’ αυτών διελθείν˙ είπεν ουν αυτοίς αφείναι πελειάδα δια των πετρών, και ταύτην εάν μεν ίδωσι σωθείσαν, διαπλείν καταφρονούντας, εάν δε απολλυμένην, μη πλειν βιάζεσθαι. ταύτα ακούσαντες ανήγοντο, και ως πλησίον ήσαν των πετρών, αφιάσιν εκ της πρώρας πελειάδα˙ της δε ιπταμένης τα άκρα της ουράς ή σύμπτωσις των πετρών απέθρισεν. αναχωρούσας ουν επιτηρήσαντες τας πέτρας μετ’ ειρεσίας ευτόνου, συλλαβομένης Ήρας, διήλθον, τα άκρα των αφλάστων της νεώς περικοπείσης, αι μεν ουν συμπληγάδες έκτοτε έστησαν˙ χρεών γαρ ην αυταίς νεώς περαιωθείσης στήναι παντελώς». (5) «Τηι μεν ουδέ ποτητά παρέρχεται, ουδέ πέλειαι      τρήρωνες, ται τ’ αμβροσίην Διΐ πατρί φέρουσιν,        αλλά τε και των αιέν αφαιρείται λις πέτρη˙        αλλ’ άλλην ενίησι πατήρ εναρίθμιον είναι». (6) Μυρώ, Ελληνίδα ποιήτρια από το Βυζάντιο, μητέρα ή κατά άλλους θυγατέρα του τραγικού Ομήρου, η οποία έζησε επί της βασιλείας του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου (284-248 π.α.χ.χ.). Η Μυρώ συνέγραψε ένα ποίημα, επιγραφόμενο ως Μνημοσύνη, του οποίου στίχοι σώζονται από τον Αθήναιο (Βιβλ. ΧΙ). (7) Αργώ, το πλοίο, με το οποίο πραγματοποιήθηκε ο περίφημος πλους των Αργοναυτών, οι οποίοι κάτω από τις οδηγίες του Ιάσονος εκστράτευσαν κατά της Κολχίδας για να προσκομίσουν από εκεί προς τον Πελία το χρυσόμαλλο δέρας. Κατά τις αρχαίες παραδόσεις, η Αργώ ναυπηγήθηκε από αυτόν τον οποίον και έλαβε το όνομά της, τον Αργοναύτη Άργο, γιο του Φρίξου και της Χαλκιόπης, της θυγατέρας του Αιήτη, οδηγούμενος από την Αθηνά και βοηθούμενος από την Ήρα: «επί τούτο πεμπόμενος Ιάσων Άργον παρεκάλεσε τον Φρίξου, κακείνος Αθηνάς υποθεμένης πεντηκόντορον ναυν κατεσκεύασε την προσαγορευθείσαν από του κατασκευάσαντος Αργώ» (Απολλόδ. Ι, 9, 16). Για την κατασκευή διαλέχτηκε από τους ειδήμονες ειδικό ξύλο του Πηλίου, το οποίο δεν βλάπτετε από το νερό και τη φωτιά. Οι γλωσσολόγοι μάλιστα λένε πως αργώ σημαίνει ιδιάζων ξύλο πεύκου του Πηλίου˙ γι’ αυτό και η Αργώ καλείται Πηλιάς. Στην εικόνα, κατ’ αρχαίο ανάγλυφο, φαίνεται η Αθηνά να διδάσκει τον Πρωρέα να συστέλλει τα ιστία (σε κάποια νομίσματα παριστάνεται η Θεά όρθια επί της Αργούς˙ είναι η Αθηνά Αίθυα «κολυμβητίς» - Παυσ. Ι. 5, 3) και να προσθέτει στην πλώρη του πλοίου κομμάτι από την προφητική βελανιδιά της Δωδώνης, η οποία είχε τη δύναμη να προφητεύει και να μιλά: «καλά δε την πρώιραν ενήρμοσεν Αθηνά φωνήεν φηγού της Δωδωνίδος ξύλου» (Απολ. ο.π.). Κατά άλλες παραδόσεις, την Αργώ ναυπήγησε ο επώνυμος ήρωας της πόλεως του Άργους, φημισμένος ξυλοκόπος, ή ο Άργος από τις Θεσπιές, αμφότεροι από τους Αργοναύτες. Επίσης, ως ναυπηγοί της Αργούς, φέρονται και ο Γλαύκος του Συσίφου, ο Άργος του Πολύβου και ο Ηρακλής. Ως τόπος ναυπηγήσεως πιστεύονταν ότι ήταν η παραλία της Ιωλκού και ειδικά οι Παγασές, την δόξα όμως αυτή αμφισβητεί η βοιωτική πόλη Τίφα, κειμένη στην επί του Αλκυονίου κόλπου (ανατολικά του Κορινθιακού) παραλία, της οποίας οι κάτοικοι φημίζονταν ως σοφοί ναυτικοί και από αυτή κατάγονταν ο κυβερνήτης της Αργούς, Τίφυς. Κατά την επιχώρια μάλιστα παράδοση, στην πόλη αυτή προσορμίσθηκαν οι Αργοναύτες μετά την επάνοδό τους από την Κολχίδα, αφιερώνοντας την Αργώ στο ιερό του Ποσειδώνος στον Ισθμό, κομμάτι της οποίας λέγονταν πως αποκόπηκε και μεταφέρθηκε στην Ρώμη, όπου και σώζονταν μέχρι το 100 π.α.χ.χ.. Ως προς την έννοια της λέξεως οι αρχαίοι λέγουν ότι παράγεται εκ του αργός = ταχύς, λαμπρός, στιλπνός, φωτοβόλος.   (8) Αθήν. ΙΙ. 39. (9) Αλεξανδρίδης, ιστοριογράφος από τους Δελφούς, πιθανόν να άκμασε στους χρόνους του βασιλέως της Μακεδονίας Φιλίππου Β’. Κατά τον Στέφανο Βυζάντιο συνέγραψε τα Δελφικά, μονογραφία η οποία έχει απολεσθεί. Άλλοι όμως από τους νεότερους συγγραφείς παραδέχονται ότι τα Δελφικά δεν γράφτηκαν από τον εν λόφω Αλεξανδρίδη τον οποίο θεωρούν ότι δεν υπήρξε, αλλά από άλλον ιστορικό που επίσης ονομάζονταν Αλεξανδρίδης. Άλλοι πάλι συγχέουν τον Αλεξανδρίδη από τους Δελφούς με τον σχεδόν σύγχρονό του κωμικό ποιητή της νέας κωμωδίας Αλεξανδρίδη. (10) Αθήν. ΙΙ, 39. (11) Λουκιανού, Θεών διάλογοι, 4. (12) Βερενίκη, θυγατέρα του ηγεμόνα της Κυρήνης Μάγα και της Αρσινόης, αλλιώς καλούμενη ως Απάμα. Μετά τον θάνατο του Μάγα (253 π.α.χ.χ.) θέλοντας η Αρσινόη ν’ αποφύγει τη σύζευξη της θυγατέρας της Βερενίκης με τον βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου Γ’ του Ευεργέτου, με την οποία είχε μνηστεύσει όταν ζούσε ο Μάγας, κάλεσε ως γαμπρό της τον ωραίο Δημήτριο, υιό του Δημητρίου του Πολιορκητού. Η Αρσινόη όμως έγινε η ίδια ερωμένη του Δημητρίου. Με αποτέλεσμα οι σχέσεις της με αυτόν να προκαλέσουν τη συνωμοσία της Βερενίκης. Ο Δημήτριος φονεύθηκε στην αγκαλιά της Αρσινόης και η Βερενίκη συνεζεύχθη με τον Πτολεμαίο (251 π.α.χ.χ.). (13) «Κύπρι Διωναία, τα μεν αθανάταν από θνατάς,          ανθρώπων ως μύθος, εποίησας Βερενίκαν          αμβροσίαν ες στήθος αποστάξασα γυναικός». (14) «.... ο δ’ άκμηνος και άπαστος.          αλλ’ ίθι οι νέκταρ τε και αμβροσίην ερατεινήν            στάξον ενί στήθεσ’, ίνα μη μιν λοιμός ίκηται». Το ίδιο αναφέρεται και στην Ιλιάδα, Τ, 353-354. (15) Φαίδρ. 247 Ε. «ως άρα φωνήσασα θεά παρέθηκε τράπεζαν   αμβροσίης πλήσασα, κέρασε δε νέκταρ ερυθρόν˙   αυτάρ ο πίνε και ήσθε διάκτορος αργεϊφόντης». (16) «αυτή δ’ αντίον ίζεν Οδυσσήος θείοιο,          τηι τε παρ’ αμβροσίην δμωαί και νέκταρ έθηκαν». (17) «Αλλ’ ότε δη κείνοισι παρέσχεθον άρμενα πάντα,          νέκταρ τ’ αμβροσίην τε, τα περ θεοί αυτοί έδουσι,          πάντων εν στήθεσσιν αέξετο θυμός επομόσσηι»   (18) «Ος κεν την επίορκον απολλείψας επομόσσηι          αθανάτων, οι έχουσι κάρη νιφόεντος Ολύμπου,          κείται νύητμος τετελεσμένον εις ενιαυτόν˙          ουδέ ποτ’ αμβροσίης και νέκταρος έρχεται άσσον          βρώσιος, αλλά τε κείται ανάπνευστος και άναυδος          στρωτοίς εν λεχέεσι, κακόν δε ε κώμα καλύπτει». (19) «αμβροσίη μεν πρώτον από χροός ιμερόεντος          λύματα πάντα κάθηρεν, αλείψατο δε λιπ’ ελαίωι          αμβροσίωι εδαυώι, το ρα οι τεθοωμένον ήεν». Η σκηνή αυτή πιστεύεται ότι αναγνωρίσθηκε πάνω σε αγγείο της Βασιλακάτης˙ κατ’ άλλη όμως ερμηνεία, η ζωγραφιά αυτή θεωρείται ότι απεικονίζει τον καλλωπισμό της Αφροδίτης. Η Βασιλικάτα είναι περιοχή στην Κάτω Ιταλία, κατοικούμενη κατά τους μέσους αιώνες πυκνώς από ελληνικού ή ελληνίζοντος στοιχείου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του αυτοκράτορος Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου (976-1025) μετά την από εκεί έξωση των Αράβων.   (20) «κάλλεϊ μεν οι πρώτα προσώπατα καλά κάθηρεν          αμβοσίωι, οίω περ εϋστέφανος Κυθέρεια» (21) «χρίσον τ’ αμβροσίηι περί τ’ άμβροτα είματα έσσον» Το ίδιο συναντάται και στην Ιλιάδα, ΙΙ, 680. (22) «Πατρόκλωι, δ’ αυτ’ αμβροσίην και νέκταρ ερυθρόν         στάξε κατά ρινών, ίνα οι χρως έμπεδος είη».   (23) Ειδοθέα, θυγατέρα του Πρωτέως, η οποία, κατά τον Όμηρο, υπέδειξε στον απελπισμένο Μενέλαο, στο νησί Φάρο, με ποιόν τρόπο ήταν δυνατό να λάβει συμβουλές από τον πατέρα της για να σωθεί.   (24) «........ τείρε γαρ αινώς        φωκάων αλιοτρεφέων ολοώτατος οδμή˙        τις γαρ κ’ ειναλίωι παρά κήτεϊ κοιμηθείη;        αλλ’ αυτή εσάωσε, και εφράσατο μεγ’ όνειαρ˙        αμβροσίην υπό ρίνα εκάστω θήκε φέρουσα        ηδύ μάλα πνείουσαν, όλεσσε δε κήτεος οδμήν» (25) Πελείες καλούνταν από τους αρχαίους τα άγρια περιστέρια, λόγου του φαιού χρώματος τους (πελός ή πελλός = φαιόχρωμος). Κατά την παράδοση, στο μαντείο της Δωδώνης προσέπτησαν δύο μέλανες πελείες, ερχόμενες από τις Θήβες της Αιγύπτου, με αυτό δηλώνονταν οι πρώτες μαντείες των υποψηφίων. Αργότερα εκλήθησαν Πελείες οι τρεις ιέρειες και μάντισσες του μαντείου της Δωδώνης. (26) «ένθεν μεν γαρ πέτραι επηρεφέες, προτί δ΄αυτάς          κύμα μέγα ροχθεί κυανώπιδος Αμφιτρίτης˙          Πλαγκτάς δη τοι τας γε θεοί μάκαρες καλέουσιν.          τηι μεν τ’ ουδέ ποτητά παρέρχεται ουδέ πέλειαι          τρήρωνες, ται τ’ αμβροσίην Διΐ πατρί φέρουσιν.» (27) Σιμόεις, ελληνικό όνομα του ποταμού που βρίσκεται στην Μικρά Ασία, Ορτά-κετσί-δερέ. (28) «ένθ’ ίππους έστησε θεά, λευκώλενος Ήρη,          λύσασ’ εξ οχέων, περί δ’ ηέρα πουλύν έχευεν.          Τοίσιν δ’ αμβροσίην Σιμόεις ανέτειλε νέμεσθαι». (29) Αερόμελι, η του Βιργίλιου μελιτώδης δρόσος (aerium mel)˙ λέγεται και ύον μέλι και δροσόμελι (Γαλήν. VI, 399 E). Ο Αθήναιος (ΧΙ, 500d) γράφει «Αμύντας εν τωι πρώτωι των της Ασίας Σταθμών περί του αερομέλιτος καλουμένου διαλεγόμενος γράφει ούτως˙ «συν τοις φύλλοις δρέποντες συντιθέασιν εις παλάθης Συριακής τρόπον πλάττονες, οι δε σφαίρας ποιούντες και επειδή μέλλωσι προσφέρεσθαι, αποκλάσαντες απ’ αυτών εν τοις ξυλίνοις ποτηρίοις, ους καλούσι ταβαίτας, προβρέχουσι και διηθήσαντες πίνουσι, και έστιν όμοιον ως αν τις μέλι πίνοι διείς, τούτου δε και πολύ ήδιον». (30) Δροσόμελι = αερόμελι (Γαλην. VI, 399).

  Νέκταρ ~ Σημειώσεις :  (1)   Αλκμάν (αττικ. Αλκμέων), λυρικός ποιητής, άκμασε κατά τα μέσα του Ζ’ π.α.χ.χ. αιώνος. Κατάγονταν από τις Σάρδεις της Λυδίας και έγινε δούλος στη Σπάρτη, αλλά για την ευφυΐα του απελευθερώθηκε και λέγονταν πολίτης Σπαρτιάτης της Μεσσόας, η οποία ήταν μία από τις φυλές της Σπάρτης. Εκεί έλαβε και το όνομα Αλκμάν. Τα άσματά του τραγουδιόντουσαν πάντα από τον χορό και όχι από ένα μελωδό, συνήθως οι χοροί του συγκροτούνταν από παρθένες, από κει και τα άσματά του  καλούνται παρθένια, διακρινόμενα για το σεμνό και πανηγυρικό χαρακτήρα της αρμονίας και των ρυθμών τους. (2)   Αθην. ΙΙ, 39 (3)   «Πατρόκλω δ’ αύτ’ αμβροσίην και νέκταρ ερυθρόν». (4)   «.........μετά δέ σφισι πότνια Ήβη                 νέκταρ εωινοχίει.......................». (5)   «............κέρασσε δέ νέκταρ ερυθρόν». (6)   Ομ. Ιλ. 416. (7)   Ανάλογο με το νέκταρ, το θείο ποτό των Ολυμπίων της Ελλάδος Θεών, είναι το σόμα των Ινδών. Αυτό είναι η κυριότερη θυσία, η οποία αναζωογονεί τον θεό των Ινδών κατά την πάλη του προς τους δαίμονες. Αποτελεί προσφορά μαγικού ηδύποτου προς τον θεό, το οποίο έχουν ανάγκη οι θεοί του Βεδικού πανθέου. Διαφέρει από το νέκταρ των Ελλήνων, καθότι είναι μεν μεθιστικό ποτό, όπως το νέκταρ, θεωρείται όμως κατασκευασμένο από χυμούς φυσικών ανθέων (asclepias acida), ενώ το νέκταρ στερείται μαγικών ιδιοτήτων.  (8)   Απορρώξ (απορρήγνυμι), αποκομμένος, απότομος, κρημνώδης. Σαν ουσιαστικό σημαίνει μέρος αποσπασθέν: αλλά τόδ’ αμβροσίης καί νέκταρος εστιν απορρώξ = είναι απόρροια ή «απόσταγμα» (Ησύχ.) της αμβροσίας και του νέκταρος (Οδ. Ι, 359)   [www.hellenicpantheon.gr]

  08:16

  Πόσοι ξέρετε τον Έλληνα Αϊνστάιν?

   »  Καστέλλια

  
  Σε ηλικία είκοσι ετών, το 1971, είχε διδακτορικό στη Φυσική από το φημισμένο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Στη συνέχεια, αναγνωρίστηκε ως ο «μόνος σύγχρονος διανοητής για τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αλμπερτ Αϊνστάιν». Το επιστέγασμα της εκπληκτικής επιστημονικής διαδρομής του θα έρθει τον προσεχή Σεπτέμβριο, όταν θα πάρει στα χέρια του το διεθνές βραβείο Shaw στα Μαθηματικά, γνωστό ως το «Νόμπελ της Ασίας».
  []
  Ο Ελληνας καθηγητής του Πολυτεχνείου ETH της Ζυρίχης Δημήτρης Χριστοδούλου, ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους μαθηματικούς μιλάει αποκλειστικά στην «Espresso της Κυριακής» για τη νέα μεγάλη διάκρισή του και την πορεία του προς την κορυφή.
  
  «Τίποτε καλύτερο δεν θα μπορούσε να μου συμβεί, γιατί βέβαια η καλύτερη αναγνώριση είναι από τους ανθρώπους του δικού σου κλάδου, τους οποίους θεωρείς συναδέλφους». Παρ’ ότι έχει στο ενεργητικό του πάμπολλες διακρίσεις, ο 59χρονος καθηγητής Δημήτρης Χριστοδούλου δηλώνει πολύ χαρούμενος για την απόφαση του Ιδρύματος Shaw να του απονείμει το ομώνυμο βραβείο στα Μαθηματικά για το 2011. Και αυτό διότι πρόκειται για ένα από τα δύο σημαντικότερα διεθνή βραβεία.
  
  «Στα Μαθηματικά δεν υπάρχουν Νόμπελ. Τα δύο σημαντικότερα βραβεία είναι αυτό και το Αμπελ της Νορβηγίας που θεσμοθετήθηκαν σχετικά πρόσφατα, το ένα το 2003 και το άλλο το 2004. Προηγουμένως δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο, παρά μόνο το μετάλλιο Φιλντς που είναι για νέους μαθηματικούς κάτω των σαράντα ετών» εξηγεί ο ίδιος. Ο Ελληνας καθηγητής μοιράζεται το φετινό βραβείο και την αμοιβή του 1 εκατομμυρίου δολαρίων με τον Αμερικανό συνάδελφό του και αδελφικό φίλο του Ρίτσαρντ Χάμιλτον, γεγονός που, όπως λέει, του έδωσε διπλή χαρά.
  
  Οι δύο καθηγητές βραβεύτηκαν για το έργο τους στις Μη Γραμμικές Διαφορικές Εξισώσεις, σε Γεωμετρίες Λόρενς καιι Ρίμαν και στις εφαρμογές των εξισώσεων αυτών στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας και την Τοπολογία, όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση του ιδρύματος Shaw. Ομως, τι σημαίνει αυτό; «Το έργο μου αναφέρεται στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας αλλά όχι από πλευράς φυσικής. Ανέπτυξα καινούργιες μαθηματικές μεθόδους για την επίλυση ή την κατανόηση των λύσεων, των εξισώσεων του Αϊνστάιν οι οποίες, όπως γράφει και η ανακοίνωση, ενώ ήταν τόσο όμορφες, ήταν περιβόητες για τη δυσκολία τους. Γι' αυτό και η επεξεργασία τους ώστε να βγει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα συνάντησε ανυπέρβλητες μαθηματικές δυσκολίες για πάρα πάρα πολλά χρόνια, από το 1915 που γράφτηκαν μέχρι τα τελευταία είκοσι χρόνια» εξηγεί ο κ. Χριστοδούλου.
  
  Ο ίδιος προσθέτει ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε η μελέτη του για τη δημιουργία και την εξέλιξη των μαύρων οπών. «Αυτό ήταν ίσως το πιο εντυπωσιακό έργο που έχω κάνει και μάλιστα το συμπλήρωσα σε ηλικία 57 ετών, καταρρίπτοντας όλες αυτές τις θεωρίες που λένε ότι οι μαθηματικοί δεν μπορούν να παράγουν κάτι μετά τα τριάντα πέντε».
  
  Η άνοδος στην κορυφή
  Η καριέρα του Δημήτρη Χριστοδούλου είναι γεμάτη από βραβεία, με σημαντικότερα το Mac Arthur, το οποίο συνοδευόταν από 250.000 δολάρια το 1993, καθώς και το πρώτο βραβείο της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας, το Bocher, που του απονεμήθηκε το 1999. Μάλιστα, έχει λάβει και το βραβείο Tomalla για την εφαρμογή της Γενικής Σχετικότητας στην Αστρονομία.
  
  Η άνοδος στην κορυφή των Μαθηματικών δεν ήταν εύκολη ούτε δεδομένη για τον ιδιοφυή Δημήτρη Χριστοδούλου. Εκτός από σκληρή δουλειά, χρειάστηκε τόλμη αλλά και τύχη. Κατ' αρχάς, οι πρώτες σπουδές του ήταν σε άλλο γνωστικό πεδίο, εκείνο της Φυσικής. Την κλίση του στα μαθηματικά την ανακάλυψε κατά τη θητεία του στο Πυροβολικό, όταν κατά τη διάρκεια της «λούφας», όπως λέει, διάβασε ένα σχετικό βιβλίο.
  
  «Μου προξένησε μεγάλο ενδιαφέρον γιατί μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω και στη Φυσική» λέει ο ίδιος και συνεχίζει: «Μετά πήγα στο Μόναχο ως εργαζόμενος στο τμήμα Αστροφυσικής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ. Εκεί ήταν διευθυντής ο καθηγητής Γιούργκεν Ελερς. “Βρε συ”, μου είπε, “το ταλέντο σου είναι στα μαθηματικά”. Δεν ξέρω πώς το κατάλαβε, αφού ήταν φυσικός, αλλά φαίνεται πως είχε μια ευρύτερη μόρφωση. Μου έδωσε να διαβάσω ένα βιβλίο και το έκανα σκόνη αμέσως. Τότε έκανε κάτι εκπληκτικό. Μου είπε “θα σου δώσω άδεια μετ’ αποδοχών για όσο καιρό θέλεις, να πας στο Παρίσι και να καλλιεργήσεις αυτό το ταλέντο σου στην Ανάλυση που δεν πρέπει να χαθεί για την επιστήμη. Αυτό το χρησιμοποίησα για μία τετραετία, από το 1977 μέχρι το 1981. Δεν είναι όμως καταπληκτικό; Του είμαι εσαεί ευγνώμων».
  
  Το ρίσκο
  Ομως, εκτός από την τύχη να έχει διευθυντή έναν τόσο ανοιχτόμυαλο και τολμηρό άνθρωπο, που του άνοιξε τον δρόμο για σπουδές υψηλού επιπέδου στα Μαθηματικά, ο κ. Χριστοδούλου είχε την τόλμη να ασχοληθεί με γνωστικά πεδία των Μαθηματικών που ήταν εκτός της πεπατημένης οδού. «Η πεπατημένη σού δίνει μια σιγουριά, σου εξασφαλίζει χορηγίες, σου εξασφαλίζει και πανεπιστημιακές θέσεις, σου εξασφαλίζει πολλά και διάφορα. Ομως, αν θέλει κανείς να πετύχει πραγματικά σπουδαία πράγματα, πρέπει να αφήσει την πεπατημένη οδό, να πάρει ρίσκα, να διακινδυνεύσει. Υπήρχαν εποχές που δεν είχα ούτε μόνιμη θέση ούτε τίποτα. Και όμως έκανα έργο το οποίο αργότερα φάνηκε ότι ήταν πρώτης κλάσεως. Το ίδιο και ο Χάμιλτον».
  
  Στο εκπληκτικό βιογραφικό τού Δημήτρη Χριστοδούλου διαβάζουμε μεταξύ άλλων ότι έχει διατελέσει ερευνητής στο CERN και σε άλλα τρία Ινστιτούτα, καθηγητής Μαθηματικών στα αμερικανικά Πανεπιστήμια του Σίρακιουζ και του Πρίνστον, έχει ανακηρυχτεί επίτιμος καθηγητής Θεωρητικής Φυσικής από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και διδάκτορας των Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Μπράουν, είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών καθώς και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, έχει τιμηθεί με το Αριστείο Επιστημών από την Ακαδημία Αθηνών και με το μετάλλιο του Ταξιάρχη του Φοίνικα από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ.λπ. Μάλιστα, στο κείμενο αναγόρευσής του σε διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο Μπράουν χαρακτηρίστηκε «ο μόνος σύγχρονος διανοητής για τη θεωρία της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν».
  
  Ούτε μία διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών!
  Από το 2001 ο κ. Χριστοδούλου είναι καθηγητής Φυσικής και Μαθηματικών στο Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της Ζυρίχης, που είναι από τα κορυφαία σε όλη την Ευρώπη. Το συμβόλαιό του τον υποχρεώνει να βρίσκεται στην Ελβετία μόλις τέσσερις μήνες τον χρόνο και έτσι τον περισσότερο καιρό ζει στην Αθήνα. Ωστόσο, οι φοιτητές της πρωτεύουσας δεν έχουν παρακολουθήσει ούτε μία διάλεξη του διάσημου ερευνητή.
  
  «Τα δέκα χρόνια που είμαι εδώ, το μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν με κάλεσε ούτε μία φορά να δώσω μια ομιλία, ούτε μία, παρ’ όλο που το 1996, δηλαδή πέντε χρόνια πριν επανέλθω στην Ευρώπη, ήταν το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο που με αναγόρευσε σε επίτιμο διδάκτορα» λέει ο ίδιος, τονίζοντας ότι είναι απολύτως γνωστό πως δεν παίρνει «ποτέ ούτε μία δεκάρα» για ομιλίες και διαλέξεις. Αντίθετα, κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου έδωσε τριάντα διαλέξεις μέσα σε τριάντα ημέρες.
  
  ΣTAΘHΣ ΔEΛHΓIΩΡΓHΣ [logioshermes.blogspot.com]  
  Πηγή
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:13

  Κάτι περίεργο συμβαίνει στο Σύμπαν

   »  Καστέλλια
  Προσομοιώσεις με βάση το καθιερωμένο κοσμολογικό μοντέλο υποδεικνύουν ότι οι γαλαξίες θα πρέπει να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένοι στο σύμπαν. Αλλά το τελευταίο φαίνεται να έχει σε ορισμένα σημεία μεγαλύτερες συγκεντρώσεις ύλης από ό,τι ανέμεναν οι αστρονόμοι, σύμφωνα με τη μεγαλύτερη γαλαξιακή έρευνα που έχει διεξαχθεί ποτέ. Οι επιπλέον συγκεντρώσεις μάζας θα μπορούσαν να φέρουν έναν επανασχεδιασμό του καθιερωμένου μοντέλου της κοσμολογίας, και ίσως μια νέα κατανόηση του πώς λειτουργεί η βαρύτητα στη φύση.
  Προσομοιώσεις με βάση το καθιερωμένο κοσμολογικό μοντέλο, όπως φαίνεται εδώ, δείχνουν ότι σε πολύ μεγάλες κλίμακες αποστάσεων, οι γαλαξίες θα πρέπει να είναι ομοιόμορφα κατανεμημένοι. Αλλά οι παρατηρήσεις δείχνουν μια πιο ανώμαλη κατανομή της ύλης από ό,τι αναμενόταν. (.Το μήκος της ράβδου πάνω αντιπροσωπεύει περίπου 2,3 δισεκατομμύρια έτη φωτός)
  
  Αυτό το συμπέρασμα οδηγεί τους ειδικούς να συμπεράνουν ότι πρέπει να φτιαχτούν νέες θεωρίες για να εξηγήσουν γιατί η ύλη που αποτελεί το σύμπαν δεν κατανέμεται τόσο ομαλά, όπως προτείνουν τα καθιερωμένα μοντέλα ότι πρέπει να είναι.“Ίσως σε πολύ μεγάλες κλίμακες, η γενική σχετικότητα του Αϊνστάιν να είναι ελαφρώς λάθος", δήλωσε ο κοσμολόγος Shaun Thomas του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου, που υπογράφει μια νέα δημοσίευση στο Physical Review Letters. "Αυτό ενδεχομένως ίσως να είναι ένα από τα πρώτα σημάδια ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στον Κόσμο." Όταν παρατηρούμε το σύμπαν από κοντά βλέπουμε ότι η ύλη σχηματίζει άστρα, γαλαξίες και σμήνη γαλαξιών. Αλλά, σε μεγάλες αποστάσεις οι κοσμολόγοι περιμένουν το σύμπαν να είναι όλο και περισσότερο ομαλό, παρόμοια με ένα τοπίο όταν αυτό παρατηρείται από το αεροπλάνο. Οι συγκεντρώσεις της ύλης που βλέπουμε σήμερα προέρχονται από μικροσκοπικές διακυμάνσεις στην πυκνότητα της ύλης στο πολύ πρώιμο σύμπαν. Καθώς το σύμπαν επεκτάθηκε, τα σημεία με λίγη επιπλέον ύλη άρχισαν να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερη ύλη μέσω της βαρυτικής έλξης. Με βάση το καλύτερο μοντέλο που έχουμε για το πώς λειτουργεί η βαρύτητα και από τι είναι φτιαγμένο το σύμπαν, οι κοσμολόγοι μπορούν να κάνουν μια προέκταση του πρώιμου σύμπαντος αμέσως μετά το Big Bang, για να πάρουν μια πολύ καλή ιδέα για το πώς το σύμπαν θα πρέπει να είναι σήμερα σε κάθε κλίμακα. Ο Thomas και οι συνεργάτες του εξέτασαν την πιο μεγεθυμένη εικόνα του σύμπαντος που υπάρχει, και βρήκαν ότι είναι πιο πυκνό σε ορισμένα σημεία από όσο τα μοντέλα προβλέπουν. Ο κοσμολόγος χρησιμοποίησε δεδομένα από την Έρευνα Sloan, η οποία καλύπτει περίπου το ένα πέμπτο όλου του ουρανού, με σκοπό να κάνει ένα πρόχειρο τρισδιάστατο χάρτη με 723.556 γαλαξίες, που είναι τουλάχιστον 4 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας. Οι ερευνητές υπολόγισαν πόσο ομαλά κατανέμονται οι γαλαξίες που εμφανίζονται σε κλίμακες από 2 δισεκατομμύρια έτη φωτός. Η ομαλότητα του σύμπαντος αναμενόταν να μεταβάλλεται περίπου κατά 1% από το ένα σημείο στο άλλο σε αυτές τις κοσμικές κλίμακες μήκους. Η νέα όμως ανάλυση είδε ένα σύμπαν που ποικίλλει με σχεδόν διπλάσιο ποσό. Είναι ακόμα βασικά ομαλό, αλλά η ύλη είναι πιο συγκεντρωμένη από ό, τι προβλέπουν τα τρέχοντα κοσμολογικά μοντέλα. Το αποτέλεσμα αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πως οι κοσμολόγοι θα πρέπει να επανεκτιμήσουν το ρόλο της σκοτεινής ενέργειας, τη μυστηριώδη δύναμη που αναγκάζει το σύμπαν να διαστέλλεται με ένα συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό. Η ίδια η σκοτεινή ενέργεια υποτίθεται ότι είναι σχεδόν τέλεια ομαλή, όμως συγκεντρώσεις της σκοτεινής ενέργειας θα μπορούσαν να φέρουν γύρω τους μάζες της ορατής ύλης. Οι επιπλέον συγκεντρώσεις της ύλης θα μπορούσε επίσης να σημαίνει πως δεν υπάρχει καθόλου σκοτεινή ενέργεια . Και τι θα σήμαινε αυτό; Ότι η βαρύτητα θα μπορούσε να συμπεριφέρεται διαφορετικά σε πολύ μεγάλες κλίμακες από ό,τι στις μικρότερες κλίμακες, κάτι που σημαίνει ότι η θεωρία του Αϊνστάιν της γενικής σχετικότητας χρειάζεται αναμόρφωση. "Η γενική σχετικότητα έχει αποδειχθεί ολόσωστη ξανά και ξανά, αλλά έχει δοκιμαστεί στις ίδιες κλίμακες," λέει ο Thomas. "Αυτές όμως είναι νέες τεράστιες κλίμακες, κι εκεί θα μπορούσε να καταρρέει. Και τότε θα πρέπει να φτιάξουμε μια νέα θεωρία. " Τέλος, οι συμπαγείς συγκεντρώσεις μπορεί να προέρχονται και από συστηματικά σφάλματα στις παρατηρήσεις, όπως αστέρια να έχουν μεταμφιεστεί σε γαλαξίες ή η σκόνη στον Γαλαξία μας να εμποδίζει να δούμε τους μακρινούς γαλαξίες. Ο Thomas και οι συνεργάτες του εξετάζουν  και τις δύο αυτές δυνατότητες και πιστεύουν ότι είναι απίθανο να υπάρχει πρόβλημα, όμως υπάρχουν ακόμα κάποια περιθώρια για ψάξιμο. Μια νέα έρευνα όπως αυτή που προσφέρει η επικείμενη Dark Energy Survey, αναμένεται να βοηθήσει στην επίλυση των όποιων αμφιβολιών. Πηγή: Daily Galaxy  [physics4u.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:11

  Τα 110α γενέθλιά του γιόρτασε ο μακροβιότερος αναμμένος γλόμπος

   »  Καστέλλια
  Κάποιος ξέχασε να κλείσει το διακόπτη: σε έναν σταθμό της πυροσβεστικής στην Καλιφόρνια, μια λάμπα παραμένει αδιαλείπτως αναμμένη εδώ και 110 χρόνια. Είναι ο μακροβιότερος αναμμένος γλόμπος, ο οποίος έχει το δικό του δικτυακό τόπο, το δικό του προφίλ στο Facebook και παρακολουθείται διαρκώς με κάμερα.
  
  Ο λεγόμενος «Εκατονταετής Γλόμπος» λάμπει στον Πυροσβεστικό Σταθμό 6 του Λίβερμορ από τις 18 Ιουνίου του 1901 -έντεκα χρόνια πριν από το ναυάγιο του Τιτανικού.
  
  Το 1972 κέρδισε μια θέση στο Βιβλίο των Ρεκόρ Guiness ως το «μακροβιότερο φως του κόσμου».
  
  Κατασκευασμένος από φυσητό γυαλί και νήμα από άνθρακα, ο λαμπτήρας, μοντέλο της εταιρείας Shelby Electric Company, έχει ισχύ μόλις 4 Watt.Πηγή: in.gr [www.mykosmos.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:08

  Αντηλιακές... τροφές

   »  Καστέλλια
  Γράφει: Ξένος Κωνσταντίνος, Κλινικός Διαιτολόγος MScΗ έντονη έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία κατά τους θερινούς μήνες αυξάνει τις ανάγκες για φυσική προστασία των κυττάρων του δέρματος και την καλύτερη 'θωράκιση' του οργανισμού. Τα θρεπτικά συστατικά στα οποία επικεντρώνονται οι περισσότερες μελέτες, που εξετάζουν τη διατροφική προστασία του δέρματος από τις δυσμενείς επιδράσεις των ακτινών UV-A και UV-B, είναι χωρίς αμφιβολία τα καροτενοειδή.
  Τα συστατικά αυτά φαίνεται να εμφανίζουν 'φωτοπροστατευτική' δράση, και να δρουν ουσιαστικά σε περιπτώσεις διαταραχών της φυσιολογικής κατάστασης του δέρματος.
  Μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2000 των Lee και συνεργατών (Proc Soc Exp Biol Med 2000 Feb;223(2):170-4), έδειξε ότι τα φυσικά αυτά συστατικά μπορεί να προστατεύσουν από το ερύθημα που προκαλείται από την έντονη έκθεση σε UV-A και UV-B ακτινοβολία, ενώ παράλληλα προφυλάσσουν το δέρμα από τις οξειδωτικές μεταβολές που προκαλεί η υπεριώδης ακτινοβολία.
  Σε παρόμοια αποτελέσματα κατέληξε και η μελέτη των Stahl και συνεργατών (Am J Clin Nutr 2000 Mar;71(3):795-8) που έδειξε επιπλέον, ότι η προστατευτική δράση των καροτενοειδών ενισχύεται από τη φυσική βιταμίνη Ε (καλές πηγές: αμύγδαλα, αβοκάντο, έλαιο φύτρου σιταριού, ελαιόλαδο, κ.λ.π.). Το 2003 μια ακόμα μελέτη ( J Nutr 2003 Jan;133(1):98-101 ) επισφραγίζει την προστασία έναντι του ερυθήματος που προκαλούν οι UV-A και UV-B, που προσφέρουν καροτενοειδή όπως η λουτείνη, το λυκοπένιο και φυσικά το β-καροτένιο. Σε γενικές γραμμές τα καροτενοειδή βρίσκονται στα φρούτα και στα λαχανικά. Ας δούμε όμως με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τις πλούσιες διατροφικές πηγές αυτών των συστατικών, που κατέχουν εξαιρετικές αντιοξειδωτικές ιδιότητες:
  
  Λυκοπένιο: Ντομάτα, καρπούζι, κόκκινο γκρέιπ φρούτ – το κόκκινο χρώμα αυτών των τροφών οφείλεται στο καροτενοειδές λυκοπένιο. Αξιοσημείωτο είναι δε πως η θέρμανση, μπορεί ακόμα και να πενταπλασιάσει την απορρόφηση του λυκοπενίου από τις ντομάτες. Πιο συγκεκριμένα φαίνεται πως με τη θερμική επεξεργασία της ντομάτας, διασπώνται τα κύτταρα στα οποία βρίσκεται το λυκοπένιο, με αποτέλεσμα αυτό να απορροφάται και να αξιοποιείται καλύτερα. Άλλες έρευνες δείχνουν πως η προσθήκη λίπους μπορεί να αυξήσει ακόμα περισσότερο την απορρόφηση και τη βιοδιαθεσιμότητα του λυκοπενίου της ντομάτας, κάνοντας τη σάλτσα ντομάτας μια εξαιρετική πηγή λυκοπενίου…
  
  Β-καροτένιο: Καρότο, κολοκύθα, μάνγκο, βερίκοκο, γλυκοπατάτα. Το β-καροτένιο μετατρέπεται εν μέρει στον οργανισμό μας στην πολύτιμη βιταμίνη Α, ενώ ένα άλλο μέρος του δρα αυτούσια ως καροτενοειδές.
  
  Λουτεΐνη: Καλαμπόκι, σπανάκι, κόλιανδρο, λαχανάκια Βρυξελλών, λάχανο, φιστίκια. Η λουτείνη αποτελεί καροτενοειδές που δεν μετατρέπεται σε βιταμίνη Α και σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα το ανάγουν εκτός από προστατευτικό των δομών το δέρματος και σε ένα εξαιρετικό μέσο πρόληψης από την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας των οφθαλμών, που συχνά παρουσιάζεται στην Τρίτη Ηλικία…
  
  Το 2005 μια ομάδα Γερμανών έδειξε ότι το λυκοπένιο που προμηθευόμαστε από πλούσιες διατροφικές πηγές του (π.χ. χυμός ντομάτας), απορροφά διάφορα μήκη κύματος της UV ακτινοβολίας, υποδεικνύοντας τη μέγιστη 'φωτοπροστατευτική' του δράση στο ανθρώπινο δέρμα. Παρόλα αυτά, τα καροτενοειδή 'συνεργάζονται' ώστε να είναι πάντα ενεργά ως προς την αντιοξειδωτική τους δράση, κάτι που σημαίνει πως οι συστάσεις για την επίτευξη 'διατροφικής ηλιοπροστασίας' δεν πρέπει να στοχεύουν στην αύξηση της κατανάλωσης μόνο της ντομάτας που είναι πλούσια σε λυκοπένιο, αλλά γενικότερα των φρούτων και των λαχανικών, με έμφαση σε όσα προαναφέρθηκαν. Μην ξεχνάμε ακόμα ότι τα καροτενοειδή δεν προστατεύουν απλά το δέρμα μας τους θερινούς μήνες, αλλά αποτελούν μια πρώτης τάξεως αντιοξειδωτική άμυνα για τον οργανισμό μας, με θετικές συνέπειες έναντι της εμφάνισης χρόνιων εκφυλιστικών νοσημάτων, όπως ο καρκίνος, τα καρδιαγγειακά και άλλα…
  
  Τέλος αξίζει να αναφερθεί πως από τις πιο σημαντικές συστάσεις για τους αμετανόητους λάτρεις της ηλιοθεραπείας είναι η επαρκής ενυδάτωση, με βασικό μέσο ενυδάτωσης το νερό και τους φυσικούς χυμούς.
  
  Το τρίπτυχο, διατροφή πλούσια σε καροτενοειδή, επαρκής ενυδάτωση και χρήση κατάλληλων αντηλιακών κρεμών, πρέπει να αποτελεί πρωταρχική μέριμνα για όσους αγαπούν την υγεία του δέρματός τους και θέλουν να διατηρήσουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό την νεότητά τους…
  [www.iatronet.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:04

  Μιά γόνιμη αὐτοκριτική τῆς "ἀγανάκτησης"...

   »  Καστέλλια
  Ὅποιος ἀγανακτεῖ ἐπειδὴ χάνει τὴν δουλειὰ του ἐνῷ μέχρι σήμερα στὸν ἄνεργο πού περπατοῦσε δίπλα του δὲν ἔδινε περισσότερη προσοχὴ ἀπὸ ὅση τοῦ ἀποσποῦσε μία πεσμένη γόπα στὸν δρόμο, τότε εἶναι ἄξιος της μοίρας του. Ἡ ἀγανάκτησή του θὰ ξεφουσκώσει ἀπότομα ἂν κάποιο ρουσφέτι, ἀπὸ τὰ λίγα πού ἀπέμειναν πλέον, τοῦ χτυπήσει τὴν πόρτα ἀπρόσμενα, ἢ ἂν γλυτώσει τὴν ἀπόλυση εἰς βάρος κάποιου συναδέλφου του.Ποῦ καιρός γιά ἀγανάκτηση. Μέχρι σήμερα ἤθελε να καταπιεῖ τό δόλωμα τοῦ εὔκολου και γρήγορου κέρδους, τῆς καταναλωτικῆς φρενίτιδας. Χαζολόγαγε και αὐτοθαυμαζὀταν μπροστά στόν τηλεοπτικό «καθρέφτη». Ἀντί νά ἀγανακτήσει μέ αὐτό τό δόλωμα, προτίμησε νά τό καταπιεῖ ἀμάσητο.Ἔβλεπε τήν μεγάλη κλεψιά νά ἐκτυλίσσεται μπροστά στά μάτια του, ἄν μάλιστα τοῦ παράπεφτε τοῦ κλέφτη κάνα ψιλό ἔτρεχε στά γρήγορα νά τό πιάσει, νόμιζε ἔτσι ὅτι τό θῦμα ἦταν ἄλλος, ἄσε πού δέν πίστευε ὅτι θα ἦταν ὁ ἑπόμενος ἤ ὁ μεθεπόμενος.Τραυματισμοὺς καὶ θανάτους ἐν ὥρᾳ ἐργασίας ὁ σημερινός "ἀγανακτησμένος" τοὺς πέρναγε στὸ ντούκου… Οἱ πνιγμένοι τοῦ Σαμίνα , οἱ νεκροί τῆς HELIOS , καὶ τοῦ σεισμοῦ στὴ ΡΙΚΟΜΕΞ, τὸ αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα στὰ Τέμπη - ὅλα θυσία στὸ βωμὸ τοῦ κέρδους - τὸν ἔκαναν νὰ συμπάσχει ὅσο τὸ ἐπέτρεπαν τὰ κίτρινα, μελό καὶ ἀποπροσανατολιστικὰ ρεπορτὰζ τῶν ΜΜΕ, ὅταν δέν τόν ἔσπρωχναν νά κραυγάζει ἀπό «ἐθνική» ὑπερηφάνεια γιά τούς Ὀλυμπιακούς ἀγῶνες τῆς ρεμούλας, τό πανευρωπαϊκό καί τήν Γιουροβίζιον. Τοῦ πῆρε χρόνια νά ἀγανακτήσει...Τό κωμικοτραγικό τῆς ὅλης ὑπόθεσης εἶναι ἡ "ἀγανάκτηση" τῶν λεγομένων "πνευματικῶν ἀνθρώπων", τῶν ἠθικῶν αὐτουργῶν τῆς πνευματικῆς κατάπτωσης τοῦ λαοῦ καί τῆς μετατροπῆς του σέ ἀνεύθυνη καί χειραγωγημένη, αὐτοθαυμαζόμενη ἤ ἀγανακτησμένη, καί πρό πάντων ἀπολίτικη μάζα. Πόσο κῦρος μποροῦσε νά ἔχει ἡ θεωρία περί ἠθικῆς ἤ δικαιοσύνης τοῦ ὅποιου πανεπιστημιακοῦ δασκάλου, ὅταν στήν πράξη μεταφραζόταν σέ κτίσιμο βίλας στά καμένα; Δέν εἶναι ἐνδεικτικό κάτι τέτοιο τῆς παιδείας πού παρεῖχε καί τῶν προσωπικοτήτων πού διέπλαθε; Καλά λέει τό τραγουδάκι στό τέλος τῆς ἀνάρτησης ...οἱ δάσκαλοι τῆς νεολαίας γδαρτάδες...
  
  Κάποιων τρέμει τὸ φυλλοκάρδι μὴν χαρακτηριστοῦν ἀπὸ τοὺς ἐγκέφαλους τῆς ἐνημέρωσης «κομματικὰ ἐνταγμένοι». Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἐγκέφαλοι, πού προσπαθοῦν ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ νὰ διαφυλάξουν τὸ «ἀκομμάτιστο» τῶν συγκεντρώσεων, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ διαπλέκονται καὶ συναγελάζονται μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ κομματικοῦ κατεστημένου. Ἡ ἔνταξη τῶν ἐκδηλώσεων τῶν «ἀγανακτησμένων» στὰ τηλεοπτικὰ προγράμματα καὶ ρεπορτὰζ γίνεται γιὰ ἕνα καὶ μόνο λόγο. Νὰ ἐξασφαλισθεῖ ὁ ἀπολίτικος χαρακτήρας τους. Νὰ μὴν προκύψει ἡ παραμικρὴ δυνατότητα ὀργάνωσης καὶ συνειδητῆς πολιτικῆς ἔκφρασης. Ἡ καλυμμένη προτροπὴ ἀπὸ τοὺς μεγαλοδημοσιογράφους γιὰ ἀποχή, λευκὴ ἢ ἄκυρη ψῆφο, χωρὶς τὸ παραμικρὸ πολιτικὸ σκεπτικό, δίνει καὶ παίρνει. Ὁ γκαιμπελισμὸς σὲ προχωρημένο στάδιο.Ὅποιος θεωρεῖ ὅτι ὅσοι μᾶς κυβερνᾶνε εἶναι ἁπλά ἀνίκανοι καὶ ἀνάξιοι, εἴτε προδότες τοῦ ἔθνους, πού ἀπεμπολοῦν τὴν «ἐθνικὴ» κυριαρχία –καὶ ὑπάρχουν ἀρκετὰ ἀπολίτικα παράσιτα στὸν δημοσιογραφικὸ χῶρο, πού ἐπιμένουν πρὸς μεγάλη χαρὰ τῶν πρωταιτίων τῆς κρίσης παγκοσμίως, νὰ στρέφουν ἐκεῖ τὴν προσοχὴ μας - ἀρνούμενος νὰ προσεγγίσει τὸ φαινόμενο πολιτικά, ἱστορικά, ταξικὰ , ἔχει λιγότερο μυαλὸ ἀπὸ ὅσο μυαλὸ ἔχει ἕνα φασόλι. Ὅταν βάζουν μπρός τήν διαχρονικά δοκιμασμένη στήν χώρα μας συνταγή ἀποβλάκωσης, καί παρουσιάζουν τόν « ἀγανακτησμένο» σάν ἕνα θῦμα χωρίς εὐθύνη, ρίχνουν ξανά δόλωμα, τόν κολακεύουν, τόν ναρκώνουν, τόν ἀποδυναμώνουν, τόν κάνουν ἀναποτελεσματικό. Τὸ Α δὲ καὶ τὸ Ω τῆς πολιτικῆς συνειδητοποίησης καὶ ἀποτελεσματικότητας, ἀντίδοτο σέ αὐτή τήν συστημική προπαγάνδα εἶναι τὸ ἑξῆς: «Σὲ μία σχέση ἐκμεταλλευτῆ-ἐκμεταλλευόμενου ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἀνατροπὴ της εἶναι ὁ ἐκμεταλλευόμενος. Δὲν φταίει ὁ ἐξουσιαστής πού ἐκμεταλλεύεται τὸν ἐξουσιαζόμενο, ὁ ἐργαζόμενος φταίει πού πέφτει θύμα ἐκμετάλλευσης τοῦ καπιταλιστῆ.» Ἂν κάποιος ψάχνει νὰ βρεῖ προδότες, γιὰ νὰ δώσει ἀπάντηση στὴν κρίση πού περνάει ἡ χώρα, εἶναι ἢ ἄσχετος ἢ βαλτός…Ἡ δικαστικὴ ἀπόφαση πού παρουσιάζεται στὸν παρακάτω σύνδεσμο ( [www.ethnos.gr] ), σχετικά με την καταβολή ἀποζημίωσης σε συγγενεῖς θύματος τροχαίου δυστυχήματος, δίνει ἀφορμή για κάποιες σκέψεις. Νομικὲς γνώσεις δὲν ἔχω, ὅμως μὲ τὴν ἁπλὴ – καὶ ὄχι τὴν κοινὴ – λογικὴ διατηρῶ πολὺ καλὲς σχέσεις. Μερικὲς παρατηρήσεις ; α) Γιατί θεωρεῖται τὸ πρόστιμο τῶν 900.000 εὐρὼ ὡς μαμούθ; Μὲ ποιὰ κριτήρια; β) Γιατί δὲν καταδικάζεται πλὴν τοῦ δημοσίου καὶ ὁ διαφημιζόμενος ἰδιώτης; γ) Ὅσον ἀφορᾷ στήν πράξη ἢ τήν ἀπραξία τοῦ δημοσίου, γιὰ τὴν ὁποία αὐτό καταδικάστηκε, δὲν εἶναι ὑπεύθυνο κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο-δημόσιος λειτουργός, ὑψηλὰ ἢ χαμηλὰ ἱστάμενος; Τὰ δύο τελευταῖα ἐρωτήματα εἶναι ρητορικά, ἀφοῦ τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ἀπὸ γεννησιμιοῦ του βρίσκεται σὲ ἀγαστὴ διαπλοκὴ μὲ τὸν ἰδιωτικὸ τομέα, τὰ δὲ βάρη αὐτῆς τῆς διαπλοκῆς βαρύνουν τὸν προϋπολογισμό, δηλαδὴ τὸν ἁπλὸ πολίτη καὶ ὄχι τὰ διαπλεκόμενα μέρη, καί δικαιώνουν πλήρως τήν ρήση τοῦ Γιώργου Δώνη ( [news.pathfinder.gr] ) σχετικά με την οὐσία και το περιεχόμενο τοῦ κράτους αὐτοῦ.Ἰδοὺ λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρὸν γιὰ κάθε «ἀγανακτησμένο» – καὶ ὄχι «ἀγανακτισμένο», πού γράφουν τὰ ἀνορθόγραφα δημοσιογραφάκια. Ὡραία ἡ βόλτα μὲ τὸ τρυπημένο για καλαμάκι κυπελλάκι γεμάτο καφὲ στὸ χέρι, θαῦμα ἡ «ἀξιοποίηση» τοῦ διαδικτύου – τελικὰ ἐμεῖς ἀξιοποιοῦμε τὸ διαδίκτυο ἢ αὐτὸ μας ἀξιοποιεῖ; - βροντερό καί θορυβῶδες τὸ χτύπημα τῆς κατσαρόλας καὶ ἐντυπωσιακή ἡ σὲ στὺλ ἀρχαίας Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου, δημόσια ἀνοιχτὴ τοποθέτηση. Καλά ὅλα αὐτά. Οἱ ἀγανακτησμένοι παράλληλα μὲ τὴν χειραφέτηση ἀπὸ τὸν θανατηφόρο ἐναγκαλισμὸ τῶν διεφθαρμένων -ἀπὸ πάνω μέχρι κάτω – ΜΜΕ, ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδιώξουν, να πάψουν δηλαδή να εἶναι συμπλήρωμα τοῦ τηλεοπτικοῦ προγράμματος ἀνάμεσα σέ εἰδήσεις, διαγωνισμούς «τραγουδιοῦ» καί ἐκπομπές μαγειρικῆς, ἂς προχωρήσουν ὑπερασπιζόμενοι τὸ δημόσιο συμφέρον, σὲ μία πράξη καθαρὰ πολιτική. Ξήλωμα ἀπὸ παντοῦ τῶν παράνομων διαφημιστικῶν πινακίδων. Ἀπὸ τὴν πρόχειρα καρφωμένη στὸ πεζοδρόμιο ἀντιαισθητική ταμπέλα, πού διαφημίζει τὸ συνοικιακὸ κομμωτήριο, φαρμακεῖο ἢ φαναρτζίδικο, μέχρι τὴν φωτισμένη καὶ σιδηρόφρακτη δολοφονική πού κοσμεῖ τὶς λεωφόρους καί «ἐθνικὲς» ὁδοὺς καί ἰσοδυναμεῖ μέ μιά ἀνοιχτή πρόσκληση γιά τά σκυλάδικα καὶ τὸν τζόγο… [katotokerdos.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:39

  Ο άλλος Καρκαβίτσας. ‘Eνας αφανής λόγιος, αδελφός του Ανδρέα Καρκαβίτσα

   »  Καστέλλια
  
  
  Σε μια σημαντική αποκάλυψη προχώρησαν πρόσφατα τα μέλη της Πολιτιστικής Ομάδας «Φράγμα» στην πόλη των Λεχαινών γύρω από το συγγραφικό έργο ενός ξεχασμένου ανθρώπου, που μέχρι σήμερα ήταν ερμητικά κλεισμένο στα σκονισμένα συρτάρια κάποιων γραφείων.
  Το εξώφυλλο με τα διηγήματα του Κώστα Καρκαβίτσα
  Κώστας Καρκαβίτσας, ο αφανής αδελφός του Ανδρέα
  Μετά από έρευνες και μελέτες, έφεραν στο φως έναν άγνωστο μέχρι σήμερα στο ευρύ κοινό συγγραφέα. Πρόκειται για τον Κώστα Καρκαβίτσα, που δεν είναι άλλος από τον αδερφό του μεγάλου Λεχαινίτη διηγηματογράφου Ανδρέα Καρκαβίτσα, ο οποίος παρέμεινε επί χρόνια άγνωστος, αλλά σεβαστός και αξιομνημόνευτος, στη σκιά του διάσημου αδελφού του.
  
  Τα μέλη της Πολιτιστικής Ομάδας «Φράγμα», Γιώργος Γώτης, Διονύσης Κράγκαρης και Ελένη Ψυχογιού, που επιμελήθηκαν τη νέα έκδοση, μπόρεσαν να συγκεντρώσουν τα σκόρπια διηγήματα και κείμενα του Κώστα Καρκαβίτσα δημοσιευμένα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής και να παρουσιάσουν μια συγκεντρωτική έκδοση, με τίτλο «Ο Διαολής», διατηρώντας τα στοιχεία και το ύφος της παλιάς τυπογραφίας.
  Ο Κώστας Καρκαβίτσας, μικρότερος αδελφός του πασίγνωστου Ανδρέα Καρκαβίτσα, γεννήθηκε στα Λεχαινά το 1871.
  Δεν ακολούθησε ανώτερες σπουδές και, με σύσταση του αδελφού του στον Γεώργιο Δροσίνη, εργάστηκε ανελλιπώς από το 1900 ώς το 1953 στο λογιστήριο της εφημερίδας «Εστία». Πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαΐου 1959 σε ηλικία 88 ετών και ενταφιάστηκε εκεί.
  Από το συγγραφέα Κώστα Καρκαβίτσα απομένει το ένα και μοναδικό βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1939 από τις εκδόσεις «Πυρσός» με τίτλο «Ο Διαολής και άλλα διηγήματα», αφιερωμένο στον ιδρυτή της «Εστίας» Αδωνι Κύρου. Στην εφημερίδα αυτή άλλωστε δημοσίευσε το πρώτο του χρονογράφημα και στο φιλολογικό της κύκλο αναπτύχθηκε ως συγγραφέας.
  Από τις μαρτυρίες που έχουμε για τον Κώστα Καρκαβίτσα, και οι οποίες, δυστυχώς, είναι λίγες και αποσπασματικές, λόγω ίσως του δυσπρόσιτου χαρακτήρα του και της εκδηλωμένης υπερβολικής μετριοφροσύνης του για τις λογοτεχνικές του επιδόσεις, πρέπει να οφείλουμε τη μοναδική αυτή έκδοση των διηγημάτων του στον ιστορικό Χρήστο Αγγελομάτη, αρχισυντάκτη της «Εστίας» την εποχή εκείνη, ο οποίος πήρε την πρωτοβουλία και συγκέντρωσε σε ένα τομίδιο 122 σελίδων τα ώς τότε σημαντικότερα διηγήματα του Κώστα Καρκαβίτσα.
  Τα ανέκδοτα αφηγήματα, αλλά και ποιήματα που έγραψε ο Κώστας Καρκαβίτσας, επρόκειτο να συγκεντρωθούν και να εκδοθούν, μαζί με τα πρώτα εκδομένα, σε έναν δεύτερο τόμο λίγο καιρό πριν πεθάνει, με εικονογράφηση του ζωγράφου Αντώνη Κανά, αλλά και πάλι η υπερβολική μετριοφροσύνη του ματαίωσε αυτήν την έκδοση.
  Το πόσο ο δυσπρόσιτος και εσωστρεφής αυτός συγγραφέας βίωνε τα θέματα και τους ήρωές του αποδεικνύει το γεγονός ότι κάθε καλοκαίρι ερχόταν στο φυσικό περιβάλλον, στο οποίο αναπτυσσόταν η δράση τους, και έμενε σε ένα μοναχικό σπιτάκι, που ο ίδιος είχε χτίσει στην παραλία του Αϊ-Θανάση των Λεχαινών, και το οποίο διασώζεται ακόμη, παρέα συνήθως με το ζωγράφο Στέφανο Ξενόπουλο, αδελφό του Γρηγορίου.
  Εκεί, γύρω στην παραλία του Αϊ-Θανάση και στο γειτονικό κάμπο, έζησαν και πέθαναν τα περισσότερα πρόσωπα του έργου του, ο Διαολής, η Αστρινη, ο Βουρκάνος, ο Παληαδελφός και ο κυρ Ασημάκης, εκεί ήταν η Δροσελή, ο Βαρκός και η Βαθειά Στράτα, που οδηγούσε στα μυστήρια της Φύσης και στα μοναχικά μονοπάτια της Τέχνης του.
  ΜΑΚΗΣ ΝΟΔΑΡΟΣ
  [www.24grammata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 20.06.2011
• 15:26

  Η βαθμολογία των υποψηφίων για τις πανελλαδικές εξετάσεις 2011

   »  Καστέλλια
  
  Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011, 11:30 Πατήστε εδώ, για να δείτε μέσα από τον ιστότοπο του Υπουργείου Παιδείας τη βαθμολογία των υποψηφίων για τις πανελλαδικές εξετάσεις του 2011.
  
  Τέλος στην αγωνία και την προσμονή των μαθητών της Γ' Λυκείου δίνει το Υπουργείο Παιδείας, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή τους στα πανεπιστήμια και τα Τ.Ε.Ι. της χώρας.
  
  Σύμφωνα με την ενημέρωση του υπουργείου, οι βαθμολογίες αναμένεται να ανακοινωθούν λίγο μετά το μεσημέρι της Δευτέρας.
  
  Παράλληλα, στον ιστότοπο υπάρχει και υπερσύνδεσμος για το «κατέβασμα» του νέου ηλεκτρονικού μηχανογραφικού, με το οποίο οι υποψήφιοι θα κληθούν να επιλέξουν τις σχολές της προτίμησής τους. Για περισσότερες πληροφορίες, κάνετε κλικ εδώ.
  [www.zougla.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:31

  Το τραγούδι της ημέρας Peggy Lee - Johnny Guitar

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:26

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:17

  Νέμεα ή Νέμεια

   »  Καστέλλια
  Νέμεα ή Νέμεια: μία από τις τέσσερις πανελλήνιες γιορτές της αρχαιότητας (Νέμεια, Ίσθμια, Ολύμπια, Πύθια), που διεξάγονταν στην κοιλάδα της Νεμέας [1] προς τιμήν του Νέμειου Διός.Ο μικρός Οφέλτης πνίγεται από ένα φίδι, ενώ η τροφός του Υψιπύλη και ένας πολεμιστής προσπαθούν να τον σώσουν. Ανάγλυφη παράσταση από σαρκοφάγο, 1ος αι. μ.Χ. (Κόρινθος, Αρχαιολογικό Μουσείο).Όσον αφορά την ίδρυση των αγώνων, το «Πάριο Χρονικό» τη συνδέει με τους ταφικούς αγώνες προς τιμήν του Οφέλτη [2]. Συγκεκριμένα, σύμφωνα μ’ ένα χρησμό του μαντείου, ο Οφέλτης δεν έπρεπε να αγγίξει καθόλου στη γη, πριν μάθει να βαδίζει. Όταν οι Επτά Στρατηγοί εκστράτευσαν κατά των Θηβών, πέρασαν από την περιοχή της Νεμέας, όπου και κάθισαν για να ξεκουραστούν, κοντά στην Αδράστεια πηγή. Κοντά σ’ αυτήν βρισκόταν και η τροφός Υψιπύλη [3], έχοντας στην αγκαλιά της το βρέφος. Τότε, οι στρατηγοί ζήτησαν να πιούν νερό και η τροφός, χωρίς να το σκεφτεί, άφησε το νήπιο στο έδαφος, πάνω σε πυκνή χλόη από σέλινο και έτρεξε να τους εξυπηρετήσει. Έτσι, ένα φίδι [4] δάγκωσε το παιδί, το οποίο πέθανε αμέσως. Οι στρατηγοί σκότωσαν το φίδι και έθαψαν το νεκρό σώμα. Επομένως, ο χρησμός επαληθεύτηκε και ο Αμφιάραος, ένας από τους επτά στρατηγούς, ο οποίος είχε και μαντικές ικανότητες, ερμήνευσε το γεγονός του θανάτου ως κακό οιωνό για την αποστολή τους και έδωσε στο νήπιο το όνομα «Αρχέμορος» (που σημαίνει η αρχή μιας κακής μοίρας). Μετά από αυτό, ίδρυσε προς τιμήν του νεαρού βασιλιά και προς παρηγοριά των γονιών του τους αγώνες των Νέμεων.Σύμφωνα με τον σχολιαστή του Πινδάρου, τα Νέμεα ιδρύθηκαν από τον Ηρακλή, σε ανάμνηση της νίκης του κατά του λιονταριού της Νεμέας. Ο ίδιος όμως σχολιαστής, σε άλλη πηγή, επιβεβαιώνει ότι ο Ηρακλής επανίδρυσε τα Νέμεα σε ανάμνηση του Οφέλτη ή Αρχέμορου και τα επισημοποίησε αφιερώνοντάς τα στο Δία.
  Από την παράδοση μαθαίνουμε ότι στην πρώτη τέλεση των αγώνων πήραν μέρος όλοι οι στρατηγοί (Άδραστος, Ετέοκλος, Τυδέας, Αμφιάραος, Πολυνείκης, Λαοδίκης και ο Παρθενοπαίος), και διακριθήκαν στα αγωνίσματα της ιπποδρομίας, στον αγώνα δρόμου, στην πυγμαχία, στο άλμα, στη δισκοβολία, στον ακοντισμό, στην πάλη και στην τοξοβολία.Αρχικά, οι αγώνες ήταν τοπικού χαρακτήρα. Κατά τους ιστορικούς όμως χρόνους και κυρίως από το 573 π.Χ. τα Νέμεα ανακηρύχθηκαν επίσημα ως πανελλήνιοι αγώνες, σύμφωνα με το πρότυπο των Ολυμπιακών και η φήμη τους μεγάλωσε. Τελούνταν κάθε δύο χρόνια (τριετηρικοί), τον μήνα Ιούλιο [5].Κατά τη διάρκεια των αγώνων, μία ιερή εκεχειρία σταματούσε κάθε εχθροπραξία. Όλοι οι Έλληνες, Σπαρτιάτες, Αθηναίοι, Κορίνθιοι, Αργείοι, Μακεδόνες και Κρήτες, πρώτα αποδέχονταν την κοινή τους καταγωγή, μετά έστελναν αντιπροσώπους και τέλος συγκεντρώνονταν όλοι μαζί.Η διεύθυνση των αγώνων πέρασε από μία διαδικασία αλλαγών και ταραχών. Ειδικότερα, ενώ στην αρχή ήταν υπεύθυνοι – ως ιδρυτές- οι κάτοικοι των Κλεωνών, από το 460 π.Χ. η διεύθυνση μετατέθηκε στους Αργείους [6], οι οποίοι μετέφεραν και την έδρα των αγώνων στο Άργος. Από τη στιγμή αυτή, τα Νέμεα άρχισαν να γίνονται ονομαστή και ξακουστή γιορτή.Γενική άποψη του αρχαίου σταδίου της Νεμέας.Στη συνέχεια, το 330 π.Χ. οι αγώνες επανήλθαν στη Νεμέα, όταν οι Μακεδόνες βασιλείς, ο Φίλιππος Β’ και ο Μέγας Αλέξανδρος, βοήθησαν οικονομικά στην κατασκευή του νέου Ναού του Δία [7]. Έπειτα, από το 270 π.Χ. έως το 260 π.Χ. οι αγώνες τελούνταν πάλι στο Άργος, μέχρι το 145 π.Χ., όταν ο Ρωμαίος κατακτητής της Κορίνθου, Μόμμιος, επανέφερε τους αγώνες στη Νεμέα για μισό αιώνα περίπου[8]. Τέλος, οι αγώνες μεταφέρθηκαν μόνιμα στο Άργος μέχρι το τέλος της αρχαιότητας και η Νεμέα ερημώθηκε.Υπεύθυνοι των αγώνων ήταν οι δώδεκα ελλανοδίκες, οι οποίοι φορούσαν πένθιμο ένδυμα. Το έπαθλο των αγώνων στην αρχή ήταν ένα στεφάνη ελιάς το οποίο, αργότερα αντικαταστάθηκε από χλωρό σέλινο, ως επικήδειο σύμβολο, ένδειξη του εφήμερου της νίκης και της νεκρικής λατρείας.Οι αγώνες διεξάγονταν στο στάδιο της Νεμέας, το οποίο κατασκευάστηκε στα τέλη του 4^ου  π.Χ. αιώνα, είχε μήκος178 μέτρα και χωρητικότητα 40.000 θεατών.Μετά την τυπική ιεροτελεστία της θυσίας στο Νέμειο Δία, άρχιζαν τα αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν δύο κατηγορίες :Γυμνικά αγωνίσματα : το στάδιοο δίαυλοςο ίπποςο δόλιχος οπλίτηςο δρόμοςη πάληη πυγμήτο παγκράτιοτο πένταθλοΙππικοί αγώνες :το τέθριππονσυνωρίς ίππωνκέληςΣ’ αυτά συμμετείχαν τρεις κατηγορίες αθλητών : οι άνδρες, οι αγένειοι και οι παίδες. Μετά τους ελληνιστικούς χρόνους, στο πρόγραμμα των αγώνων περιλαμβάνονταν και μουσικοί αγώνες, με άλλα λόγια, αγώνες των σαλπιγκτών και των κηρύκων.Αξίζει να σημειωθεί ότι, πολλούς νικητές των Νεμέων έχει υμνήσει ο Πίνδαρος στους Νεμεόνικούς του (π.χ. ο Χρόμιος της Συρακούσας, ο Τιμάσαρχος ο Αιγινίτης, ο Τιρόδικος ο Αχαρνέας, ο Πυθέας ο Αιγινίτης). Επιπλέον, σύμφωνα με το σχολιαστή του Πινδάρου μαθαίνουμε ότι, η γιορτή των Νενέων διεξαγόταν και σε άλλα μέρη, όπως στα Μέγαρα, στην Αγχίαλο της Θράκης και στην Αίτνα της Σικελίας.
  Νεμέα (Temple of Nemea), Guillaume Abel Blouet 1831.
  Η αρχαιολογική σπουδαιότητα του χώρου αποκαλύφθηκε το 1766 από το Σύλλογο Dilettanti [9]. Έγιναν κάποιες ανασκαφές το 1881 και το 1912, όμως η συστηματική ανασκαφή και η ανεύρεση του αρχαίου σταδίου της Αρχαίας Νεμέας πραγματοποιήθηκε το 1974 από την Αμερικάνικη Αρχαιολογική Σχολή.Ο Steven G. Miller, καθηγητής του  Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, δουλεύοντας με πολύ ζήλο και αγάπη για τα αρχαιοελληνικά εδάφη ανέδειξε το αρχαίο στάδιο και τα κτήρια της γύρω περιοχής. Το έργο του Miller ολοκληρώθηκε το 1991 και στη συνέχεια ιδρύθηκε και οργανώθηκε η αναβίωση των σύγχρονων «Νέμεων»[10], τα οποία διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 1996 οργανώθηκαν τα πρώτα σύγχρονα «Νέμεα», με τη συμμετοχή 500 δρομέων όλων των κατηγοριών. Με τον ίδιο ενθουσιασμό και ευχαρίστηση διεξήχθηκαν και τα υπόλοιπα και με μεγάλη προσμονή περιμένουμε τα τέταρτα κατά σειρά σύγχρονα «Νέμεα», που θα πραγματοποιηθούν το 2012.  
  Ελένη Μουζακιώτη Φιλόλογος  
  Υποσημειώσεις [1] Νεμέα: κοιλάδα μεταξύ Φλιασίας και Κλεωναίας, στα σύνορα της Κορινθίας  προς    την Αργολίδα (Σταβ. C,377). Κατά τον Στέφανο τον Βυζάντιο ήταν «χώρα της Αργολίδος», όπου κατοικούσαν Δρύοπες.
  [2] Οφέλτης: γιος της Νεμέας (κόρη του Δία και της Σεμέλης) και του βασιλιά της περιοχής Λυκούργου. Άλλη πηγή αναφέρει ως μητέρα του την Ευριδίκη (Απολλόδ. Γ’, 6, 4).
  [3] Το περιστατικό του Οφέλτη και της Υψιπύλης ήταν αγαπητό στην τέχνη. Ο Ευριπίδης έγραψε τραγωδία «Υψιπύλη», οι αγγειογράφοι παρίσταναν συχνά τον Οφέλτη με κουλουριασμένο γύρω του το φίδι και έναν από τους ήρωες να αγωνίζεται εναντίον του φιδιού. Τέλος, πολλοί είναι οι τύποι νομισμάτων της Κορίνθου και του Άργους με σχετικές παραστάσεις.
  [4] Δράκοντας σύμφωνα με τον Παυσανία (ΙΙ, 15, 3).
  [5] Υπάρχουν πηγές που μαρτυρούν την ύπαρξη «χειμερινών» Νέμεων. Συγκεκριμένα, από τα όσα αναφέρει ο Παυσανίας, οι ειδικοί υπέθεσαν πως τα Νέμεα γίνονταν χειμώνα κάθε δεύτερη φορά, για να μη συμπίπτουν με τα Ολύμπια ή πως ο χειμερινός εορτασμός ήταν μία προσπάθεια του Αδριανού να ξαναδώσει ζωή στην παρακμασμένη και έρημη Νεμέα, όταν οι αγώνες τελούνταν μόνιμα στο Άργος. Ο Γ. Θ. Αποστολόπουλος αναφέρει ότι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός (119-137 μ.Χ.), έκανε τα Νέμεα χειμερινά και όρισε να γιορτάζονται στο στάδιο του Άργους όπως και τα Ηραία.
  [6] Οι Αργείοι λόγω της μεγάλης στρατιωτικής και πολιτικής δύναμής τους διατήρησαν την αγωνοθεσία των αγώνων και είχαν το δικαίωμα να εκλέγουν τον ιερέα του Δία και να διοργανώνουν τα χειμερινά Νέμεα, μία νυχτερινή θρησκευτική εκδήλωση.
  [7] Από τον Πλούταρχο πληροφορούμαστε το εξής περιστατικό : ο Άρατος ο Σικιώνιος, αρχηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας και μεγάλος εχθρός του Άργους, αποφάσισε, για τους δικούς του πολιτικούς λόγους , να οργανώσει τα Νέμεα στη φυσική τους κοιτίδα αποκλείοντας παράλληλα τους Αργείους. Επιπλέον, έδωσε εντολή στους αθλητές να λάβουν μέρος στους δικούς του αγώνες και όχι στου Άργους. Όμως, οι αθλητές δεν υπάκουσαν και ο Άρατος έδωσε εντολή να συλληφθούν και να πουληθούν ως δούλοι. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ως παραβίαση της ιερής εκεχειρίας.  
  [8] Όσον αφορά την αγωνοθεσία των αγώνων μαθαίνουμε ότι το 208 π.Χ. οι Αργείοι παραχωρούν την επιστασία των χειμερινών Νεμέων στο Φίλιππο το Δημητρίου , με μοναδικό αγώνισμα τον οπλίτην (Πολύβιος 10, 26). Επίσης, το 196 π.Χ. η αγωνοθεσία περνά στα χέρια των Ρωμαίων, με τον Τίτο Κοΐντιο Φλαμινίνο (2^ος π.Χ.), ο οποίος κήρυξε την ελευθερία, την αυτονομία και την  ανεξαρτησία κάθε ελληνικής πόλης, προετοιμάζοντας έτσι μέσω της διάσπασή της την πλήρη υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους. Οι Αργείοι καθιέρωσαν γιορταστικούς αγώνες προς τιμήν του Φλαμινίνου, τα «Τίτεια».
  [9] Η κοινωνία των ενθουσιωδών (αγγλ. Society of Dilettante ή Dilettante Society) είναι ιστορικός σύλλογος στο Ηνωμένο Βασίλειο, με σκοπό τον εορτασμό και τη μελέτη της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας. Μέλη του είναι συλλέκτες, διανοούμενοι ή και ευγενείς. Ο σύλλογος συναντήθηκε για πρώτη φορά το έτος 1732, και ιδρύθηκε το 1734 σύμφωνα με την παράδοση των Dining society. Οι δωρεές των μελών του συλλόγου κατέστησαν εφικτή την διοργάνωση αρχαιολογικών αποστολών, καθώς και την επιδότηση καλλιτεχνών του κλασσικών στιλ.
  [10] Στους αγώνες συμμετέχουν άνθρωποι από 45 χώρες, ηλικίας από 5 έως 97 ετών. Εκτός από τα αγωνίσματα, δίνονται και παραστάσεις θεάτρου, μουσικής και χορού. Στους αγώνες δεν καταγράφονται ρεκόρ, ούτε απονέμονται μετάλλια. Οι συμμετέχοντες αγωνίζονται ξυπόλυτοι φορώντας ένα λευκό χιτώνα και είναι χωρισμένοι ανά ηλικία και φύλο. Τηρούν κανονικά το εθιμοτυπικό της αρχαιότητας.
  
  Πηγές
  

  • Ιωάννου Κ. Κοφινιώτου, «Ιστορία του Άργους από των Αρχαιοτάτων χρόνων μέχρις ημών » Εν Αθήναις, Τυπογραφείον ο «Παλαμήδης» 1892. Επανέκδοση, Εκδ. Εκ Προοιμίου, Άργος, 2008. 
  • Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων Α.Ε., Τόμος 40^ος, Αθήνα, 1986.
  • Κ. Παπαρρηγόπουλος, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Τόμος 2^ος, National Geographic, Αθήνα, 2009-2010.
  •  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια – Παύλος Δρανδάκης, Εκδοτικός Οργανισμός ο «Φοίνιξ», Τόμος ΙΗ’.
  • Εγκυκλοπαίδεια, «Πάπυρος Λαρούς, Γενική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια», Τόμος 11^ος,  Εκδόσεις «Επιστημονική Εταιρεία των Ελληνικών Γραμμάτων Πάπυρος», Αθήνα, 1967.
  • Νικ. Δ. Παπαχατζής, «Παυσανίου Ελλάδος Περιηγήσις», Βιβλίο 2 και 3, Κορινθιακά και Λακωνικά, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 2004.
  • Γιάννης Θ. Αποστολόπουλος, «Αργείων Άθλα», Έκδοση Δήμος Άργους, Άργος, 1998.
  • Ιωάννης Ερν. Ζεγκίνης, «Το Άργος δια μέσου των Αιώνων», Αθήναι, ³1996.
  • Οδυσσέας Κουμαδωράκης, «Άργος το πολυδίψιον», Εκδόσεις Εκ Προοιμίου, Άργος, 2007. [argolikivivliothiki.gr]  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:14

  Κατοικούνταν το σπήλαιο Σαρακηνού στην Βοιωτία πριν 50.000 χρόνια!

   »  Καστέλλια
  
  Το Ακραίφνιο Βοιωτίας είναι ένας οικισμός που ονομάζεται έτσι γιατί κάποτε ήταν στην άκρη της λίμνης Κωπαΐδος. (Το τοπωνύμιο διατήρησε γνώση και μνήμη). Επί της εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας, 100 μ. περίπου.... προ της εξόδου (αριστερά) προς Ακραίφνιο, υπάρχουν ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, του Αγ. Βασιλείου, δομημένης με πολλά αρχαία μέλη.
  []
  Από εδώ μπορείτε να οργανώσετε μια ορειβατική-πεζοπορική εκδρομή για την κορυφή, απ'Α όπου η κατάβαση θα περάσει από το ιερό του Πτώου Απόλλωνα και θα κατευθυνθεί προς το γυναικείο μοναστήρι της Πελαγίας. Ολοκληρώστε την επιστροφή σας από το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής, που κείται κοντά στο αρχαίο ιερόν, στη θέση Νούσκες, κοντά στον διεθνή δρόμο. Η συνολική πορεία δεν θα διαρκέσει περισσότερο από 5 ώρες.
  
  Το Ακραίφνιο είναι γνωστό για το Σπήλαιο του Σαρακηνού που ευρίσκεται σε υψόμετρο 200 μ. Eχει διαστάσεις 70 Χ 60 μ. και μια είσοδο με 30 μ. φάρδος. Είναι ένα φυσικό ψυγείο (έχει σταθερή θερμοκρασία 16 οC). Φωτίζεται επαρκώς και –περιέργως– δεν έχει σταλακτίτες! Το σπήλαιο αυτό αποτελεί και τη μόνη στρωματογραφημένη προϊστορική θέση στη Στερεά Ελλάδα! Φυσικά, εάν κάποιος ασχοληθεί και με την Αιτωλοακαρνανία που έχει χιλιάδες Σπήλαια, είναι ηλίου φαεινότερον πως θα βρεθεί κι εκεί κάτι ανάλογο.
  
  Σε αυτό το σπήλαιο έχει ευρεθεί παλαιολιθική κατοίκηση (από 50.000 χρόνια)! Ευρέθησαν επίσης σπόροι σιταριού και οσπρίων της 5ης χιλιετίας π.Χ.! Ευρέθη επίσης κεραμεική νεολιθικής εποχής, «τύπου Γωνιάς Κορινθίας και Προσύμνης Αργολίδος». Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο ευρίσκεται εκτός Πελοποννήσου. Πράγμα που επισημοποιεί κάτι γνωστό, ακόμη κι απ'Α τον μύθο του Οιδίποδος: Πως Πελοπόννησος και Στερεά είχαν ανταλλακτικό εμπόριο εκείνη την εποχή ήδη… Ευρέθη επίσης ειδωλοπλαστική –πάνω από 1.000 ειδώλια– παρόμοια με αυτά που έχουν ευρεθεί στη Θεσσαλία και στα Θαρούνια Ευβοίας. Αξιοσημείωτο ένα αγαλματίδιο (ύψους 40-50 εκατ.) του 4500 π.Χ. Και ένα ειδώλιο καθιστού ανδρός με προτεταμένα τα γεννητικά του όργανα, κάτι που το καθιστά μοναδικό! Επίσης, πολλά ειδώλια ευρέθησαν γύρω από ένα κέρατο ελαφιού – ασυνήθιστο σε νεολιθικό χώρο. Ακόμη, εργαλεία (30-35000 π.Χ.), άλλα από οψιανό της Μήλου, άλλα από πυριτόλιθο, σφονδύλια για να γνέθουν οι γυναίκες, τσεκούρια (λίθινοι πέλεκεις), κοχύλια (όστρεα) της λίμνης Κωπαΐδος (με οξυγόνο με ισότοπο 18), αποθηκευτικοί λάκκοι με επένδυση πηλού, ενώ το Σπήλαιο είχε και περιορισμένη ταφική χρήση. Το σπήλαιο ήταν εν χρήσει έως και το 2000 π.Χ.
  
  Το 1970 έκανε σε αυτό μια πρώτη ανασκαφή ο Θ. Σπυρόπουλος, αλλά τα καρτελάκια από τα ευρήματά του στο Μουσείο των Θηβών, τα… έφαγαν τα ποντίκια κι έτσι δεν μπορουμε γι' αυτή την εργασία να γνωρίζουμε πολλά πράγματα…
  
  Το τόσο σημαντικό αυτό Σπήλαιο, όπως και σχεδόν όλα τα σπήλαια στη Βοιωτία –ασχέτως εάν είναι ή δεν είναι αρχαιολογικοί χώροι!– έχουν σήμερα χρήση μαντριών από τους εντόπιους κτηνοτρόφους! Μάλιστα, τα ζώα έχουν δημιουργήσει στρώματα κοπριάς σε αυτά! (Στο Ακραίφνιο ένα άλλο ανάλογο σπήλαιο… καιγόταν για 3 χρόνια, διότι η κοπριά καίγεται βραδέως). Σαν να μην έφθανε αυτή η φθορά, πολλά σπήλαια της Κωπαΐδος έχουν μέσα εγκαταστάσεις εκκλησιών, που έχουν προξενήσει επίσης πολλές φθορές σε σημαντικότατα αρχαιολογικά πεδία.
  
  Σε πολλά σπήλαια της Κωπαΐδος σώζονται οι φυσικές καταβόθρες που παροχέτευαν το νερό της, καταβόθρες που διεύρυναν οι Μινύες για να φεύγουν ευκολότερα τα νερά της λίμνης στη θάλασσα και να μην πλημμυρίζουν οι παραλίμνιοι οικισμοί. Υπάρχουν πολλά χιλιόμετρα τέτοιων καταβοθρών!
  
  Για περισσότερα:
  Σαμψών Αδ. «Το σπήλαιο Σαρακηνού στο Ακραίφνιο».
  Λεκάκης Γ. «Σύγχρονης Βοιωτίας περιήγησις» (υπό έκδοσιν). [logioshermes.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:12

  Η εισοδηματική ανισότητα φέρνει δυστυχία

   »  Καστέλλια
  Πολλοί οικονομολόγοι και ψυχολόγοι διεθνώς έχουν προειδοποιήσει για τους κινδύνους, στην κοινωνική και προσωπική ζωή, από τη διεύρυνση της "ψαλίδας" ανάμεσα στα πλουσιότερα και τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Μια νέα αμερικανική μελέτη αναδεικνύει την ψυχολογική πτυχή του θέματος, διαπιστώνοντας ότι η διευρυνόμενη εισοδηματική ανισότητα κάνει τους ανθρώπους πιο δυστυχισμένους, συνεπώς, όπως επισημαίνει, πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για τη σμίκρυνση του χάσματος.
  Οι ερευνητές, που δημοσιεύουν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολογικής Επιστήμης “Psychological Science”, συμπεριέλαβαν στην έρευνά τους στοιχεία για περίπου 48.000 άτομα, που κάλυπταν μεγάλο χρονικό διάστημα 37 ετών.
  Οι ψυχολόγοι εξέτασαν -με βάση απαντήσεις σε ερωτηματολόγια- τις σχέσεις ανάμεσα στο αίσθημα ατομικής ευτυχίας, το επίπεδο ατομικού εισοδήματος, το βαθμό άνισης κατανομής του εισοδήματος διαχρονικά και την αντίληψη για το πόσο δίκαιη οι συμμετέχοντες θεωρούσαν τη δική τους εισοδηματική κατάσταση και των άλλων. Η έρευνα ήρθε να επιβεβαιώσει τα πορίσματα άλλων μελετών εδώ και τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες: όσο περισσότερη ισότητα εισοδημάτων υπάρχει, τόσο οι άνθρωποι γίνονται πιο ευτυχισμένοι. Αντίθετα, η ανισότητα, ιδίως όταν μεγαλώνει με το πέρασμα του χρόνου, μειώνει την ικανοποίηση των ανθρώπων στη ζωή τους. Αυτό ισχύει ιδίως για όσους βρίσκονται στο κατώτερο και στο μεσαίο τμήμα της εισοδηματικής κλίμακας και οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των ανθρώπων σε μια χώρα. Η νέα μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δυσφορία και η δυστυχία δεν πηγάζουν μόνο, ούτε καν πρωτίστως, από τα πιο άδεια πορτοφόλια κατά τη διάρκεια των περιόδων κρίσης και μεγαλύτερης ανισότητας, αλλά περισσότερο από τα υποκειμενικά αισθήματα αδικίας και έλλειψης εμπιστοσύνης που τρέφουν οι μη προνομιούχοι σε σχέση με όσους παραμένουν προνομιούχοι, χωρίς -όπως πιστεύουν- οι τελευταίοι να αξίζουν την "καλή τύχη" τους. Αυτό το αίσθημα οδηγεί σε μια γενικότερη μείωση του αισθήματος ικανοποίησης από τη ζωή. Από την άλλη, όσοι βρίσκονται στην κορυφή της εισοδηματικής κλίμακας, όπως διαπίστωσε η έρευνα, δεν φαίνεται να αισθάνονται ανάλογο αίσθημα αδικίας, έλλειψης ικανοποίησης και δυστυχίας εξαιτίας της εισοδηματικής ανισότητας, ούτε αυτή η κατάσταση επηρεάζει τα αισθήματά τους περί δικαιοσύνης και εμπιστοσύνης προς τους άλλους. Προηγούμενες έρευνες έχουν διερευνήσει το ζήτημα της σχέσης ευτυχίας-ανισότητας σε επίπεδο χωρών και τα συμπεράσματα δεν είναι σαφή. Μερικές μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα κράτη με την μεγαλύτερη εισοδηματική ισότητα μεταξύ των πολιτών τους διαθέτουν και τους πιο ευτυχισμένους πολίτες, αλλά άλλες δεν έχουν βρει κάποια ανάλογη συσχέτιση. Η νέα μελέτη εξετάζει το ζήτημα διαχρονικά μέσα στο ίδιο κράτος ΗΠΑ και, για πρώτη φορά, οι ψυχολόγοι διαπιστώνουν με βεβαιότητα ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην "ψαλίδα" των εισοδημάτων και στην ποιότητα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων σε ψυχικό επίπεδο . "Αν νοιαζόμαστε για την ευτυχία των περισσότερων ανθρώπων, πρέπει να κάνουμε κάτι για την εισοδηματική ανισότητα",δήλωσε ο υπεύθυνος της έρευνας και ανέφερε πως ένα προτεινόμενο μέτρο είναι η υιοθέτηση πιο προοδευτικής φορολογίας.Πηγή: ΕΡΤ [sciencearchives.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:06

  Lavipharm: Εξωστρέφεια και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας

   »  Καστέλλια
  
  
  
  
  Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η επικύρωση της παραγωγικής και ελεγκτικής διαδικασίας του διαδερμικού συστήματος φαιντανύλης της Lavipharm στις ΗΠΑ.
  Παράλληλα, εκδόθηκαν άδειες κυκλοφορίας του προϊόντος σε 21 ευρωπαϊκές χώρες, η παραγωγή του οποίου θα γίνει στη χώρα μας.
  Επιπλέον, στην Ελλάδα, επεκτάθηκε η συνεργασία με την εταιρεία Pfizer Hellas, η οποία, πέρα από το διαδερμικό της νιτρογλυκερίνης, προωθεί στην ελληνική αγορά και το διαδερμικό σύστημα φαιντανύλης.
  
  Τα παραπάνω τόνισε κατά τη Γενική Συνέλευση της Lavipharm, ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας κ. Θανάσης Λαβίδας. Αναφερόμενος στο δύσκολο οικονομικό περιβάλλον, τόνισε: 'Στο χώρο του φαρμάκου, το 2010, δημιουργήθηκε μεγάλη αναστάτωση, πλήττοντας σημαντικά τις πωλήσεις των φαρμακευτικών εταιρειών. Οι μειώσεις των τιμών των φαρμάκων οδήγησαν στην κατακόρυφη πτώση πωλήσεων, επιβραδύνοντας το επίπεδο δραστηριότητας και επηρεάζοντας δραματικά τα περιθώρια κερδοφορίας του κλάδου'. Συνεχίζοντας ανέφερε: 'Μέσα σε αυτό το μεταβαλλόμενο περιβάλλον, εμείς στη Lavipharm, έχουμε έγκαιρα ξεκινήσει την υλοποίηση ενός προσεκτικού επιχειρηματικού σχεδιασμού με στόχο τη διατήρηση των μεριδίων μας στην ελληνική αγορά, τη διεθνή μας ανάπτυξη με την προώθηση των προϊόντων μας σε ακόμη περισσότερες αγορές του εξωτερικού και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς μας μέσα από τον περαιτέρω εξορθολογισμό των δαπανών και την αύξηση της παραγωγικότητας'.
  Αναφορικά με τα οικονομικά στοιχεία του 2010, o νέος Γενικός Διευθυντής Οικονομικών Υπηρεσιών του Ομίλου κ. Ι. Παπαδόπουλος, παρουσίασε τον οικονομικό απολογισμό, καθώς και τα αποτελέσματα του Α’ τριμήνου του 2011. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του, δόθηκε έμφαση στην προσπάθεια της εταιρείας για την απορρόφηση της πτώσης της κερδοφορίας, που προήλθε από τις μειωμένες τιμές των φαρμάκων, με συρρίκνωση των διοικητικών δαπανών μέσα στο 2010. Όσον αφορά το Α’ Τρίμηνο του 2011, τονίσθηκε ότι, παρά το ιδιαίτερα αρνητικό οικονομικό περιβάλλον, η Lavipharm AE παρουσίασε αύξηση των πωλήσεών της εντός και εκτός Ελλάδος, κατά 20% και 27% αντίστοιχα, με παράλληλη αύξηση της κερδοφορίας σε επίπεδο EBITDA +€475 χιλ.
  Η Γενική Συνέλευση των Μετόχων της Lavipharm ολοκληρώθηκε με τη συζήτηση και έγκριση των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης, μεταξύ των οποίων και η ομόφωνη επανεκλογή με τριετή θητεία του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας, που απαρτίζεται από τους κ.κ. Θανάση Λαβίδα, Τάνια Βρανοπούλου, Βάνα Λαβίδα, Δημήτρη Γκέρτσο, Χρήστο Διαμαντόπουλο, Λητώ Ιωαννίδου, Οδυσσέα Κυριακόπουλο, Μηνά Τάνες και Νίκο Χούλη.
  Αναλυτικότερα, οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του ΧΑ και της Εταιρείας (www.lavipharm.com).
  [www.iatronet.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:05

  Αποτελέσματα Πανελληνίων 2011: Βαθμολογίες και πτώση βάσεων

   »  Καστέλλια
  
  
  Στα Λύκεια θα αναρτηθούν οι βαθμολογίες από τις Πανελλαδικές εξετάσεις 2011 επιτέλους σήμερα Δευτέρα 20 Ιουνίου.
  Αυτό θα σημάνει εν μέρει τέλος  στην μεγάλη αγωνία των υποψηφίων για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση αλλά όχι και οριστικό τέλος καθώς οι βάσεις θα κρίνουν την επιτυχία τους.
  
  Εν τω μεταξύ, «τρέχει» η προθεσμία συμπλήρωσης των μηχανογραφικών δελτίων των υποψηφίων, προθεσμία η οποία λήγει στις 28 Ιουνίου.
  
  
  Πολλοί όμως είναι οι υποψήφιοι και οι εκπαιδευτικοί που υποστηρίζουν ότι πρέπει να δοθεί παράταση, καθώς η διαδικασία φέτος θα είναι νέα, και θα γίνεται μόνο μέσω του Διαδικτύου.
  
  Σύμφωνα με πολλούς υποψήφιους πάντως, οι επιλογές τους θα γίνουν με βάση τις βαθμολογίες τους, την απόσταση της σχολής από τον τόπο κατοικίας τους καθώς και την γρηγορότερη επαγγελματική αποκατάσταση.
  
  Να σημειωθεί ότι φέτος υπάρχουν περιορισμοί στις μετεγγραφές, με αποτέλεσμα σε όποια σχολή επιτύχουν οι υποψήφιοι στην περιφέρεια εκεί θα παραμείνουν, καθώς είναι πλέον ουσιαστικά απαγορευτική η μετεγγραφή.
  Oι υψηλόβαθμες σχολές του 2ου και του 4ου επιστημονικού πεδίου,δηλαδή οι Φυσικομαθηματικές σχολές,η Πληροφορική και οι Πολυτεχνικές, θα έχουν εφέτος χαμηλότερη βάση εισαγωγής.
  
  Πτώση θα έχουν και οι σχολές του 3ου επιστημονικού πεδίου,δηλαδή οι Ιατρικές, Οδοντιατρικές και Φαρμακευτικές σχολές, καθώς και οι Παιδαγωγικές και Νομικές του 1ου επιστημονικού πεδίου.
  
  «Θολό» όμως είναι το τοπίο όσον αφορά το 5ο επιστημονικό πεδίο των Οικονομικών Επιστημών.
  
  Στα περιφερειακά τμήματα της χώρας, ιδιαίτερα σε εκείνα που είχαν αντίστοιχα τμήματα στα μεγάλα αστικά κέντρα και τα οποία επέλεγαν τα παιδιά των τριτέκνων και πολυτέκνων οικογενειών με τη βεβαιότητα της μετεγγραφής, μπορεί να καταγραφεί πτώση των βάσεων ως και 1.500 μορίων.
  
  Καινούργιο στοιχείο της εφετινής εξεταστικής διαδικασίας αποτελεί η νέα ειδική κατηγορία των υποψηφίων οι οποίοι δικαιούνται μετεγγραφή, η οποία και θα δημιουργήσει σε κάθε σχολή και τμήμα «διπλή» βάση εισαγωγής: μιας πρώτης και μιας δεύτερης κατανομής των υποψηφίων, στην οποία θα εισέρχονται όσοι εμπίπτουν στις διατάξεις του νόμου περί μετεγγραφών.
  
  Έτσι, από τα δεδομένα αυτά θα προκύψει ζήτηση για τα τμήματα Αθήνας και Θεσσαλονίκης, αν και η πτώση των βάσεων στα τμήματα αυτά δεν θα υπερβεί τα 600 μόρια.
  [www.madata.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:03

  Τα ιστορικό υπόβαθρο της Τουρκικής αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στα Δωδεκάνησα

   »  Καστέλλια
  Στο βιβλίο της Ακαδημίας Ιστορίας «Οι ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο» καταγράφονται όλα τα «επιχειρήματα» για τις βραχονησίδες Της Σοφιας Παπαϊωαννου
  
  
  Το 1996 μετά την κρίση των Ιμίων είχε διαρρεύσει στον Τύπο ένα εγχειρίδιο της Πολεμικής Ακαδημίας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στο οποίο παρουσιάζονταν καθαρά οι θέσεις της Τουρκίας περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών διευκρινίζει ότι στις διερευνητικές επαφές ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» έχει ατονήσει από πλευράς των Τούρκων. Η Ακαδημία Ιστορίας της Τουρκίας όμως δημοσίευσε ένα βιβλίο το 2004 με τίτλο «Οι ζώνες του Λυκόφωτος στο Αιγαίο - Τα μη Λησμονημένα Τουρκικά Νησιά» στο οποίο επαναλαμβάνονται όλα τα επιχειρήματα της Τουρκίας για το Αιγαίο, τα νησιά και τις βραχονησίδες του. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται και χάρτες που δείχνουν, σύμφωνα με τους Τούρκους ιστορικούς, ποιες νησίδες και θαλάσσιες περιοχές που τις περιβάλλουν δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα.
  
  Το βασικό επιχείρημα που παρουσιάζει το βιβλίο είναι ότι νησίδες που δεν κατονομάζονται αλλά αναφέρονται στις συνθήκες ως «εξαρτώμενες» ή «παρακείμενες» των μεγάλων νησιών δεν έχουν μεταβιβαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Με αυτό το επιχείρημα στο βιβλίο αμφισβητούνται όχι μόνο ακατοίκητες βραχονησίδες που σήμερα χρησιμοποιούν Ελληνες βοσκοί, όπως η νήσος Αστακίδα στα βόρεια της Κάσου, αλλά και κατοικημένα μεγάλα νησιά, όπως η Ψέριμος. Στο βιβλίο γράφουν ότι «τα πιο γνωστά αμφισβητούμενα νησιά είναι: Αρκοί, Φαρμακονήσι, Ψέριμος, Λέβητα, Κίνναρος, Λιάδι, Κανδελιούσσα, Αδέλφια, Σύρνα, Πλακίδα, Σοφράνα και Αστακίδα». Τονίζεται επίσης ότι με τη Συνθήκη της Λωζάννης δεν παραχωρήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα τα νησιά: Οινούσσα και οι γύρω βραχονησίδες, Βάτος και Ποντικονήσι ανάμεσα στη Χίο και τη Μικρά Ασία, αλλά και τα Αντίψαρα, οι Φούρνοι και οι γύρω βραχονησίδες τους και η Φιμένα. Μία ακόμα σημαντική βραχονησίδα που αμφισβητούν είναι η Ζουράφα, 6 ναυτικά μίλια από τη Σαμοθράκη στο Θρακικό Πέλαγος, που αποτελεί το ανατολικότερο σύνορο του Βόρειου Αιγαίου, το άκρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και Ε.Ε. []
  
  Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι βραχονησίδες του συμπλέγματος Σύρνα κάτω από την Αστυπάλαια, αλλά και οι νησίδες Λέβιθα και Κίνναρος που συνδέουν τη γεωγραφική περιοχή των Κυκλάδων με τα Δωδεκάνησα επειδή είναι απομακρυσμένες από τη στεριά καθορίζουν και μία μεγάλη θαλάσσια περιοχή γύρω τους. Αμφισβητώντας αυτές τις νησίδες οι Τούρκοι καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του Αιγαίου Πελάγους. Το βασικό επιχείρημα που προβάλλει το βιβλίο είναι η αμφισβήτηση της Συμφωνίας του 1932 ανάμεσα στην Τουρκία και την Ιταλία για το σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου. Η Ελλάδα το 1947 κληρονόμησε ό, τι ήλεγχε η Ιταλία προηγουμένως.
  
  Η συμφωνία 4ης Ιανουαρίου του 1932 αφορούσε τις βραχονησίδες μεταξύ Καστελλόριζου και μικρασιατικής ακτής, ενώ μία συμπληρωματική συμφωνία στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 καθόριζε τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και τις τουρκικές ακτές. Οι Τούρκοι αμφισβητούν την ισχύ αυτής της συμπληρωματικής συμφωνίας με το επιχείρημα ότι δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών.
  
  Γνωμοδότηση Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε αναγκαστεί να αντικρούσει αυτά τα επιχειρήματα των Τούρκων με έγγραφό του ήδη από το 1963. Μια ομάδα Τούρκων είχε αποβιβαστεί στο Καστελλόριζο το 1961, ενώ έναν χρόνο αργότερα τουρκικό περιπολικό βύθισε εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων το ελληνικό σκάφος «Μαρίτσα» σκοτώνοντας δύο μέλη του πληρώματός του. Το επίσημο κείμενο της συμφωνίας του 1932 είχε πρωτοκολληθεί στην Κοινωνία των Εθνών το 1933 και είχε δημοσιευθεί. Οσον αφορά τη συμπληρωματική συμφωνία που υπογράφτηκε στην Αγκυρα στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 και αμφισβητούν οι Τούρκοι, επειδή ήταν συμπληρωματική δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών. Σύμφωνα με γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του 1956 η μη πρωτοκόλληση «ουδόλως επηρεάζει το κύρος αυτής, διότι πρόκειται περί συμπληρωματικής συμφωνίας εκτελέσεως κανονικώς πρωτοκολληθείσης πράξεως». Στο βιβλίο επαναλαμβάνεται το επιχείρημα ότι οι Ελληνες δεν έχουν τηρήσει το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νήσων που τους παραχωρήθηκαν παραβιάζοντας τις συνθήκες και θέτοντας σε αμφιβολία την ισχύ τους, ενώ αναρωτιούνται επανειλημμένως πώς ακόμα οι Ελληνες δεν έχουν εγείρει αξιώσεις για τα δύο νησιά που εποφθαλμιούν, την Ιμβρο και την Τένεδο. Καταλήγοντας οι Τούρκοι ιστορικοί εξηγούν ότι είναι αδύνατο να λυθεί το θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ με την Ελλάδα αν πρώτα δεν ξεδιαλύνει το θέμα της κυριαρχίας των νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.
  Οι διερευνητικές επαφές για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο διεκόπηκαν πριν από τις εκλογές στην Τουρκία. Αναμένουμε να δούμε ποια γραμμή σκέψης θα ακολουθήσει στην ανανεωμένη θητεία του ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν.
  
  Πώς χαράχτηκαν τα χωρικά ύδαταΓια την ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε ότι όταν μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης προέκυψε η διαφορά ανάμεσα στην Ιταλία και την Τουρκία για τις «εξαρτώμενες» νησίδες και αυτές του Καστελλόριζου και οι δύο χώρες αποφάσισαν να πάνε στο Δικαστήριο της Χάγης για να λύσουν τις διαφορές τους. Στη συνέχεια, όμως, οι κυβερνήσεις προτίμησαν τις απευθείας διαπραγματεύσεις. Με τη συμφωνία της Αγκυρας της 4ης Ιανουαρίου του 1932 λύθηκαν οι εκκρεμότητες που αφορούσαν τις βραχονησίδες μεταξύ Καστελλόριζου και μικρασιατικής ακτής και χαράχτηκαν οριστικά τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στο Καστελλόριζο και τη Μικρά Ασία, ενώ με τη συμπληρωματική συμφωνία στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 καθορίστηκαν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα Δωδεκάνησα και στις τουρκικές ακτές. Με την πρώτη συμφωνία, όμως, παραχωρήθηκε στην Τουρκία η νησίδα Καρά-Αντά που βρίσκεται μέσα στον όρμο της Αλικαρνασσού (Μπόντρουμ) και κατείχε πριν η Ιταλία. Η μακρόστενη τουρκική βραχονησίδα ανήκε σύμφωνα με τον Δωδεκανήσιο ερευνητή κ. Κώστα Τσαλαχούρη στην οικογένεια Μαγκλή από την Κάλυμνο, της οικογένειας του συγγραφέα Γιάννη Μαγκλή. Αν η Καρά-Αντά δεν είχε παραχωρηθεί στην Τουρκία, τότε σήμερα δεν θα διαπραγματευόμασταν με δυσκολίες την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου μόνο, αλλά και την υφαλοκρηπίδα μιας νησίδας μέσα σε τουρκικό κόλπο.
  [www.istorikathemata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:58

  H οδός Πειραιώς, 1870

   »  Καστέλλια
  
  24grammata.com
  γράφει ο Γιώργος Δαμιανός (πρωτοδημοσιεύτηκε στο περ. exodos)
  Αν ζούσατε στην Αθήνα του 1870, οι μετακινήσεις θα ήταν ένα αληθινό μαρτύριο. Αρκεί να αναλογιστείτε ότι η συγκοινωνία Αθήνας – Βόλου γινόταν μόνο ατμοπλοϊκώς. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιριών και η χρήση νέων μηχανών είχε σαν αποτέλεσμα η διάρκεια του ταξιδιού να γίνεται σε χρόνο ρεκόρ: μόνο 40 ώρες (Πειραιά – Βόλο). Για να κατέβαινε ένας Αθηναίος στον Πειραιά ήταν ένα ταξίδι, που σήμερα θα ισοδυναμούσε με το ταξίδι Αθήνα-Πάτρα.
  Ο Πειραιάς την εποχή εκείνη δεν ήταν απλώς το επίνειο της Αθήνας, αλλά η μοναδική δίοδος επικοινωνίας της Αθήνας με τον υπόλοιπο κόσμο. Το λιμάνι του Πειραιά πρωτογνώριζαν όλοι οι τουρίστες που έφταναν στην Αθήνα ή όσοι Έλληνες, από το εσωτερικό ή το εξωτερικό έφταναν στην Αθήνα. Μια μικρή περιγραφή έχουμε από τον Γάλλο Αντώνιο Προυστ (A. Proust, 1832-1905), που ήταν ζωγράφος, δημοσιογράφος και πολιτικός. Στην Αθήνα βρέθηκε τη διετία 1857, 1858. Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το έργο του : «Ένας χειμώνας στην Αθήνα του 1857», μετ. Ντίνα Νίκα, εκδ. ειρμός, 1990, [(…)
  Την επόμενη μέρα στις 9 το βράδυ (65 ώρες, περίπου, από τη Σικελία), μπήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά. Μια και απείχαμε τόσο λίγο από την Αθήνα θα ήταν κρίμα να περάσουμε τη νύχτα σ΄αυτό το χωριό (εννοεί τον Πειραιά). Ένας Άγγλος συμφώνησε χωρίς αντίρρηση μαζί μας, επειδή ένας φίλος του είχε γράψει στις πίσω σελίδες του Μurray* του. Σε μια από τις πολλές βάρκες που είχαν πλευρίσει το πλοίο μας, διακρίναμε έναν νεαρό(…) σε ελάχιστα δευτερόλεπτα είχε «πετάξει» στη στεριά τις αποσκευές και εμάς. Μας οδήγησε σε μία άμαξα, σε ένα πεπαλαιωμένο μεγάλο λαντό, στο οποίο ήταν ζευγμένα δύο μικρόσωμα ζώα. Παρά τη δυσαναλογία άμαξας και ζώων, το αμάξι ξεκίνησε με ταχύτητα πάνω σε ένα δρόμο στρωμένο με χαλίκι, σηκώνοντας ένα πυκνό σύννεφο σκόνης. Μετά από πολλά τραντάγματα φτάσαμε σ΄ένα μέρος που βρισκόταν κάμποσες παράγκες με αμυδρό φωτισμό. Ο Αλέξανδρος (αυτό ήταν το όνομα του ξεναγού μας) άνοιξε την πόρτα της άμαξας και τακτοποίησε τα πράγματα που είχαν τόσο μπερδευτεί ώστε, χωρίς αμφιβολία, η συμμαχία των δύο εθνών δεν ήταν ποτέ πιο ολοκληρωμένη (εννοεί το μπέρδεμα – «χούφτωμα» των Άγγλων προς την Ιταλίδα πριμαντόνα). Μας σέρβιρε ρακί και λουκούμι, μετά σκαρφάλωσε δίπλα στην άμαξα και η τρελή κούρσα συνεχίστηκε..]
  Το πρόβλημα που είχαν να αντιμετωπίσουν από την στιγμή που έφταναν στον Πειραιά ήταν το πως θα φτάσουν στην Αθήνα. Η μόνη  λύση ήταν οι αραμπατζήδες (τουρκ. araba: κάρρο)  ή οι αμαξάδες της εποχής. Tο να κατέβη ένας Αθηναίος στον Πειραιά ισοδυναμούσε με ημερησία εκδρομή μεγάλου ρίσκου, όπου εκτός των άλλων, έπρεπε να αντιμετωπίσει και τους κλέφτες που λυμαίνονταν την Οδό Πειραιώς. Οι αμαξάδες σταματούσαν απαραίτητα για να ξεκουραστούν τα άλογα και για να πιουν τα καθιερωμένα «δροσιστικά» οι επιβάτες. Ο δρόμος ήταν χωμάτινος ή στην καλύτερη περίπτωση στρωμένος με χαλίκι. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Γεωργίου Δροσίνη στα «Σκόρπια Φύλλα»: «κατεβήκαμε στον Πειραιά με άμαξα από το Μοναστηράκι, που έπαιρνε πέντες επιβάτες, με μια δραχμή τον ένα: τέσσερις μέσα και ένα έξω…». Ενημερωτικά τονίζουμε ότι το εισιτήριο ήταν πανάκριβο, αφου ισοδυναμούσε με το 1/4 του εργατικού μεροκάματου». Κατά την επιστροφή, συνεχίζει πάντα ο Δροσίνης, «όταν φτασαμε στις παράγκες, ο καροτσέρης κατά τα καθιερωμένα έκανε σταθμό. Οι Παράγκες ήταν στα μισά του δρόμου, τρία τέσσερα ξύλινα μαγαζια. Το καθένα είχε και το πηγάδι του. Ο καφετζής έφερνε σε ένα μαστέλο νερό και πότιζε τα άλογα και σε ένα τενεκεδένιο δίσκο λουκούμια ή ποτά για τους επιβάτες…». Εκει, λοιπόν, στην περιοχή του Μοσχάτου τα γκαρσόνια «ψάρευαν» τους πελάτες, κυρίως τουρίστες, που ανέβαιναν από τον Πειραια στην Αθήνα. Το γκαρσόνι πεταγόταν στη μέση του δρόμου (συνηθεια που εφαρμόζεται μεχρι σήμερα) και προσπαθούσε να πείσει τους ταξιδιώτες να σταματήσουν προσφέροντας τους φρούτα εποχής, λουκούμια και δροσερό νερό. Ο φόβος των ληστων ήταν υπαρκτός γι αυτό  οι αμαξάδες σταματούσαν στις παράγκες και περιμέναν να συγκεντρωθούν αρκετοί, ώστε, όλοι μαζί, να συνεχίσουν το ταξίδι τους στην επικίνδυνη Πειραιώς.
  * Άγγλος εκδότης (1808 – 1892). Εξέδωσε τους περίφημους οδηγούς για ταξιδιώτες (Handbook for travelers)
  [www.24grammata.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:56

  Φωτεινή έκρηξη σε μαύρη τρύπα Οι ειδικοί παρατηρούν για πρώτη φορά μια μαύρη τρύπα ενώ καταπίνει ένα άστρο

   »  Καστέλλια
  Καλλιτεχνική απεικόνιση του άστρου ενώ πέφτει μέσα στη μαύρη τρύπα. Ουάσινγκτον
  Μέχρι πρόσφατα γνώριζαν πώς γίνεται στη θεωρία, τώρα το είδαν και στην πράξη. Για πρώτη φορά οι αστροφυσικοί μπόρεσαν να παρατηρήσουν τις τελευταίες στιγμές ενός άστρου καθώς αυτό «καταπίνεται» από μια μαύρη τρύπα. Και το φαινόμενο είναι εντυπωσιακό από όλες τις απόψεις.
  Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες και φωτεινότερες εκρήξεις που έχουν καταγραφεί ως σήμερα _ η ισχυρή ενέργειά της διέσχισε 3,8 δισ. έτη φωτός για να φθάσει ως τη Γη και τα σημάδια της εξακολουθούν να είναι ορατά δυόμισι μήνες μετά.
  
  Μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Γουόρικ εντόπισε σε αυτή το «κύκνειο άσμα» ενός άστρου το οποίο απορροφάται από τη μαύρη τρύπα του κέντρου ενός μακρινού γαλαξία και το περιγράφει «καρέ-καρέ» σε άρθρο της που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Science».
  Επικίνδυνη πορεία
  Το άστρο, όπως αναφέρουν οι ειδικοί, πρέπει να παρεξέκλινε από την πορεία του, να βρέθηκε πολύ κοντά στη μαύρη τρύπα και να «πιάστηκε» από τις τεράστιες βαρυτικές δυνάμεις της.
  Η ακτινοβολία που εξέπεμψαν οι τελευταίες στιγμές του συνελήφθη από το Τηλεσκόπιο Burst Alert του διαστημικού ερευνητικού σκάφους Swift, το οποίο «ειδοποιεί» τους ειδικούς για οποιαδήποτε έκρηξη ακτινοβολίας γ αντιληφθεί στον ουρανό. Οι εκλάμψεις που εντοπίζει συνήθως προέρχονται από την κατάρρευση κάποιου γηραιού άστρου _ είναι δηλαδή μεμονωμένες και σύντομες.
  Το συγκεκριμένο συμβάν όμως, το οποίο καταγράφηκε στις 28 Μαρτίου και πήρε την κωδική ονομασία Sw 1644_57, είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά. Το πιο περίεργο ήταν ότι παρουσίασε τέσσερις εκλάμψεις μέσα σε τέσσερις ώρες.
  Η δραστηριότητα αυτή έβαλε τους ερευνητές σε σκέψεις. «Ταίριαζε απόλυτα με αυτό που θα περιμέναμε να δούμε αν ρίχναμε ένα άστρο μέσα σε μια μαύρη τρύπα» δήλωσε στο BBC ο Αντριου Λίβαν, αστροφυσικός στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ και επικεφαλής της ομάδας.
  Ορατές από … σπόντα
  Σύμφωνα με τη θεωρία, μαύρες τρύπες θα πρέπει να υπάρχουν στο κέντρο των περισσότερων μεγάλων γαλαξιών. Ορισμένες περιβάλλονται από αέρια, οπότε μπορεί κανείς να παρατηρήσει εκπομπές φωτός όταν αυτά απορροφώνται μέσα στην τρύπα.
  Εκείνες όμως που βρίσκονται στο κέντρο των γαλαξιών δεν περιβάλλονται από αέρια, οπότε είναι αόρατες για εμάς _ εκτός και αν ένα αντικείμενο, όπως ένα άστρο, πέσει μέσα τους δημιουργώντας ισχυρές εκλάμψεις.
  Όταν ένα άστρο «καταπίνεται» από μια μαύρη τρύπα υφίσταται τεράστιες βαρυτικές δυνάμεις που κυριολεκτικά το συνθλίβουν. Αρχικά επιμηκύνεται παίρνοντας «σχήμα μπανάνας» όπως λένε οι ειδικοί. Τότε η εσωτερική άκρη του _ αυτή που βρίσκεται προς την πλευρά της τρύπας _ περιστρέφεται πολύ πιο γρήγορα από την εξωτερική, με αποτέλεσμα το άστρο να επιμηκύνεται ακόμη περισσότερο και να παίρνει σχήμα δίσκου ο οποίος «τυλίγεται» γύρω από την τρύπα.
  Καθώς μέρος της μάζας του αρχίζει να πέφτει μέσα σε αυτήν, το άστρο συμπιέζεται ακόμη περισσότερο και απελευθερώνει τεράστια ακτινοβολία κάνοντας «ορατή» τη μαύρη τρύπα. Το φαινόμενο, το οποίο αποκαλείται μίνι-κβάζαρ, είναι εξαιρετικά σπάνιο _ υπολογίζεται ότι συμβαίνει μια φορά κάθε εκατό εκατομμύρια χρόνια σε έναν γαλαξία.
  Απίστευτη ενέργεια
  Κάτι τέτοιο παρατήρησαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γουόρικ στα χαρακτηριστικά της ακτινοβολίας που συνέλαβε το Swift. «Η μόνη εξήγηση που ταιριάζει στο μέγεθος, στην ένταση, στη χρονική κλίμακα και στη διακύμανση αυτού του γεγονότος είναι ότι μια τεράστια μαύρη τρύπα στο κέντρο του συγκεκριμένου Γαλαξία τράβηξε μέσα της ένα μεγάλο άστρο και το συνέθλιψε» επεσήμανε ο κ. Λίβαν σε σχετική πανεπιστημιακή ανακοίνωση.
  Ο Γαλαξίας στον οποίο οι ειδικοί εντοπίζουν το γεγονός βρίσκεται προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Δράκοντα και απέχει 3,8 δισ. έτη φωτός από τη Γη. Ο κ. Λίβαν θεωρεί ότι το συμβάν έγινε ορατό σε εμάς μόνο και μόνο επειδή το ηλιακό μας σύστημα έτυχε να βρίσκεται προς την κατεύθυνση όπου εκτοξεύθηκε η ενέργεια. «Αφού συνέθλιψε το άστρο η στροβιλιζόμενη μαύρη τρύπα δημιούργησε δύο πίδακες ακτινοβολίας, ένας εκ των οποίων εκτοξεύθηκε κατ’ ευθείαν προς τη Γη».
  [www.tovima.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 18.06.2011
• 23:58

  Το τραγούδι της ημέρας Perry Como - Glendora

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:57

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:57

  Απίστευτες Θερμοκρασίες παράγονται στον επιταχυντή LHC

   »  Καστέλλια
  Φυσικοί στο CERN, λένε ότι ο μεγαλύτερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο, πρόσφατα ήταν σε θέση να αποκτήσει θερμοκρασίες που κάνουν τον Ήλιο να φαίνεται παγωμένος. Συγκεκριμένα σε συγκρούσεις βαρέων ιόντων μολύβδου ο Μεγάλος Επιταχυντής Ανδρονίων (LHC), κατάφερε να επιτύχει θερμοκρασίες όχι λιγότερο από 1,6 τρισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου. Σε σύγκριση με τη θερμοκρασία στο κέντρο του ήλιου είναι πάνω από 100.000 φορές μεγαλύτερη. 
  Οι μετρήσεις καταγράφηκαν σε πλάσμα γκλουονίων – κουάρκ (QGP), μια ιδιόμορφη κατάσταση της ύλης που αποτελείται από στοιχειώδη σωματίδια που ονομάζονται κουάρκ και γκλουόνια. Τα τελευταία βρίσκονταν ελεύθερα απειροελάχιστο χρόνο μετά το Big Bang. Το RHIC δεν είναι φυσικά ένα τηλεσκόπιο που κοιτάζει στον ουρανό, αλλά ένας υπόγειος επιταχυντή στο Long Island. Εντούτοις, στην πραγματικότητα είναι ένα όργανο ακρίβειας της κοσμολογίας αφού εξετάζει τις πρώτες στιγμές του σύμπαντος, μια άγρια εποχή πολύ πριν από την εποχή των πρώτων ατόμων (που σχηματίστηκαν περίπου 380.000 χρόνια μετά από το big bang), πριν από τους πρώτους σύνθετους πυρήνες όπως είναι το ήλιο (που σχηματίστηκε ένα περίπου λεπτό μετά από το big bang), πριν ακόμη διαμορφωθούν ακόμα και τα πρωτόνια (δέκα μικροδευτερόλεπτα  μετά από το big bang). Η τεράστια διαστολή με μια ταχύτητα συγκρίσιμη με αυτή του φωτός που συνέβη στις πρώτες στιγμές του Κόσμου (φάση του πληθωρισμού), οδήγησε στη δημιουργία όλων αυτών που βλέπουμε σήμερα. Αλλά το πρώιμο σύμπαν ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό σήμερα – είχαμε τότε πολλαπλές διαστάσεις και διαφορετικούς νόμους της φυσικής – που όμως σταδιακά σταθεροποιείται σε αυτό που βλέπουμε σήμερα.
  Στον επιταχυντή LHC, πάνω από 3.000 φυσικοί και άλλοι ειδικοί από όλο τον κόσμο προσπαθούν να μιμηθούν αυτές τις συνθήκες στις συγκρούσεις κατά μέτωπον μεταξύ ιόντων του μολύβδου και πρωτονίων. Τα σωματίδια αυτά επιταχύνονται σε μια κυκλική σήραγγα 27 χιλιομέτρων, η οποία είναι θαμμένη περίπου 100 μέτρα κάτω από τα γαλλο-ελβετικά σύνορα. Το  πλάσμα QGP είναι το πυκνότερο υλικό που έχει ποτέ σημειωθεί σε πειράματα, ενώ υπερβαίνεται μόνο από τις μαύρες τρύπες, και ίσως τα αστέρια των νετρονίων. Τώρα, αυτό παράγεται στον LHC, αλλά και στον Σχετικιστικό Συγκρουστή Βαρέων Ιόντων (RHIC) στο Brookhaven (BNL). Οι ενδείξεις της θερμοκρασίας του πλάσματος ανακοινώθηκαν σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Annecy της Γαλλίας. “Αυτή η κατάσταση της ύλης δεν υπάρχει πουθενά φυσικά στη Γη και θεωρείται ότι μπορεί να εμφανιστεί μόνο κατά τη σύγκρουση δύο άστρων νετρονίων," εξήγησε ο καθηγητής Geoffrey Taylor του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης και μέλος της επιστημονικής ομάδας του ανιχνευτή ATLAS. “Οι νέες πληροφορίες θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση των αστροφυσικών διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα, καθώς καταρρέει ένα άστρο”, δήλωσε στους συναδέλφους του που παρακολούθησαν το συνέδριο. “Κοιτάζοντας πώς δημιουργούνται οι πίδακες σωματιδίων καθώς και τα μποζόνια W και Z κατά τις συγκρούσεις βαρέων ιόντων μολύβδου με τα ελαφρύτερα πρωτόνια, μας δίνει μια εικόνα για τις συνθήκες που υπήρχαν σε ένα κουάρκ γκλουονίων πλάσμα, όταν το Σύμπαν ήταν μόλις χιλιοστά του δευτερολέπτου παλιά," ο ειδικός υποστήριξε. «Αυτές οι συγκρούσεις δημιουργούν, επίσης, αντιύλη, η οποία θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε γιατί ζούμε σε ένα σταθερό σύμπαν από ύλη, όταν δημιουργήθηκαν ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης στο big bang. Μας πάνε μπροστά για να κατανοήσουμε πράγματα που συμβαίνουν στο σύμπαν», συμπέρανε ο Τέιλορ.Πηγή: SoftPedia [physics4u.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:54

  Δύο εξαιρετικά κείμενα για τους βανδαλισμούς και τις καταστροφές ανδριάντων, δημοσίων γλυπτών και έργων Τέχνης στο κέντρο της Αθή

   »  Καστέλλια
  
  
  Η καταστροφή δημοσίων γλυπτών, ομολογία αποτυχημένης πόλης Η Αθήνα είναι η μοναδική πρωτεύουσα όπου ο βανδαλισμός έχει «νομιμοποιηθεί» Tου Νικου Βατοπουλου
  Στεκόμουν πρόσφατα μπροστά στον ανδριάντα του Καποδίστρια στα Προπύλαια. Ημουν πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος και προσπαθούσα να διαβάσω το βλέμμα του. Ποτέ δεν είχα σταθεί τόσο κοντά του και σκέφτηκα ότι αυτό που οδήγησε τα βήματά μου στα μαρμάρινα πόδια του, ήταν η παραμόρφωση και όχι το μεγαλείο. Hταν ένα πρωινό ηρεμίας, οι «κατασκηνωτές» είχαν βγει για νερό, ο Καποδίστριας είχε ζωγραφισμένα κόκκινα τα χείλη, είχε τα μάτια καλλιτεχνικά διεσταλμένα. Μου θύμισε την αξιοπρέπεια και τη στωικότητα ενός ανθρώπου που αδίκως λοιδορείται, ενός αθώου στα χέρια του όχλου. Ο Καποδίστριας έγινε στιγμιαία ένας Χριστός με αγκάθινο στεφάνι.
  
  
  Ξαναπέρασα μετά από μέρες και είδα ότι τον είχαν φασκιώσει σε νάρθηκα «αποκατάστασης». Δεν διέκρινα το πρόσωπο του Καποδίστρια, αλλά πλέον κάθε φορά που θα περνάω από το Πανεπιστήμιο θα φέρνω στο νου τη δοκιμασία του. Η Αθήνα μου φέρνει διαρκώς εικόνες βανδαλισμών. Στην οδό Τοσίτσα, η «Ηπειρος», στο Πνευματικό Κέντρο οι προτομές της γενιάς του '30, στο Πάρκο Ελευθερίας ο Βενιζέλος, η λίστα δεν έχει τέλος... Η Αθήνα είναι μία πόλη βαρβάρων, αν διαβάσει κανείς την πόλη από τον τρόπο που μεταχειρίζεται τα μνημεία της.
  
  Πιο σωστά θα έλεγε κανείς ότι μια πόλη δεν κρίνεται από το τι έχει επιλέξει να την εκπροσωπεί και να την συμβολίζει, αλλά από την επιθυμία να περιφρουρήσει τις επιλογές της. Η Αθήνα δεν πείθει ότι μπορεί. Η Αθήνα εμφανίζεται ανάξια στους κατοίκους της, εμφανίζεται βάρβαρη στους επισκέπτες της. Είναι καθαρά θέμα εφαρμογής νόμων και Συντάγματος. Στην Αθήνα, περιφρονείται το μεγάλο ποσοστό κατοίκων που δυσανασχετεί, παραπονείται, θλίβεται και απογοητεύεται, και γίνεται ανεκτή η παραβατικότητα και η ύβρις. Η αναντιστοιχία λαϊκού αισθήματος και δημόσιας εικόνας της πόλης δημιουργεί ένταση, χάσματα, ντροπή και γι' αυτό φουντώνει τα αισθήματα περιχαράκωσης και αδικίας. Η ανομία ευτελίζει την πόλη και πλήττει τη δημοκρατία. Πέρα από θέμα αισθητικής, σεβασμού στην ιστορία και εκπροσώπησης αξιών και θεσμών, ο βανδαλισμός της δημόσιας γλυπτικής αποκαλύπτει μια ιδιαίτερα χαλαρή σχέση με τη «νοηματοδότηση» του άυλου πολιτισμού και την εκπροσώπησή του.
  Η απαξίωση της δημόσιας τέχνης και η απόσυρση της προστασίας της από όσους έχουν την ευθύνη και την υποχρέωση, φανερώνει ένα διάτρητο αστικό σώμα, το οποίο αδυνατεί να αρθρώσει συνεκτικό λόγο.
  
  Η Αθήνα εμφανίζεται ως μία πόλη τυχαιοτήτων και ατυχώς συγκολλημένων ετερόκλητων ψηφίδων. Είναι καθαρά πολιτικό το ζήτημα της εκ νέου ανάγνωσης της πρωτεύουσας ώστε να διαχέεται η αίσθηση της ιστορικότητας, της αξιοπρέπειας και της συνέχειας, των συστατικών, δηλαδή, αξιών της κοινωνίας που κινείται με σκοπό προς το μέλλον.
  
  
  
  Αθηναϊκά μνημεία σε διαρκή διωγμό Της Μαριλενας Z. Κασιματη*
  Δεν πάει πολύς καιρός που περνώντας έξω από την Ακαδημία Αθηνών, το τρανότερο κτίσμα του κλασικισμού στον ευρωπαϊκό χώρο, με φρίκη είδα, σε κάθε μία από τις έξι μαρμάρινες ιωνικές κολόνες, γραμμένα με μαύρο σπρέι τα γράμματα R-E-S-I-S-T Να α-ν-τ-ι-σ-τ-α-θ-ο-ύ-μ-ε ήταν το παράγγελμα των βανδάλων, λες και το πρόστυλο του μνημείου ήταν το ιδιόκτητό τους πικέτο.
  Προφανώς, μη θέλοντας να ρίξουν λάδι στη φωτιά της διαρκώς εύφλεκτης ατμόσφαιρας γύρω από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και το άσυλο, οι αρμόδιοι του μεγαλύτερου πνευματικού ιδρύματος της χώρας δαπάνησαν και πάλι ποσά για τον καθαρισμό του, περιμένοντας προφανώς την επόμενη επίθεση.
  
  Ασυγκράτητες και επιθετικές, κυρίως απέναντι στο αστραφτερό πεντελικό μάρμαρο και με άγνωστα πια αιτήματα, ομάδες δήθεν «ανταρτών πόλεων» μεταμόρφωσαν πρόσφατα σε καρτούν το κεφάλι του Καποδίστρια μπροστά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έργου του γλύπτη Γεωργίου Μπονάνου. Εδώ τα «παιδιά» έβαλαν τα δυνατά τους ώστε να μοιάσει ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας με τον Τζόκερ, ήρωα της ταινίας Μπάτμαν. Το πανέμορφο κεφάλι της Κοιμωμένης του Χαλεπά στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας από την άλλη «σβήστηκε» ολωσδιόλου -με την έννοια του delete- από πιο ατίθασους βανδάλους με κατάμαυρο σπρέι και μάλιστα σε φυλασσόμενο χώρο.
  
  Η επικράτηση του δόγματος της γενικευμένης ανομίας και ατιμωρησίας, η μικρή και μεγάλη λεηλασία του δημόσιου πλούτου έχει πια επικρατήσει αδιάκριτα και στα μνημεία. Δεν απέχει και πολύ η εποχή από τα δήθεν «αθώα» μπουγελώματα του ανδριάντα του Χάρρυ Τρούμαν, που θυμούνται ακόμη με νοσταλγία οι τότε νέοι της γενιάς του Πολυτεχνείου, επιθέσεις που αργότερα κατέληξαν σε εκρηκτικά. Σήμερα τα εκρηκτικά κρύβονται πια μόνο στις «μπόμπες» των σπρέι...
  
  Εχει ειπωθεί ότι ο βανδαλισμός των μνημείων στον δημόσιο χώρο αφορά το συμβολικό πεδίο μιας κρίσης της αναπαράστασης που αποκαλύπτει μια κρίση της εκπροσώπησης και αυτή με τη σειρά της προσελκύει εικονοκλαστικές πράξεις. Προσβάλλοντας το δημόσιο μνημείο, προσβάλλεται το κοινωνικό/πολιτικό του καθεστώς ύπαρξης. Αν πράγματι στις ημέρες μας συμβαίνει κάτι τέτοιο, οφείλουμε να λάβουμε δραστικά μέτρα και να είμαστε όλοι σε επιφυλακή.
  
  * Η δρ Μαριλένα Ζ. Κασιμάτη είναι ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια Εθνικής Πινακοθήκης.
  
  Πηγή
  
  www.kathimerini.gr [www.istorikathemata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:52

  Ι. Καποδίστριας: “ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης”

   »  Καστέλλια
  
  
  11 Ιανουαρίου 1828 ο Καποδίστριας απεβιβάσθη στην Αίγινα. Ο Γ. Τερτσέτης στα «Απόλογα για τον Καποδίστρια» περιγράφει  συνομιλία του Κυβερνήτη με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη:
  «Είναι καιροί πού πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο. Είδα πολλά είς την ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα δεν είδα τί παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδή… «Ζήτω ο κυβερνήτης ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας!» εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά κατεβασμένα από τις σπηλιές. Δεν ήταν το  Μαυροφορεμένες γυναίκες, γέροντες μου εζητούσαν να αναστήσω τους πεθαμένους τους, μανάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου έλεγαν να τα ζήσω και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα κι εγώ και μεδίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και σεις με προσκαλέσατε να οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν και κυβέρνησις και ως πρέπει ζει, ευτυχεί τους ζωντανούς, ανασταίνει και αποθαμένους διατί διορθώνει την ζημία του θανάτου και της αδικίας. Δεν ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν το κράτος έχη συνείδησι, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας.
  
  “…Ώς ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει είς πολλούς κινδύνους ακόμη ή ελληνική ελευθερία. Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους. Τίνος κράτους; Μετρούμε είς τα δάκτυλα την επικράτειάν μας. Τ’ Ανάπλι, την Αίγιναν, Πόρο, Ύδρα, Κόρινθο, Μέγαρα, Σαλαμίνα. Ο Ιμπραΐμης κρατεί τα κάστρα και το μεσόγειο της Πελοποννήσου, ο Κιουτάγιας την Ρούμελη, πολλά νησιά βασανίζονται από αυτεξούσιο στρατό καί από πειρατείαν, τα δύο μεγάλα πολεμικά καράβια μας είναι αραγμένα ξαρμάτωτα εις τον Πόρο, η Αθήνα έφαγε πέρυσι τους ανδρειότε-
  ρους των Ελλήνων. Που το θησαυροφυλάκιον του έθνους; Ακούω επουλήσατε και την δεκατία του φετεινούέτους πρίν σπαρθή ακόμα το γέννημα, ο τόπος είναι χέρσος, σπάνιοι οι κάτοικοι; σκόρπιοι είς τα βουνά και εις τα σπήλαια. Το δημόσιο είναι πλακωμένο από δυο εκατομμύρια λίρες στερλίνες χρέος, άλλα τόσα ζητούν οι στρατιωτικοί, η γη είναι υποθηκευμένη είς τους Άγγλους δανειστάς, ανάγκη να την ελευθερώσωμε με την ίδιααπόφασι ως την ελευθερώσαμε καί από τα άρματα του Κιουτάγια και του Αιγυπτίου. Δεν λυπούμαι, δεν απελπίζομαι, προτιμώ αυτό το σκήπτρο του πόνου καί των δακρύων παρά άλλο. Ο θεός μου τάδωσε, το παίρνω, θέλει να με δοκιμάση. Είμαι από τη φυλή σας, είς ένα μνήμα μαζί με σας θα θαφτώ, ό,τι έχω, ζωή,περιουσία, φιλίες είς την Ευρώπην, κεφάλαια γνώσεων αποκτημένα από τόσα θεάματα και ακροάματασυμβάντων του κόσμου είς τάς ημέρας μου, τα αφιερώνω είς την κοινήν πατρίδα… Κατεβαίνω πολεμιστής είς το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίωνπού είναι φυτευμένες είς ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, τοφιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση είς την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό, ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.
  [www.24grammata.com]  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:50

  Δέκα νέους εξωπλανήτες «είδε» δορυφορικό τηλεσκόπιο...

   »  Καστέλλια
  
  Δέκα ακόμα πλανήτες, πέρα από το ηλιακό μας σύστημα, εντοπίστηκαν από το γαλλικό δορυφορικό τηλεσκόπιο Corot, ανεβάζοντας έτσι σε 561 το συνολικό αριθμό των γνωστών εξωπλανητών.
  Στους δέκα νέους πλανήτες περιλαμβάνονται ένας εξωπλανήτης σε τροχιά γύρω από ένα ασυνήθιστα νεαρό άστρο και δύο πλανήτες με μέγεθος ανάλογο του Ποσειδώνα, οι οποίοι, επίσης,.... [] περιφέρονται γύρω από το ίδιο άστρο.
  
  Το Corot που εκτοξεύτηκε το 2006 από τη Γαλλική Διαστημική Υπηρεσία (CNES), λίγο πριν εκτοξευτεί το αμερικανικό «Κέπλερ», που κάνει ανάλογη δουλειά, ανιχνεύει εξωπλανήτες καταγράφοντας την μικρή πτώση του αστρικού φωτός που εκπέμπεται από ένα άστρο, όταν ανάμεσα σε αυτό και τη Γη παρεμβάλλεται ένας πλανήτης. Ήδη, έχει εντοπίσει 23 εξωπλανήτες με αυτή την μέθοδο, σύμφωνα με το BBC.
  
  
  Το γαλλικό παρατηρητήριο, η αποστολή του οποίου έχει επεκταθεί έως το 2013, εκτός από «κυνηγός πλανητών», παρέχει πολύτιμα στοιχεία αστροσεισμολογίας. Από τους δέκα νέους πλανήτες που ανακάλυψε, οι επτά εκτιμάται ότι ανήκουν στην κατηγορία του «καυτού Δία», δηλαδή τεράστιοι αέριοι πλανήτες με πολύ υψηλή θερμοκρασία, παρόμοιοι με το Δία, αλλά σε ακόμα μικρότερη απόσταση από το άστρο-ήλιο τους.
  
  Δύο άλλοι εξωπλανήτες, που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από το άστρο Corot-24, έχουν διάμετρο περίπου 1,4 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ποσειδώνα, ολοκληρώνοντας μια πλήρη περιφορά σε πέντε και 12 μέρες αντίστοιχα. Ένας από τους «καυτούς Δίες» περιφέρεται γύρω από το άστρο Corot-18, που έχει ηλικία μόλις 600 εκατ. ετών, πράγμα που μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση του πρώιμου σχηματισμού των πλανητών.
  [hassapis-peter.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:29

  Το τραγούδι της ημέρας Timi Yuro - Cry .

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:26

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:21

  Τα αρχαία θέατρα «κουρδίζονταν»!

   »  Καστέλλια
  
  Τελικά ο πολιτισμός της Αρχαίας Ελλάδας συνεχίζει να μας εκπλήσσει με αμείωτο ενδιαφέρον και να μας δίνει τροφή για προβληματισμό, ως προς το πως κατάφερναν να λύνουν με πολύ πιο "περιβαλλοντικά υγιείς" τρόπους διάφορα τεχνικά θέματα της ζωής τους... Παράλληλα φανερώνουν τη μεγάλη σημασία των συχνοτήτων που προφανώς ήταν από τότε γνωστές... Η τελευταία αναφορά αφορά την ακουστική των θεάτρων και έρχεται από σχετική έρευνα στο ΑΠΘ:
  []
  Ερευνητές του ΑΠΘ αποκαλύπτουν πώς τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά θέατρα άγγιζαν την ακουστική τελειότητα με τη βοήθεια χάλκινων αντηχείων
  
  Οι μετρήσεις είχαν δείξει εντελώς άλλα από αυτά που επιθυμούσαν οι τρεις ερευνητές. Κλεισμένοι για μέρες σε ένα άχαρο, μικρό δωμάτιο, τον θάλαμο ηχομόνωσης του Εργαστηρίου Αρχιτεκτονικής Τεχνολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, μαζί με γεννήτριες θορύβου, μικρόφωνα, υπολογιστές, και διάφορα είδη αγγείων, κυρίως πήλινα πιθάρια αλλά και μπουκάλια ή βάζα, έπαιρναν μετρήσεις και μελετούσαν τις γραφικές παραστάσεις που αυτές έδιναν. Ηθελαν να καταλάβουν την επίδραση που έχουν τέτοια αντικείμενα στην ακουστική του χώρου. Με αυτό το θέμα είχε ασχοληθεί από το 1863 ήδη ο Ηermann von Ηelmholtz, ένας από τους τελευταίους πανεπιστήμονες της Ευρώπης, και στη συνέχεια πολλοί ερευνητές που χρησιμοποίησαν προχωρημένα Μαθηματικά αλλά και πολύ εξελιγμένα ηλεκτρονικά μηχανήματα για να καταλάβουν το πώς θα μπορούσαν να βελτιώσουν την ακουστική κλειστών αιθουσών αλλά και ανοικτών θεάτρων. Επί ενάμιση αιώνα γίνονται προσπάθειες με ειδικά κοίλα δοχεία, κυλινδρικά ή σφαιρικά. Ονομάζονται «συνηχητές» Ηelmholtz και διεγείρεται σε έντονες παλμικές κινήσεις ο αέρας στο εσωτερικό τους με ακουστικά κύματα μιας κυρίως συχνότητας που ονομάζεται και «κεντρική» για το κάθε δοχείο. Μόνο που αιώνες πιο πριν οι Αρχαίοι Ελληνες και οι Ρωμαίοι είχαν καταφέρει να κάνουν εκπληκτικές βελτιώσεις σε αυτό το θέμα, χωρίς, εννοείται, να διαθέτουν τις σημερινές ευκολίες.
  
  Υπόθεση μιας περισπωμένης
  
  Πόσο καλλιεργημένο όμως ήταν άραγε το κοινό της εποχής ακουστικά; Εχει σωθεί, επάνω σε αυτό, μια εκπληκτική ιστορία για τον άτυχο (ή και κάπως άτεχνο;) ηθοποιό Ηγέλοχο, που έκανε λάθος και στην απαγγελία του τόνισε με τη φωνή του μια λέξη με περισπωμένη αντί για οξεία. Και έτσι θέλοντας να πει «Γαλήν ορώ», δηλαδή ότι βλέπει μπροστά του μια γαληνεμένη θάλασσα, είπε μεν «Γαλήν ορώ» αλλά προφέροντας σαν να τονιζόταν με περισπωμένη, που σήμαινε: αντικρίζω μια... γάτα. Δρέποντας άμεσα, αντί για συγκίνηση, πλούσιο το γέλιο μιας με οξύτατη ακοή και γεμάτης με κοινό κερκίδας.
  
  Ο αρχιτέκτονας του θεάτρου λοιπόν ήταν υποχρεωμένος να μπορεί μετά την ανέγερσή του να πραγματοποιεί και έναν λεπτό συντονισμό, που θα αφαιρούσε τα τυχόν ηχητικά ελαττώματα του χώρου. Οπως λοιπόν μαθαίνουμε από την εργασία με τίτλο «Χαλκός ηχών», του αρχιτέκτονα μηχανικού Παναγιώτη Καραμπατζάκη, του ηλεκτρολόγου μηχανικού Βασίλη Ζαφρανά με ειδικό σύμβουλο τον αναπληρωτή καθηγητή αρχιτέκτονα μηχανικό και αρχαιολόγο Γιώργο Καραδέδο, που παρουσιάστηκε στο Συνέδριο Ακουστικής του Πολυτεχνείου πριν από λίγο καιρό, « στον 5ο π.Χ. αιώνα, οι βασικές αρχές σχεδίασης του ελληνικού θεάτρου είχαν φτάσει ήδη σε αρκετά υψηλό επίπεδο. Με την πάροδο του χρόνου,τα αρχαία ελληνικά θέατρα,τόσο ως προς τη γεωμετρία όσο και ως προς τη λειτουργία και τη δυνατότητα υποστήριξης παραστάσεων, μετατράπηκαν σε περίτεχνα κτίσματα, υψηλής αισθητικής και κατασκευαστικής τεχνολογίας, έχοντας ξεκινήσει από μια απλή διαμόρφωση της χωμάτινης πλαγιάς εμπρός από μια επίπεδη περιοχή. Επιπλέον,ως το τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. χαρακτηριστική είναι η είσοδος των Μαθηματικών ( θεωρία αριθμών των Πυθαγορείων) στις γεωμετρικές χαράξεις και γενικότερα στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό των κτιρίων.Και ακόμη ειδικότερα των θεάτρων.
  
  Διότι ο σχεδιασμός τους επηρεάστηκε σημαντικά από την ακουστική η οποία την περίοδο αυτή διαμορφώνεται ήδη ως επιστήμη. Ιδιαίτερα κατά το τέλος του 4ου π.χ. αιώνα συμβαίνει η “μεταπήδηση” από τις θεωρίες των Πυθαγορείων στις Αριστοτελικές θεωρίες και αυτή δίνει σημαντική ώθηση στην εξέλιξη των επιστημονικών θεωριών της μουσικής και της ακουστικής. Χαρακτηριστικότερη μορφή της περιόδου μεταπήδησηςείναι αυτή του Αριστόξενου του Ταραντίνου στου οποίου τις μουσικές θεωρίες οφείλεται και ο μετέπειτα διαχωρισμός του μουσικού κόσμου στους “ Κανονικούς ” ( οπαδούς του Πυθαγορείου μουσικού συστήματος,των μαθηματικών υπολογισμών και των μαθηματικών κανόνων) και τους “ Αρμονικούς ” (οπαδούς της θεωρίας του Αριστόξενου σύμφωνα με την οποία καθοριστικός παράγοντας της μουσικής αρμονίας είναι η ακοή και τελικός κριτής το αφτί) ».
  
  Η βοήθεια του Βιτρούβιου
  
  Οι ερευνητές της Πολυτεχνικής Σχολής είχαν ξεκινήσει με δικά τους εντελώς μέσα να ψάχνουν το πώς διόρθωναν και ενίσχυαν τον ήχο οι άνθρωποι πριν από 1.600 ως και 2.500 χρόνια στο παρελθόν. Αλλά είχαν βρεθεί σε ένα αδιέξοδο. Ηξεραν ότι από την εποχή του Αριστόξενου αρχίζει η χρήση αγγείων για τη βελτίωση της ακουστικής των θεάτρων και οι σχετικές θεωρίες μεταφέρονται στην εποχή μας από τον λατίνο αρχιτέκτονα Βιτρούβιο (80 π.Χ- 15 μ.Χ), στα κεφάλαια 4 και 5 του 5ου βιβλίου του με τίτλο «De Αrchitectura», όπου ενσωμάτωσε, όπως ο ίδιος αναφέρει, τις θεωρίες του Αριστόξενου.
  
  Ηδη πριν από το τέλος του 4ου αιώνα π.χ. είναι γνωστά τα «ιδιαίτερα» ακουστικά χαρακτηριστικά των αγγείων και εν γένει των δοχειόσχημων αντικειμένων ή χώρων. Ομως έπρεπε να παραδεχθούν ότι οι μετρήσεις τους έδειχναν καθαρά πως οι μεταβολές του ηχητικού πεδίου από όλα αυτά τα πιθάρια, τα δοχεία, τα μπουκάλια ήταν πολύ μικρότερες από όσο χρειαζό ταν για να φτιάχνουν την ακουστική στον χώρο ενός ολόκληρου υπαίθριου θεάτρου.
  
  Φαίνεται ότι τα αντικείμενα αυτά είναι ικανά να μετασχηματίζουν την ηχητική ενέργεια του χώρου σε μεγάλο ποσοστό στο εσωτερικό τους. Οπως όμως συμπεραίνεται από τις προηγούμενες μετρήσεις, το κέλυφος εξαναγκάζει την ενέργεια ή να απορροφάται ή να εκτονώνεται σχεδόν μόνο μέσω του «λαιμού», επηρεάζοντας μόνο σε μικρή απόσταση τον χώρο. Ετσι η ενέργεια, μεταφέρεται πιο πολύ στα τοιχώματα του δοχείου σαν μηχανική ενέργεια (δόνηση) και μεγάλο μέρος της απορροφάται από το αντικείμενο, δηλαδή μετατρέπεται κυρίως σε θερμική ενέργεια. Αν μάλιστα το αγγείο είναι ακλόνητα στερεωμένο ή υπερβολικά βαρύ, όπως για παράδειγμα όταν είναι ενσωματωμένο στην τοιχοποιία, τότε όλη η προσλαμβανόμενη μηχανική ενέργεια μετατρέπεται τελικά σε θερμότητα, και το αντικείμενο δρα ως ηχοαπορροφητής στον χώρο.
  
  Αν προστεθούν στο εσωτερικό του αγγείου άχυρα, στάχτη ή μαλλί, όπως έχει βρεθεί να συμβαίνει σε κάποιες μεσαιωνικές εκκλησίες, με ενσωματωμένα πιθάρια στην τοιχοποιία τους, τότε το αντικείμενο επιδρά μεν στην ακουστική του χώρου αλλά μόνο στις παραμέτρους της απορρόφησης και της διάχυσης. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τα χοντρά πήλινα πιθάρια που δεν έχουν τη δυνατότητα αναμετάδοσης της προσλαμβάνουσας ενέργειας μέσω του μηχανικού συντονισμού τους. Επομένως στην ερώτηση και τώρα τι κάνουμε, η απάντηση ήταν: «ψάχνουμε κι άλλο».
  
  Η λύση των 50 ευρώ
  
  Χάρη και στην εργασία του κ. Γιώργου Καραδέδου «Τechnologia dell΄ antico teatro Greco» επέστρεψαν στις μαρτυρίες του Βιτρούβιου. Βιβλίο 5, παράγραφος 1: Εκεί υπήρχε η υπόδειξη « Μπρούτζινα βάζα θα έπρεπε να κατασκευαστούν ανάλογα με το μέγεθος του θεάτρου. Να είναι τέτοια που όταν τα αγγίζεις να βγάζουν ήχους με απόσταση τετάρτης, πέμπτης ως την επόμενη οκτάβα (δηλαδή μέχρι το διπλάσιο της αρχικής συχνότητας).Σε ειδικές θέσεις στο θέατρο αντηχεία να μπορούν να τοποθετηθούν χωρίς να ακουμπούν αλλού παρά μόνο στο έδαφος,αναποδογυρισμένα και μάλιστα με κλίση χάρη σε τάκους ύψους από 15 πόντους και πάνω ». Από αυτές τις διαφωτιστικές περιγραφές του Βιτρούβιου μπορούσαν πια να φανταστούν τα περίφημα αγγεία ως σφαιρικά ίσως στο σχήμα, μεταλλικά, που το κέλυφός τους να δονείται στις περιγραφόμενες νότες του εναρμόνιου γένους, και σε τέτοια μαθηματική αναλογία μεταξύ τους ώστε να μεταδίδεται ενέργεια από το ένα στο άλλο αποτελώντας ένα ενεργό ηχητικό σύνολο. Ετσι που η συμβολή τους στην τελική ακουστική του χώρου να μην είναι απαραίτητα ηχοαπορροφητική.
  
  Ο,τι πιο πρόχειρο και οικονομικό εκείνη τη στιγμή ήταν να αγοραστούν κάποια γυάλινα σφαιρικά δοχεία των 50 ευρώ και σε πειραματικές μετρήσεις που έγιναν το φαινόμενο της επίδρασης του αγγείου στο ηχητικό πεδίο ήταν σημαντικό. Οι τιμές που καταγράφηκαν στις μετρήσεις έδειξαν ενίσχυση ως και 25dΒ σε σημεία του ηχητικού πεδίου απόστασης άνω των 3 μέτρων από το καθένα. Αυτό μάλιστα! Διότι έτσι, με ένα σύνολο μεταλλικών αντηχείων θα μπορούσε να επιτευχθεί σημαντική ενίσχυση στις νότες που ανήκαν στο εναρμόνιο γένος αφού βέβαια η όλη «παράθεση», δηλαδή η διάταξη των αγγείων, κουρδιζόταν κατάλληλα. Ο Βιτρούβιος αναφέρει στο 1ο βιβλίο του σχετικά με την εκπαίδευση του αρχιτέκτονα ότι θα πρέπει να έχει γνώσεις μουσικής τουλάχιστον τόσες ώστε να μπορεί να «κουρδίσει» μια παράθεση αγγείων σε ένα θέατρο. Από τη μαρτυρία αυτή συμπεραίνουμε ότι το τελικό κούρδισμα γινόταν επί τόπου κάθε φορά που το απαιτούσαν οι περιστάσεις.
  
  Σε ποιον τόνο παίζουμε απόψε;
  
  Το σύνολο των αγγείων που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για μια παράσταση το ονομάζουμε «παράθεση». Γνωρίζοντας σε ποιο γένος θα παιχτεί το έργο γνωρίζουμε ταυτόχρονα και ποιες «νότες», θεωρητικά δηλαδή ήχοι ποιων συχνοτήτων θα ακουστούν. Τα αντηχεία κατασκευάζονται και με τη βοήθεια των τάκων παίρνουν την απαιτούμενη κλίση για να συντονίζεται το καθένα αντίστοιχα σε μία από αυτές. Ενώ σε άλλες περιπτώσεις μπορούν να δρουν σαν απορροφητές ενέργειας στα ανοιχτά θέατρα οι ερευνητές καταλήγουν ότι δρούσαν σαν μετασχηματιστές ενέργειας. Στην περίπτωση της απορρόφησης μετατρέπουν μεγάλο μέρος της ενέργειας των ηχητικών κυμάτων σε θερμική ενώ στην περίπτωση του μετασχηματισμού αντλούν ενέργεια από κύματα με συχνότητες γειτονικές της κεντρικής τους και ανεβάζουν ακριβώς την ενέργεια της κεντρικής.
  
  Οταν όμως είναι το ένα κοντά στο άλλο συμβαίνει και η λεγόμενη ηχητική σύζευξη. Δηλαδή οι παλμικές κινήσεις του ενός να επηρεάζουν τις δονήσεις του άλλου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο σε ελεύθερα δονούμενα και με λεπτά τοιχώματα δοχεία. Τότε πάλλονται τα ίδια όπως γίνεται με μια καμπάνα. Συντονίζονται δηλαδή τα τοιχώματα με τις παλμικές κινήσεις του αέρα στο στόμιο και έχουμε μια δόνηση σχεδόν... τρελή που την καταλαβαίνεις και με το χέρι αγγίζοντας εξωτερικά τα τοιχώματα του ανεστραμμένου αντηχείου, ιδιαίτερα κοντά στον πυθμένα του.
  
  Η αντίστροφη και υπό κλίση τοποθέτηση ενισχύει το φαινόμενο λόγω ανακλάσεων και με την αυξομείωση της απόστασης του χείλους από το έδαφος αυξάνεται η επιφάνεια της οπής δηλαδή και η κεντρική (ιδιο)συχνότητά του. Με τον τρόπο αυτόν δεν χρειαζόταν να κατασκευάσεις με μεγάλη ακρίβεια τα αγγεία διότι μπορούσες επιτόπου να κάνεις λεπτές ρυθμίσεις. Ηταν, για να δώσουμε μια σύγχρονη αναλογία, σαν να εκτελούσαν ένα μουσικό κομμάτι ας πούμε σε Ντο Ματζόρε. Οι νότες που θα έχει θα είναι ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο... που η κάθε μία αντιστοιχεί σε μια συχνότητα. Οι συχνότητες που παρεμβάλλονται ανάμεσα στους τόνους της κλίμακας δεν θα παιχτούν ποτέ γιατί απλά το μουσικό θέμα δεν τις περιέχει αφού θα υπάρχουν μόνο οι νότες της Ντο Ματζόρε.
  
  Τα αγγεία (για να είναι εντάξει και με την αρχή διατήρησης της ενέργειας) απορροφούν τις συχνότητες δεξιά και αριστερά από την «κεντρική» και τη δυναμώνουν απορροφώντας ενέργεια από τις συχνότητες που δεν είναι πάνω στην κλίμακα και αποτελούν θόρυβο ή φάλτσο. Ας μην ξεχνούμε ότι οι θεατρικές παραστάσεις της εποχής ήταν και κάτι σαν μιούζικαλ ή όπερα όπου οι μουσικοί, οι ηθοποιοί και ο χορός κινούνταν αυστηρά πάνω στο πλαίσιο της κλίμακας, δηλαδή (απλουστευτικά) του γένους του κομματιού. Η ενίσχυση βρέθηκε να είναι σε κλειστούς χώρους κάπου 25 ντεσιμπέλ και σε ανοικτούς σύμφωνα με τελευταίες έρευνες 12- 15 ντεσιμπέλ. Καθόλου άσχημα.
  
  Το μεγάλο κόλπο
  
  Συνοψίζοντας τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την εργαστηριακή και βιβλιογραφική έρευνα, μπορούμε να δεχτούμε τα παρακάτω:
  

  • Οι σχετικές πηγές αναφέρουν την ευρεία χρήση χάλκινων και μπρούτζινων κυρίως συνηχητικών αγγείων προκειμένου να βελτιωθεί η ακουστική των ελληνιστικών και ρωμαϊκών θεάτρων. Γιατί δεν έχουν βρεθεί; Ισως διότι κατά καιρούς οι επίγονοι αγνοώντας τη λειτουργία (και την αξία) τους τα έλιωναν για να καρπωθούν το μέταλλο.
  • Κατά την εξέταση συνηχητών που είναι κατασκευασμένοι από άργιλο (πήλινα πιθάρια), βρέθηκε ότι ναι μεν συντονίζονται, πλην όμως αυτό συντελεί ώστε να απορροφηθεί τελικά ήχος αντί του αναμενομένου να ενισχυθεί, λόγω των υλικών κατασκευής των συνηχητών.
  • Η επίδραση των συνηχητών, στην περίπτωση που η πηγή είναι «κουρδισμένη στο γένος στο οποίο είναι κουρδισμένη η παράθεση των αγγείων, εμπεριέχει διπλό ακουστικό κέρδος, πρώτον διότι ενισχύει τη διέγερση της πηγής και δεύτερον διότι απορροφά ακουστική ενέργεια από τις γειτονικές, μη «συντονισμένες» συχνότητες.
  • Αναφέρεται ότι ίσως στο θέατρο της Κορίνθου τέτοια χάλκινα αντηχεία χρησιμοποιήθηκαν για να βελτιωθεί η κακή ακουστική του. Και η γνώση της περίπτωσης αυτής σε όλο τον ελληνόφωνο χώρο ίσως να σχετίζεται με το σχετικό απόσπασμα της επιστολής του Παύλου προς τους Κορινθίους.

  Η εργασία αυτή χρηματοδοτήθηκε από τους ίδιους τους ερευνητές και μας αποδεικνύει πόσο καλά έβρισκαν λύσεις επιπέδου σε προβλήματα εκείνης της εποχής. Αν λοιπόν κάποιος μπορούσε να διαθέσει ένα σχετικά μικρό ποσό για την πειραματική κατασκευή μερικών τέτοιων μεταλλικών αντηχείων και να γίνουν μετρήσεις σε θέατρα που ήδη υπάρχουν στον ελληνικό χώρο η όλη προσπάθεια θα μπορούσε επιπλέον να διαφημιστεί και στο εξωτερικό με πολύ καλά αποτελέσματα. Ελληνες ερευνητές που προσπαθούν να βελτιώσουν την ακουστική αρχαίων θεάτρων χωρίς να εισβάλει σε αυτά ο ηλεκτρισμός και ο ηλεκτρονικά παραγόμενος ήχος. Ρομαντικό πολύ;
  
  ΠΕΡΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ...
  
  «Αν θάψει κανείς πιθάρι ή άδεια δοχεία από πηλό και τα σκεπάσει με πώμα,γιατί τα κτίρια αποκτούν καλύτερη ακουστική; Καθώς επίσης αν υπάρχει μέσα στο σπίτι πηγάδι ή στέρνα; Ή μήπως,επειδή η ηχώ είναι ανάκλαση, πρέπει να είναι συγκεντρωμένος ο περιεχόμενος αέρας,και να έχει επιφάνεια πυκνή και λεία, πάνω στην οποία θα ανακλαστεί; Πράγματι, έτσι παράγεται κατ΄ εξοχήν ήχος. Το πηγάδι, λοιπόν, και η στέρνα διαθέτουν τη στενότητα και την ιδιότητα να συγκεντρώνουν (τον αέρα),τα πιθάρια και τα δοχεία διαθέτουν επίσης την πυκνότητα των τοιχωμάτων τους,οπότε και από τα δύο προκύπτει το αποτέλεσμα.Τα κοίλα επίσης μέρη ηχούν καλύτερα,για τούτο και ο χαλκός (εννοεί τα χάλκινα αγγεία) ηχεί καλύτερα από τα υπόλοιπα...».(Αριστοτέλης,Προβλήματα 2*)  [logioshermes.blogspot.com]  
  Πηγή
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:19

  Η σκοτεινή ύλη θα μπορούσε να καταστήσει το σύμπαν κατοικήσιμο

   »  Καστέλλια
  Όταν πλανητικοί επιστήμονες εκπονούν μελέτες για κάποιον εξωηλιακό πλανήτη, αξιολογούν το δυναμικό τους για τη στήριξη της ζωής, με βάση κάποια από τα γνωρίσματα που μπορούν να διακρίνουν από εδώ στη Γη. Αλλά συχνά παραβλέπεται ένας σημαντικός παράγοντας, όπως λένε οι ειδικοί: η επίδραση της σκοτεινής ύλης. Εικόνα που δείχνει για το πώς η σκοτεινή ύλη κατανέμεται μέσα στο γαλαξιακό σμήνος Abell 1689. Σύμφωνα με στοιχεία, που συλλέχθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, αυτή η παράξενη μορφή της ύλης μπορεί να ζεσταίνει εκατομμύρια εξωπλανήτες.
  
  Ως εκ τούτου, ακόμη και αν αυτοί οι κόσμοι βρίσκονται έξω από την κατοικήσιμη ζώνη των γονικών άστρων τους, θα μπορούσαν να λαμβάνουν επαρκή ζεστασιά ώστε να καταστεί δυνατή η ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή στις βραχώδεις επιφάνειες τους.Αντίθετα από την κανονική, βαρυονική ύλη, η σκοτεινή ύλη θεωρείται ότι φτιάχνεται από ασθενώς αλληλεπιδρώντα σωματίδια με μάζα (WIMP), τα οποία είναι και τα αντισωματίδια τους. Αυτό σημαίνει ότι δύο WIMP κατά την επαφή τους θα εξαϋλώνονται προς ακτινοβολία γάμμα. Και επειδή τα WIMP’s αλληλεπιδρούν ασθενώς με την ύλη είναι δύσκολο να τα ανιχνεύσουμε. Γι αυτό και οι φυσικοί μπορούν να αναλύσουν την σκοτεινή ύλη μόνο μέσα από τη βαρυτική επίδραση που ασκεί πάνω στην κανονική ύλη. Η ύπαρξη της σκοτεινής ύλης – η οποία αντιπροσωπεύει το ένα τέταρτο περίπου της μάζας του σύμπαντος – προτάθηκε ως γνωστόν, προκειμένου να συμπληρωθούν κάποιες ελλιπείς θεωρίες. Σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας, η ορατή μάζα των γαλαξιών δεν θα πρέπει να παράγει εξ ολοκλήρου την τεράστια βαρυτική έλξη που δημιουργείται εντός τους. Σε πολλές περιπτώσεις, η μάζα όλων των άστρων, πλανητών και άλλων αντικειμένων στο εσωτερικό ενός γαλαξία μπορεί να αντιπροσωπεύει μόνο ένα κλάσμα της βαρυτικής έλξης σε όλη τη δομή του. Ο φυσικός Dan Hooper του Εργαστηρίου Fermi μαζί με τον αστροφυσικό Jason Steffen προτείνουν τώρα ότι η ενέργεια που απελευθερώνει η σκοτεινή ύλη, καθώς εξαϋλώνονται τα WIMP, μπορεί να μεταφερθεί στους εξωπλανήτες, αυξάνοντας την θερμοκρασία τους. Οι ειδικοί λένε ότι οι συγκεντρώσεις της σκοτεινής ύλης είναι υψηλότερες στις κεντρικές περιοχές των μεγάλων γαλαξιών, όπως ο Γαλαξίας μας, αλλά και στον πυρήνα των νάνων σφαιροειδών γαλαξιών. Σε μέρη όπως η κουκίδα πάνω στο βραχίονα του Περσέα, όπου βρίσκεται το ηλιακό μας σύστημα, συνήθως βρίσκεται λιγότερη σκοτεινή ύλη. "Φαντάζομαι 10 τρισεκατομμύρια χρόνια στο μέλλον, όταν το σύμπαν θα έχει επεκταθεί πέρα ​​από το σημείο που θα μπορούμε να βλέπουμε και όλα τα αστέρια στον Γαλαξία μας θα έχουν από καιρό σβήσει, οι μόνοι πλανήτες με κάποια θερμότητα θα είναι αυτοί που θα παίρνουν ενέργεια από την σκοτεινή ύλη. Έτσι, θα μπορούσα να φανταστώ ότι κάθε πολιτισμός που θα ζούσε σε εκείνες τις εποχές, θα αρχίσει να κινείται προς αυτούς τους πλανήτες, όπου η σκοτεινή ύλη θα χρησιμοποιείται ως καύσιμο," εξηγεί ο Hooper.Πηγή: Softpedia [physics4u.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:17

  Όταν οι αγανακτισμένοι πολίτες έπαιρναν τα όπλα για να εναντιωθούν στην αυθαιρεσία του Όθωνα

   »  Καστέλλια
  
  
  Η εξέγερση σε Σύρο, Τήνο και Κύθνο
  Στις 28 Φεβρουαρίου 1862, επαναστατικό ξέσπασμα σημειώθηκε και στην Eρμούπολη Σύρου, με επικεφαλείς τους αξιωματικούς Ν. Λεωτσάκο και Π. Μωραϊτίνη και το φοιτητή Σκαρβέλη. Εκδόθηκαν επαναστατικές προκηρύξεις με τις οποίες καλείτο ο λαός σε εξέγερση.
  Οι Συριανοί ξεσηκώθηκαν σύσσωμοι. Ανοίχτηκαν οι φυλακές και οι στρατιωτικές αποθήκες από όπου πάρθηκαν όπλα, στολές και άλλα. Καταλύθηκαν οι οθωνικές αρχές και με πρωτοβουλία του δημάρχου Αμβρόσιου Δαμαλά, συστάθηκε οκταμελής Επαναστατική Επιτροπή, αποτελούμενη από τους Α. Ευμορφόπουλο, Δ. Παρασκευά, Ι. Παλαιολόγο, Δ. Καλάρη, Δ. Παπαδάκη, Ν. Παπανικολάου και Ι. Σακοράφο, με πρόεδρο τον Α. Δαμαλά και Στρατιωτική Επιτροπή από τους Λεωτσάκο, Μωραϊτίνη και Τσάτσο. Καταλήφθηκε το νομαρχιακό μέγαρο καθώς και δύο πλοία στα οποία υψώθηκαν κόκκινες σημαίες.
  Με τα πλοία αυτά, οι εξεγερμένοι αποφάσισαν να επεκτείνουν την εξέγερση στην Τήνο και αργότερα στην Kύθνο, τόπο εξορίας αρκετών επαναστατών και αντιοθωνικών, σκοπεύοντας να απελευθερώσουν όλους τους πολιτικούς κρατούμενους.
  Την 1η Μαρτίου 1862, οι επαναστάτες, με το πλοίο «Καρτερία», απελευθέρωσαν τους πολιτικούς κρατούμενους της Κύθνου. Αλλά καθώς αποχωρούσαν από το νησί για να επιστρέψουν στη Σύρο, δέχτηκαν επίθεση των κυβερνητικών και αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα ενδότερα της Κύθνου. Οι Λεωτσάκος, Μωραϊτίνης και Σκαρβέλης σκοτώθηκαν στη μάχη και οι επαναστάτες άρχισαν να υποχωρούν. Και καθώς η καταστολή και η τρομοκρατία των κυβερνητικών ήταν ιδιαίτερα άγρια, οι περισσότεροι συνελήφθησαν, εκτός από ελάχιστους οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν και να κρυφτούν στο εσωτερικό του νησιού. Οι κυβερνητικοί επέστρεψαν με την «Καρτερία» στην Σύρο και οι εκεί εξεγερμένοι, νομίζοντας ότι επέστρεψαν οι σύντροφοί τους, συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι για να τους υποδεχθούν, αλλά αντιμετώπισαν και αυτοί τις ίδιες αγριότητες και την τρομοκρατία των κυβερνητικών, με συλλήψεις και ξυλοδαρμούς. Οι πολιτικοί κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Τουρλιανής Μυκόνου όπου φυλακίστηκαν.
  Στάσεις στρατιωτικών φρουρών εναντίον του καθεστώτος σημειώθηκαν τις ίδιες μέρες και στη Νάξο και στα Φυρά Σαντορίνης, αλλά οι κυβερνητικοί μετά την καταστολή της εξέγερσης στη Σύρο και Κύθνο, επέβαλαν εύκολα την τάξη σε όλες τις Κυκλάδες.
  [ngnm.vrahokipos.net]
  [www.24grammata.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:15

  Το Hubble «ζουμάρισε» τον Κένταυρο Α...

   »  Καστέλλια
  Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble τράβηξε τις πιο εντυπωσιακές και λεπτομερείς εικόνες που έχουμε μέχρι σήμερα στη διάθεση μας από τον γαλαξία Κένταυρος Α. Τις εικόνες κατέγραψε η Wide Field Camera 3, μια κάμερα που παράγει φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης και χρησιμοποιείται για τη φωτογράφιση γαλαξιών. Στις νέες φωτογραφίες αποτυπώνονται με μεγάλη λεπτομέρεια περιοχές του γαλαξία που.... [] καλύπτονται από πυκνή κοσμική σκόνη. 
  
  Ο Κένταυρος Α
  
  Ο Κένταυρος Α, γνωστός και ως NGC 5128Ο, βρίσκεται σε απόσταση 11 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη και είναι από τους πιο κοντινούς σε εμάς γαλαξίες. Πρόκειται για ένα ελλειπτικό γαλαξία με παράξενη μορφολογία και χαρακτηριστικά. Οι επιστήμονες εικάζουν ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Κένταυρος Α  είναι προϊόν της σύγκρουσης δύο κανονικών γαλαξιών. 
  
  Ο γαλαξίας διαθέτει πλήθος αστρικών σμηνών αλλά  παράλληλα πολλές περιοχές του περιβάλλονται απο σκοτεινές λωρίδες σκόνης. Κοντά στο κέντρο του έχουν απομείνει κοσμικά συντρίμμια που καταναλώνονται από μια κεντρική μαύρη τρύπα με μάζα δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου.
  
  Θ. Λαϊνας
  Πηγή:   tovima
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 17.06.2011
• 08:05

  Το τραγούδι της ημέρας Αντώνη μου τι σκέφτεσαι

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:03

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:57

  Στον Ψηλορείτη ένα από τα καλύτερα Αστεροσκοπεία του κόσμου!

   »  Καστέλλια
  
  Πριν 25 χρόνια η ίδρυση ενός Αστεροσκοπείου στην Κρήτη έμοιαζε σκέψη ρομαντική και ουτοπική, όμως το όραμα των επιστημόνων μοιράστηκε ο τότε Υπουργός Έρευνας και Τεχνολογίας, καθηγητής Γ. Λιάνης, ενέργεια που δικαιώθηκε από την εξέλιξη και την επιστημονική συμβολή του Αστεροσκοπείου Σκίνακα ως σήμερα. Μεταξύ των "χρυσών" σελίδων στην ιστορία του Αστεροσκοπείου είναι και η παρατήρηση του κομήτη του Χάλει.
  []
  Το μεγαλύτερο, εν ενεργεία, Αστεροσκοπείο, της Ελλάδας και από τα καλύτερα του κόσμου χαρακτήρισε αυτό του Σκίνακα ο Γερμανός εκπρόσωπος του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ Εξωγήινης Φυσικής καθηγητής Χέρεντελ, ο οποίος μίλησε στο πλαίσιο των σημερινών εορταστικών εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την έναρξη λειτουργίας του Αστεροσκοπείου Σκίνακα.
  
  Μιλώντας για τα 25 χρόνια του Αστεροσκοπείου, ο διευθυντής, καθηγητής Αστροφυσικής, Γιάννης Παπαμαστοράκης απέδωσε τα "εύσημα" για την πορεία του Αστεροσκοπείου στον κ.Χέρεντελ, τον οποίο χαρακτήρισε "πατέρα" του Αστεροσκοπείου.
  
  "Αν εγώ είμαι ο πατέρας, ο Γιάννης Παπαμαστοράκης είναι ... η μητέρα!" - ανταπάντησε ο Γερμανός καθηγητής και τόνισε ότι το συγκεκριμένο αστεροσκοπείο κάνει ερευνητική δουλειά που δεν κάνουν άλλα , πολύ μεγαλύτερα.
  
  Στην εκδήλωση παρόντες ήταν ο δήμαρχος Ανωγείων κ.Κεφαλογιάννης, οι αντιπεριφερειάρχες κ.Κουκιαδάκης και Λιονή, ο αντιδήμαρχος Ηρακλείου κ.Αεράκης, ο πρώην πρύτανης Γ.Γραμματικάκης, ο υποψήφιος πρύτανης κ.Ζώρας και πλήθος κόσμου.
  
  Το Αστεροσκοπείο Σκίνακα ιδρύθηκε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, το Ιδρυμα Τεχνολογίας και Ερευνας και το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ Εξωγήινης Φυσικής, σε χώρο που παραχωρήθηκε στην κορυφή Σκίνακας του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 1750 μέτρων, από τον Δήμο Ανωγείων.
  
  Το πρώτο τηλεσκόπιο, 30 εκατοστών ευρέως πεδίου, εγκαταστάθηκε την άνοιξη του 1986. Το 1995 εγκαινιάστηκε το τηλεσκόπιο των 1,3 μέτρων, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο εν λειτουργία τηλεσκόπιο της Ελλάδας. Το έτος 2006 εγκαταστάθηκε σε συνεργασία του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Πανεπιστημίου του Τύμπιγκεν τηλεσκόπιο 60 εκατοστών που λειτουργεί ρομποτικά και μέσω Διαδικτύου.
  
  Το Αστεροσκοπείο Σκίνακα
  
  α) Χαρακτηρίζεται από εξαιρετικές συνθήκες παρατήρησης συγκρίσιμες μόνο με εκείνες των μεγάλων Αστεροσκοπείων του κόσμου
  
  β) Διαθέτει πρωτοποριακά όργανα παρατήρησης όπως Κάμερα Κοντινού Υπερύθρου. Μάλιστα η πρώτη στην Ελλάδα ψηφιακή κάμερα CCD (δέκτες CCD βρίσκoνται σήμερα σε όλες τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά τηλέφωνα) εγκαταστάθηκε στο τηλεσκόπιο του Σκίνακα το φθινόπωρο του 1986
  
  γ) Συμμετέχει ενεργά στην παγκόσμια επιστημονική έρευνα στο πεδίο της Αστροφυσικής και παράλληλα συμβάλλει στη σύγχρονη εκπαίδευση των φοιτητών στην Αστρονομία. Παρατηρήσεις από το Αστεροσκοπείο του Σκίνακα περιλαμβάνονται σε περισσότερες από 100 ερευνητικές εργασίες, που έχουν δημοσιευθεί σε έγκυρα διεθνή επιστημονικά περιοδικά με κριτές.
  
  Το απόγευμα εγκαινιάζεται η έκθεση αστρονομικής φωτογραφίας "Αστεροσκοπείο Σκίνακα: Με Θέμα το Σύμπαν", ενώ τις βραδινές ώρες και μέχρι 23:00 το Αστεροσκοπείο Σκίνακα θα είναι ανοιχτό στο κοινό για ξεναγήσεις και παρατήρηση από το τηλεσκόπιο.
  Η άφιξη του κομήτη του Halley, o οποίος επρόκειτο να γειτνιάσει την άνοιξη του 1986 μετά από 76 χρόνια περιπλάνηση και πάλι τη Γη, έθετε και τον χρονικό ορίζοντα εγκατάστασης του τηλεσκοπίου, του οποίου το ευρύ οπτικό πεδίο και η υπερευαίσθητη ηλεκτρονική κάμερα το έκαναν ιδιαίτερα κατάλληλο για την παρατήρηση του κομήτη. Πράγματι μετά τη διάνοιξη δρόμου μέσα από το βραχώδες βουνό και την κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες κατασκευή του πρώτου, πετρόχτιστου Αστεροσκοπείου, εκατοντάδες επώνυμοι και ανώνυμοι πολίτες από όλη την Ελλάδα συνέρευσαν την άνοιξη του 1986 στον Σκίνακα για να συμμετάσχουν στα εγκαίνια και την παρατήρηση του κομήτη του Halley. Το 1988 ολοκληρώθηκε και η κατασκευή του επίσης πετρόχτιστου ξενώνα που χρησίμευσε αμέσως  για  να στεγάσει το πρώτο σχολείο παρατηρησιακής αστροφυσικής στην Ελλάδα.
  
       Η επιτυχημένη εγκατάσταση και λειτουργία του πρώτου, πλην όμως με 0.3μ διάμετρο κατόπτρου, μικρού τηλεσκοπίου επιβεβαίωσε και τις άριστες συνθήκες που προσφέρει η κορυφή Σκίνακα για αστρονομικές παρατηρήσεις υψηλής ποιότητας στην περιοχή της Μεσογείου. Γι αυτό τα συνεργαζόμενα ιδρύματα απεφάσισαν την περαιτέρω ανάπτυξη του Αστεροσκοπείου με την εγκατάσταση μεγαλύτερου και πολύ σύγχρονου τηλεσκοπίου τύπου Ritchey Cretien με διάμετρο κατόπτρου 1,3μ. Το τηλεσκόπιο, το οποίο εγκαινιάστηκε το φθινόπωρο του 1995, τοποθετήθηκε σε μεταλλικό κτίριο ώστε να ελαχιστοποιούνται τοπικά φαινόμενα θερμικών αναταράξεων ( τύρβη). Το τηλεσκόπιο των 1,3μ αποτελεί ένα μεγάλο συλλέκτη φωτός κατασκευασμένο με υψηλές προδιαγραφές ευκρινούς και πιστής απεικόνισης ευρέως οπτικού πεδίου. Οι ιδιότητες αυτές εξασφαλίζουν την άριστη φωτογράφιση και μελέτη εκτεταμένων ουράνιων αντικειμένων όπως γαλαξιών, σμηνών άστρων και γαλαξιών και αέριων νεφελωμάτων. Για την περαιτέρω βελτίωση της παρατήρησης εκτεταμένων αντικειμένων κατασκευάσθηκε Μειωτής Εστιακής Απόστασης ο οποίος προσαρμοσμένος στο Τηλεσκόπιο σχεδόν διπλασιάζει το πεδίο παρατήρησης, προσφέροντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα φασματοσκοπίας.
  
  Το έτος 2006, σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο του Tuebingen, εγκαταστάθηκε στον Σκίνακα ένα τρίτο τηλεσκόπιο με το όνομα "Γανυμήδης", με διάμετρο κατόπτρου 0.6 μέτρα, το οποίο λειτουργεί με τηλεχειρισμό μέσω διαδικτύου και διαθέτει μεγάλο οπτικό πεδίο. [logioshermes.blogspot.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:55

  Οι αρετές της Ιδανικής Πολιτείας - ΠΛΑΤΩΝ

   »  Καστέλλια
  
  Οι απόψεις του Πλάτωνος για την ιδεώδη πολιτεία, η οποία διασφαλίζει στον πολίτη της τον άριστον βίον, εκθέτονται στον διάλογό του που τιτλοφορείται Πολιτεία. Με το παρόν θα εξετάσουμε το χωρίο 427c-445e από το τέταρτο βιβλίο της «Πολιτείας» και θα επιχειρήσουμε, σε πρώτη φάση, να προσδιορίσουμε τις αρετές της πόλεως και το περιεχόμενό τους. Έπειτα θα σκιαγραφήσουμε τα μέρη της ψυχής και θα ασχοληθούμε με την παραλληλότητα των αρετών της πόλεως με αυτές της ψυχής. Τέλος, θα αναφερθούμε στην πλατωνική εικόνα της δικαιοσύνης, τόσο στην κοινωνική όσο και στην ατομική της διάσταση, σε συνδυασμό με την ευδαιμονία πόλεως και ατόμου. Η ανάπτυξη θα γίνει σε τρεις ενότητες. Θα ακολουθήσουν τα συμπεράσματα.
  
  
  ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥΣ
  Στον στίχο 427e10 της Πολιτείας η ιδεώδης πολιτεία ενσαρκώνει τις τέσσερις θεμελιώδεις αρετές. Χαρακτηρίζεται από Σοφία, Ανδρεία, Σωφροσύνη και Δικαιοσύνη. Η πόλη είναι σοφή, επειδή οι άρχοντές της (οι φιλόσοφοι-βασιλείς) είναι σοφοί και την καθοδηγούν προς το Αγαθόν. Είναι επίσης ανδρεία, για τον λόγο του ότι οι φύλακες-επίκουροι είναι ανδρείοι και μπορούν να υπερασπιστούν αφενός μεν τη εδαφική της ακεραιότητα αφετέρου δε τις αξίες που προβάλλει το εκπαιδευτικό της σύστημα. Χαρακτηρίζεται από σωφροσύνη, για το γεγονός ότι ανάμεσα στις τρεις τάξεις βασιλεύει η αρμονία, προκύπτουσα από την υποταγή της κατώτερης στις ανώτερες. Είναι ακόμη δίκαιη, επειδή το κάθε στοιχείο εκπληρώνει τη λειτουργία του δίχως να παρακωλύει την αντίστοιχη λειτουργία των άλλων.
  
  Εξετάζοντας, τώρα, εις βάθος κάθε μία από τις παραπάνω αρετές, θα ξεκινήσουμε από την Σοφία. Στον στίχο 428b1 ο Πλάτων, διά στόματος του Σωκράτους, την αναφέρει ως το πρώτο πράγμα το οποίο διακρίνεται καθαρά αναφορικά με το αντικείμενο της συζητήσεως τους. Η Σοφία διαφαίνεται από την δυνατότητα της ορθής κρίσεως, από μέρους της πόλεως. Αυτό φυσικά είναι απόρροια της γνώσης την οποία κατέχουν οι κεφαλές αυτής. Βεβαίως, η διευκρίνιση για τους κυβερνήτες δίδεται παρακάτω, όταν γίνεται διαχωρισμός των ειδών της γνώσης που δύναται να κατέχουν οι διάφορες τάξεις. Έτσι, σύμφωνα με το παράδειγμα που δίδεται, η ξυλουργική γνώση δεν δύναται σε καμία των περιπτώσεων να χαρακτηριστεί σοφή. Κατά τον ίδιο τρόπο αποκλείει από την Σοφία την κατοχή οποιασδήποτε τέχνης, για να καταλήξει στην ορθή κρίση των επικεφαλής της πολιτείας, οι οποίοι θεωρούνται ως οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να κατέχουν την αληθινή σοφία. Τους ονομάζει, μάλιστα, ως τέλειους φύλακες της πόλης. Οι ίδιοι αποτελούν, όπως είναι φυσικό άλλωστε, την πλέον ολιγάριθμη κοινωνική ομάδα και βάσει της γνώσεως, η οποία είναι δοσμένη από τη φύση, άρχουν στους υπολοίπους. (Στίχοι 428b1-429a7).
  
  Συνεχίζοντας την αναδίφησή μας στις πλατωνικές αρετές της ιδανικής πολιτείας θα συναντήσουμε στον στίχο 429a8 την αναφορά του συγγραφέως στην Ανδρεία. Εδώ βλέπουμε ότι ο μεν Σωκράτης εξακολουθεί να φιλοσοφεί, να επιχειρηματολογεί και να απευθύνει ρητορικές ερωτήσεις στον Γλαύκωνα, όπου μέσω αυτών συμπεραίνει κάποια πράγματα. Από την άλλη ο Γλαύκων ακούει, μετά της δεούσης προσοχής, τα λεγόμενα του Σωκράτους για τη Ανδρεία, την οποία αντιλαμβάνεται ως ένα είδος σωτηρίας. Στο σημείο αυτό, για την καλύτερη κατανόηση της λειτουργίας της Ανδρείας, παρατίθεται μία παρομοίωση των βαφέων, των βαφών και του βαψίματος με τους στρατιώτες, καθώς και τις αντιλήψεις που τους περνούν μέσα από την εκπαίδευσή τους. Με μία επιδέξια προσέγγιση, παρατηρούμε ότι συνδέει το άνθος, δηλαδή την λαμπρότητα, την στιλπνότητα του χρώματος, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί στην βαφή καλά, γίνεται ανεξίτηλο και δεν αφαιρείται, με τους νέους που θα υπηρετήσουν την θητεία τους, εκπαιδευόμενοι με μουσική και γυμναστική. Ταυτοχρόνως, οι νέοι αυτοί οπλίτες θα δέχονται τους νόμους σαν βαφή της ψυχής. Εξάλλου, ο χαρακτήρας που έχουν αποκτήσει, όπως και η ανατροφή που τους έχει δοθεί, τους κάνουν ικανούς να υπακούουν και να διαφυλάττουν την «βαφή» τους. (Στίχοι 429a8-430c6).
  
  Μετά την Ανδρεία ακολουθεί η αναφορά του συγγραφέως, πάντα εντός του διαλογικού πλαισίου, στην Σωφροσύνη στον στίχο 430d1 . Εδώ η αρετή της σωφροσύνης εκλαμβάνεται ως ένα είδος αυτοκυριαρχίας και νομιμοφροσύνης. Η αυτοκυριαρχία συνίσταται στην χαλιναγώγηση ορισμένων απολαύσεων και επιθυμιών. Εκείνος που θα το καταφέρει θεωρείται ανώτερος του εαυτού του. Κατά τον ίδιο τρόπο, όποιος αδυνατεί να επιβληθεί του κακού του εαυτού και κυριαρχηθεί από αυτόν θεωρείται χειρότερος και χαρακτηρίζεται ακόλαστος. Αποδεικνύεται, επομένως, κατώτερος των περιστάσεων. Η αυτή κατάσταση λαμβάνει χώρα και στην πόλη. Θεωρείται ανώτερη του εαυτού της όταν συμβαίνει να κυριαρχεί το πλέον εκλεκτό κομμάτι της. Οι λίγοι ικανοί έχουν την δυνατότητα να ελέγξουν, μέσω του ορθού λογισμού τον οποίο έχουν, τις επιθυμίες των πολλών, ακόμη και των πλέον ασήμαντων. Με αυτόν τον τρόπο η κοινωνία ξεπερνά τις απολαύσεις και τις επιθυμίες και ανυψώνεται σε άλλες σφαίρες.
  
  Αναφορικά με την νομιμοφροσύνη, τούτη επιτυγχάνεται όταν τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι κυβερνώμενοι τυγχάνουν της ιδίας γνώμης ως προς το ποιοι είναι σωστό και δίκαιο να άρχουν της πόλεως. Κατά συνέπεια, η έννοια της σωφροσύνης εκτείνεται σε όλη την πολιτεία, αποτελώντας το στοιχείο εκείνο της ομοφωνίας και της αρμονικής συνύπαρξης των τάξεων που την απαρτίζουν. (Στίχοι 430d1-432b1).
  
  Μετά λοιπόν και την παρουσίαση της σωφροσύνης ερχόμαστε στην αρετή που απέμεινε και η οποία δεν άλλη από την Δικαιοσύνη (στίχος 432b5 ). Είναι αλήθεια ότι το μείζον θέμα που συζητείται στην Πολιτεία είναι η δικαιοσύνη. Το αναφέρει, άλλωστε, ξεκάθαρα ο Σωκράτης στον 433a. Αποτελεί τον θεμέλιο λίθο, βάσει του οποίου θεμελιώνεται όλο το οικοδόμημα της ιδανικής Πλατωνικής Πολιτείας. Βασική αρχή της δικαιοσύνης, όπως την αντιλαμβάνεται ο Πλάτων, αποτελεί το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι μέσα στην πολιτεία, κάθε πολίτης και κάθε τάξη ασχολείται και εργάζεται μόνον στον τομέα του και αποκλειστικά με το αντικείμενό του. Ο Σωκράτης την ορίζει ως την ενασχόληση κάποιου με το οικείον του, δηλαδή τη δουλειά του. Αυτό θα τον αποτρέψει με το να ασχολείται με ανάρμοστες εργασίες. Ειδικά η πολυπραγμοσύνη (434b7), ανάμεσα στις τάξεις που αποτελούν την πόλη, θεωρείται ζημιογόνος. Φθάνει δε, μέχρι του σημείου να την χαρακτηρίσει κακούργημα. Το σκεπτικό είναι ότι ο καθένας προσφέρει αυτό που δύναται από το πόστο του, ενώ παράλληλα συνεισφέρει στην αρμονική συνύπαρξη και στην κοινωνική πρόοδο. (Στίχοι 432b5-434c6).
  Πηγή: [www.ellinikoarxeio.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:54

  Το πρόβλημα της μεταβολής στον Ηράκλειτο, Παρμενίδη και Εμπεδοκλή

   »  Καστέλλια
  Οι τρεις Μιλήσιοι φιλόσοφοι (Θαλής, Αναξίμανδρος, και Αναξιμένης) όπως είδαμε πίστευαν σε ένα – και μόνο – πρωταρχικό στοιχείο, από το οποίο είχαν προκύψει τα πάντα. Αλλά πώς μπορούσε ένα στοιχείο ν’ αλλάξει ξαφνικά μορφή και να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό; Το πρόβλημα αυτό μπορούμε να το ονομάσουμε πρόβλημα της μεταβολής.M’ αυτά τα ερωτήματα ασχολήθηκαν μεταξύ των άλλων οι λεγόμενοι Ελεάτες φιλόσοφοι, που πήραν τ’ όνομα τους από την ελληνική αποικία Ελέα στη Νότια Ιταλία. Οι Ελεάτες έζησαν περίπου το 500 π.Χ., και ο πιο γνωστός ανάμεσα τους ήταν ο Παρμενίδης (540-480 π.Χ.).
  O Παρμενίδης: ο  φιλόσοφος του  «είναι» και της λογικής O Παρμενίδης πίστευε πως όλα όσα υπάρχουν υπήρχαν από πάντα. H ιδέα αυτή ήταν πολύ διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα. Τη θεωρούσαν σχεδόν αυτονόητη. Τίποτα δεν μπορεί να γεννηθεί από το τίποτα, έλεγε ο Παρμενίδης. Κι όλα όσα υπάρχουν δεν μπορεί να εξαφανιστούν και να χαθούν μια για πάντα.O Παρμενίδης, όμως, προχώρησε ακόμη περισσότερο. Δε θεωρούσε δυνατή καμιά απολύτως μεταβολή. Κατά τη γνώμη του, τίποτα δεν μπορούσε ν’ αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο από αυτό που ήταν. Έβλεπε, βέβαια, πως στη φύση διαρκώς όλα άλλαζαν. Με τις αισθήσεις του αντιλαμβανόταν αυτές τις μεταβολές των πραγμάτων. Αλλά δεν μπορούσε να τις φέρει σε αρμονία με αυτά που του υπαγόρευε η λογική του. Καθώς, λοιπόν, βρέθηκε σε δίλημμα, αν έπρεπε να εμπιστευτεί τις αισθήσεις του ή τη λογική του, αποφάσισε υπέρ της λογικής.Όλοι μας έχουμε ακούσει τη φράση: «Αυτό δεν το πιστεύω, αν δεν το δω με τα μάτια μου». O Παρμενίδης αρνιόταν να δώσει πίστη, ακόμα και σ’ αυτά που έβλεπε: Θεωρούσε πως οι αισθήσεις μάς δίνουν μια λαθεμένη εικόνα του κόσμου, μια εικόνα που δεν ταιριάζει με όσα μάς λέει η λογική μας. Κι ως φιλόσοφος θεωρούσε καθήκον του ν’ αποκαλύψει όλες τις «ψευδαισθήσεις», που μας έδιναν μια λαθεμένη εικόνα του κόσμου και της πραγματικότητας.
  Αυτή η δυνατή πίστη στην ανθρώπινη λογική πήρε το όνομα ορθολογισμός. O ορθολογιστής είναι ένας άνθρωπος που εμπιστεύεται απόλυτα τον ανθρώπινο νου ως πηγή της γνώσης μας σχετικά με τον κόσμο.Ο Παρμενίδης υποστήριξε ότι η ενότητα των πραγμάτων του κόσμου δεν βασίζεται σε μια κοινή υποκείμενη φυσική ουσία, αλλά στην ίδια τους την οντότητα. Με τον Παρμενίδη εγκαταλείπεται ο λεγόμενος υλοζωισμός των Ιώνων φυσιολόγων και εγκαινιάζεται η μεταφυσική και η οντολογία.Ο Παρμενίδης πέρασε ως ο φιλόσοφος που υποστήριξε την ακινησία του όντος και αρνήθηκε την πολλαπλότητα και ποικιλομορφία του αισθητού κόσμου. Οι κατηγορίες που συχνότατα εκτοξεύονται κατά της φιλοσοφίας του αφορούν κατά κύριο λόγο την υπέρμετρη αδιαφορία προς την αισθητηριακή πρόσληψη της πραγματικότητας που ο στοχασμός του προϋποθέτει. Το γεγονός ότι οι αισθήσεις ενδέχεται να αποβούν κακός οδηγός για όποιον αποφασίσει να δει την ουσία των πραγμάτων είναι κοινός τόπος στην αρχαία σκέψη. Η βασική θέση του παρμενίδειου στοχασμού είναι ότι «το ον είναι αγέννητο και ανώλεθρο, πλήρες και ενιαίο και ατάραχο και τέλειο» O Πλάτωνας σε ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, το  διάλογο Παρμενίδη, αναφέρεται ακριβώς στην προσωπικότητα   του και στη θεωρία του για το ον. Αντιτάσσει μάλιστα τον Παρμενίδη,  το  φιλόσοφο  του  είναι στον  Ηράκλειτο,   το φιλόσοφο του γίγνεσθαι. Ο Ηράκλειτος: ο φιλόσοφος του «γίγνεσθαι» και της μεταβολής Την ίδια εποχή με τον Παρμενίδη ζούσε και ο Ηράκλειτος (540-480 π.Χ. περίπου). O Ηράκλειτος ήταν από την Έφεσο και θεωρούσε τις μεταβολές ως το βασικότερο και σημαντικότερο χαρακτηριστικό της φύσης. Μπορούμε να πούμε ότι, σε αντίθεση με τον Παρμενίδη, ο Ηράκλειτος έδειχνε εμπιστοσύνη στις αισθήσεις του και σε όσα αυτές του έλεγαν. «Τα πάντα ρει», έλεγε ο Ηράκλειτος. Τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση, και τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να μπούμε «δυο φορές στο ίδιο ποτάμι». Μέχρι να βγούμε και να ξαναμπούμε, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και τα νερά του ποταμού, θα έχουν αλλάξει. O Ηράκλειτος πρόσεξε, επίσης, πως ο κόσμος είναι σφραγισμένος από διαρκείς αντιθέσεις. Αν δεν αρρωσταίναμε, τότε δε θα ξέραμε τι σημαίνει υγεία. Αν δεν πεινούσαμε, τότε δε θα χαιρόμασταν χορταίνοντας. Αν ποτέ δε γινόταν πόλεμος, τότε δε θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την αξία της ειρήνης. Κι αν ποτέ δεν ερχόταν ο χειμώνας, τότε δε θα προσέχαμε καν τον ερχομό της άνοιξης. Τόσο το Καλό όσο και το Κακό έχουν τη θέση τους μέσα στο σύνολο και είναι το ίδιο απαραίτητα, έλεγε ο Ηράκλειτος. Χωρίς αυτό το ασταμάτητο παιχνίδι μεταξύ των αντιθέσεων, ο κόσμος θα σταματούσε να υπάρχει. Χρησιμοποιούσε τη λέξη «θεός», αλλά ασφαλώς δεν εννοούσε τους θεούς των μύθων. Για τον Ηράκλειτο, ο θεός – το θεϊκό στοιχείο – είναι κάτι που κλείνει μέσα του ολόκληρο τον κόσμο. O θεός αποκαλύπτεται στον άνθρωπο μέσα από τη διαρκή εναλλαγή και μεταβολή της φύσης. Αντί για τη λέξη «θεός», ο Ηράκλειτος χρησιμοποιεί την αρχαία ελληνική λέξη «λόγος», που σημαίνει λογική. Ακόμα κι αν εμείς οι άνθρωποι δε σκεφτόμαστε πάντοτε με τον ίδιο τρόπο, ακόμα κι αν η λογική μας δεν είναι πάντα η ίδια, ο Ηράκλειτος πίστευε ότι υπάρχει ένα είδος «παγκόσμιας λογικής», που κατευθύνει τα πάντα μέσα στη φύση. Αυτή η «παγκόσμια λογική», ο «νους του Σύμπαντος», εξουσιάζει τα πάντα, και όλοι οι άνθρωποι πρέπει να σέβονται την κυριαρχία της. Οι περισσότεροι, όμως, επιμένουν να ζουν σύμφωνα με τη δική τους ατομική λογική. Γι’  αυτό και ο Ηράκλειτος δεν είχε και σε μεγάλη εκτίμηση τους συνανθρώπους του. Οι απόψεις τους έμοιαζαν στα μάτια του «παιχνίδια των παιδιών». Σ’ όλες τις μεταβολές και τις αλλαγές και τις αντιθέσεις μέσα στη φύση, ο Ηράκλειτος έβλεπε την ενότητα, την ολοκλήρωση. Αυτό το «κάτι», που βρίσκεται μέσα σ’ όλα και αποτελεί το θεμέλιο των πάντων, το ονόμαζε «θεό» ή «λόγο». Οι φράσεις του είχαν μια πυκνότητα που τις έκαναν δυσπρόσιτες στο ευρύ κοινό, εξ ου και το όνομα του «Ηράκλειτος ο Σκοτεινός». Επίσης, το προσωνύμιο αυτό οφείλεται στην τάση του να απομονώνεται και να μην επιδιώκει να έχει επαφές με τους συνανθρώπους του – πολύ συχνά μάλιστα έφτανε μέχρι την περιφρόνηση και την απόρριψη τους. Πολλές φορές μάλιστα είχε μιλήσει δημοσίως με ιδιαίτερα απαξιωτικό τρόπο για μεγάλους στοχαστές και ποιητές της εποχής του. O Ηράκλειτος πίστευε ότι η συμπεριφορά των ανθρώπων κρίνεται με βάση την αλήθεια του λόγου, άρα πρέπει οι άνθρωποι να τον κατανοήσουν, να μυηθούν τέλεια σε αυτόν και να ζουν σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο. Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια που έμαθαν, επειδή νομίζουν ότι αλήθεια είναι η προσωπική τους γνώμη. Έτσι, έρχονται σε σύγκρουση με την αλήθεια. Πρόθεση του φιλόσοφου είναι να οδηγήσει τους ανθρώπους σε ομολογία, δηλαδή στη συμφωνία του ατομικού και του καθολικού λόγου, της προσωπικής γνώμης με την αλήθεια, που αποτελεί την ενότητα όλων των πραγμάτων. ■ H κίνηση και η μεταβολή O Ηράκλειτος πίστευε ότι ο κόσμος είναι ένα ρεύμα το οποίο κινείται συνεχώς. Την άποψη του αυτή την παρουσίαζε παραστατικά με την εικόνα του ποταμού. Αν ο κόσμος μοιάζει με το ποτάμι που τα νερά του κυλούν αδιάκοπα, τότε η ασταμάτητη κίνηση του αποτελεί το μοναδικό τρόπο για να υπάρχει αυτός, δηλαδή ο κόσμος. O κόσμος δεν συντίθεται από πράγματα που παραμένουν συνεχώς ίδια, αλλά από συμβάντα, τα οποία μπορεί να είναι συνεχώς διαφορετικά, χωρίς όμως ο κόσμος να χάνει την ταυτότητα του. Στην κοσμική κίνηση συμμετέχουν όλοι, όπως και στην αλλαγή πορείας που συνεπάγεται αυτή αλλά και στη σταθερότητα του ρυθμού κίνησης και μεταβολής. ■ H διδασκαλία του Εφέσιου φιλοσόφου μπορεί να συμπυκνωθεί στις παρακάτω προτάσεις:

  1. O κόσμος βρίσκεται σε μια ακατάπαυστη κίνηση και η συνεχής αλλαγή του είναι το σταθερό χαρακτηριστικό της πορείας του.
  2. O κόσμος δεν είναι ένα στατικό οικοδόμημα, που κάποιος το δημιούργησε, είτε θεός είτε άνθρωπος, αλλά μια αιώνια ζωντανή φωτιά, που αναβοσβήνει συνέχεια με μέτρο και κανονικές αναλογίες.
  3. O κόσμος βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση σύρραξης. O πόλεμος είναι ο πατέρας και ο βασιλιάς όλων.
  4. Όλες οι συγκρουόμενες δυνάμεις του κόσμου καταλήγουν σε αρμονία. Αυτός ο πόλεμος που διεξάγεται δεν γίνεται χωρίς τάξη. Υπάρχει μια σταθερή κανονικότητα και νομοτέλεια που διέπει όλες τις κινήσεις, μεταβολές και αντίθετες ροπές των πραγμάτων.

  ■  H επίδραση των ιδεών του Ηράκλειτου
  Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η επίδραση των ιδεών του Ηράκλειτου στους μεταγενέστερους φιλοσόφους. O Δημόκριτος, ο Πλάτωνας, οι στωικοί, ο Σπινόζα, και κυρίως ο Χέγκελ αντλούν στοιχεία από το έργο του. Από τους πιο σύγχρονους ο Νίτσε ομολογεί το Βαυμασμό που τρέφει προς τον Εφέσιο φιλόσοφο, δεν κρύβει την άποψη που έχει για τον Ηράκλειτο και διακηρύσσει με απόλυτη ειλικρίνεια: «Ο κόσμος έχει αιώνια την ανάγκη της αλήθειας, έχει επομένως αιώνια την ανάγκη του Ηράκλειτου». Διαβάστε και ένα πιο αναλυτικό άρθρο για τον Ηράκλειτο : Ηράκλειτος: ο φιλόσοφος της αέναης κίνησης και μεταβολής
  Εμπεδοκλής συνθέτει τις δύο διαφορετικές απόψεις του Παρμενίδη και του Ηράκλειτου
  O Παρμενίδης και ο Ηράκλειτος βρίσκονταν κατά κάποιο τρόπο στα δύο αντίθετα άκρα. H λογική του Παρμενίδη διαπίστωνε πως τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει, ενώ οι εμπειρίες τον Ηράκλειτου διαπίστωναν, με την ίδια σιγουριά, πως τα πάντα μέσα στη φύση υποβάλλονταν σε διαρκείς μεταβολές. Ποιος από τους δύο είχε δίκιο; Πρέπει να εμπιστευτούμε τη φωνή της λογικής μας (Παρμενίδης) ή μήπως είναι προτιμότερο να πιστέψουμε τις αισθήσεις μας (Ηράκλειτος); Και ο Παρμενίδης και ο Ηράκλειτος διατυπώνουν δύο αξιώματαO Παρμενίδης λέει:

  1. ότι τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει και
  2. ότι, επομένως, οι εντυπώσεις που φτάνουν ως εμάς μέσω των αισθήσεων μας θα πρέπει να είναι λανθασμένες.

  O Ηράκλειτος, απεναντίας, λέει:

  1. ότι όλα αλλάζουν («τα πάντα ρε ι») και
  2. ότι οι εντυπώσεις που φτάνουν ως εμάς μέσω των αισθήσεων μας είναι αληθινές και ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

  Δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε δύο φιλόσοφους που να διαφωνούν περισσότερο μεταξύ τους! Αλλά ποιος από τους δύο έχει δίκιο; Τελικά, αυτός που κατάφερε να βγει από το δίχτυ, όπου είχε μπερδευτεί η φιλοσοφία, ήταν ο Εμπεδοκλής (499-434 π.Χ. περίπου) από τον Ακράγαντα της Σικελίας. O Εμπεδοκλής σκέφτηκε πως είχαν και οι δύο δίκιο ως προς το ένα σημείο της σκέψης τους, άδικο όμως ως προς το δεύτερο. Για τον Εμπεδοκλή, όλη η διαφορά ξεκινούσε από το ότι οι φιλόσοφοι θεωρούσαν αυτονόητη αφετηρία της σκέψης τους την ύπαρξη ενός μόνο πρωταρχικού στοιχείου. Αν αυτό ήταν πράγματι έτσι, τότε η άβυσσος μεταξύ αισθήσεων και λογικής θα ήταν αγεφύρωτη στους αιώνες των αιώνων. Το νερό δεν μπορεί, βέβαια, να πάρει τη μορφή ψαριού ή πεταλούδας. Το νερό δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Το καθαρό νερό είναι και μένει για πάντα καθαρό νερό. Άρα ο Παρμενίδης είχε δίκιο που έλεγε ότι τίποτα δεν αλλάζει. Ταυτόχρονα, όμως, ο Εμπεδοκλής συμφωνούσε με τον Ηράκλειτο, που έλεγε ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε τις αισθήσεις μας. Πρέπει να πιστεύουμε σ’ αυτό που βλέπουμε. Κι αυτό που βλέπουμε είναι μια ατέλειωτη σειρά αλλαγών στη φύση. O Εμπεδοκλής, λοιπόν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υπόθεση του ενός πρωταρχικού στοιχείου πρέπει να εγκαταλειφθεί. Ούτε ο αέρας ούτε το νερό μπορούν από μόνα τους να μεταμορφωθούν σε τριανταφυλλιά ή σε πεταλούδα. Άρα η φύση δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μ’ ένα μονάχα πρωταρχικό στοιχείο. O Εμπεδοκλής, από τη μεριά του, πίστευε πως η φύση διέθετε τέσσερα πρωταρχικά στοιχεία ή «ρίζες», όπως ο ίδιος τα ονόμαζε. Οι τέσσερις αυτές ρίζες ήταν, κατά τη γνώμη του, η γη, το νερό, ο αέρας και η φωτιά. Συγκεκριμένα ο Εμπεδοκλής διακήρυξε ότι το σύμπαν συντίθεται και αποσυντίθεται από τέσσερα αμετάβλητα «ριζώματα»: το ύδωρ  (Νήστις), τη γη (Αίδωνεύς), τον αέρα (Ήρα) και το πυρ (Ζευς). Κάθε γένεση και φθορά είναι αποτέλεσμα της μείξης και του αποχωρισμού των τεσσάρων ριζωμάτων σε διαφορετική αναλογία κάθε φορά, ανάλογα με τη μορφή που έχει αυτό που γεννιέται ή φθείρεται. Έτσι, το ον (ριζώματα) δεν μεταβάλλεται (άποψη των ελεατών), αλλά και η γένεση και η φθορά είναι πραγματικές διεργασίες (άποψη των ατομικών). O Εμπεδοκλής δε διάλεξε, βέβαια, στην τύχη τον αέρα, το νερό, τη γη και τη φωτιά. Πριν απ’ αυτόν, πολλοί φιλόσοφοι είχαν προσπαθήσει ν’ αποδείξουν ότι το πρωταρχικό στοιχείο ήταν ο αέρας ή το νερό ή η φωτιά. O Θαλής κι ο Αναξιμένης είχαν τονίσει ότι το νερό κι ο αέρας είναι στοιχεία πολύ σημαντικά μέσα στη φύση. Οι Έλληνες θεωρούσαν πολύ σπουδαία και τη φωτιά. Έβλεπαν τον πρωταρχικό ρόλο που έπαιζε ο ήλιος για τη ζωή γενικά και ήξεραν πως άνθρωποι και ζώα έκλειναν στα κορμιά τους θερμότητα. Επομένως, όλες οι μεταβολές στη φύση συμβαίνουν, επειδή τα τέσσερα αυτά πρωταρχικά στοιχεία ενώνονται και χωρίζουν πάλι για να ενωθούν με διαφορετικό τρόπο. Γιατί τα πάντα σ’ αυτό τον κόσμο αποτελούνται από γη, νερό, φωτιά και αέρα. Μόνο που το μείγμα είναι κάθε φορά αλλιώτικο. Όταν πεθαίνει ένα ζώο ή ένα λουλούδι, τα τέσσερα στοιχεία χωρίζουν, κι αυτή τη μεταβολή μπορούμε να την παρακολουθήσουμε με γυμνό μάτι. O αέρας, όμως, και η φωτιά, το νερό και η γη παραμένουν αναλλοίωτα, όσες μεταβολές κι αν υποστούν τα μείγματα στα οποία συμμετέχουν. Άρα, δεν είναι αλήθεια ότι «όλα» αλλάζουν. Στην ουσία, τίποτα δεν αλλάζει. Απλούστατα, τέσσερα στοιχεία ενώνονται και χωρίζονται πάλι, για να ανακατευτούν ξανά με διαφορετικό τρόπο. Ας φανταστούμε ένα ζωγράφο. Όταν έχει ένα μόνο χρώμα -κόκκινο, ας πούμε- στην παλέτα του, δεν μπορεί να ζωγραφίσει πράσινα δέντρα. Αν, όμως, έχει κίτρινο, κόκκινο, μπλε και μαύρο, μπορεί να τ’ αναμείξει και να πετύχει εκατοντάδες διαφορετικά χρώματα. Ένα ερώτημα, όμως, παραμένει ανοιχτό: τι είναι αυτό που σπρώχνει τα στοιχεία να ενωθούν μεταξύ τους δημιουργώντας έτσι νέα ζωή; Και τι είναι αυτό που φροντίζει ώστε το «μείγμα», το λουλούδι για παράδειγμα, να διαλυθεί και πάλι; O Εμπεδοκλής πίστευε ότι στη φύση δρουν δύο διαφορετικές δυνάμεις. Τις δυνάμεις αυτές τις ονόμαζε Φιλότητα και Νείκος. H Φιλότητα, η αγάπη, είναι η δύναμη που ενώνει τα στοιχεία και συνθέτει νέα «μείγματα». Το Νείκος, η διαμάχη, είναι η δύναμη που τα χωρίζει και πάλι. O Εμπεδοκλής διέκρινε, λοιπόν, μεταξύ στοιχείων και δυνάμεων. Αυτό αξίζει τον κόπο να το σημειώσουμε στο μυαλό μας. Γιατί και σήμερα ακόμα, η επιστήμη διακρίνει τα βασικά στοιχεία από τις φυσικές δυνάμεις. H σύγχρονη επιστήμη ισχυρίζεται ότι μπορεί να εξηγήσει όλα τα φυσικά φαινόμενα με τη βοήθεια των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των βασικών στοιχείων και ορισμένων φυσικών δυνάμεων.  [sciencearchives.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:53

  Εξιστορώντας το πρώτο γεγονός στον Κόσμο: το Big Bang

   »  Καστέλλια
  Μπορούμε να εξιστορήσουμε με σχετική ακρίβεια το ξεκίνημα του Κόσμου – πριν περίπου 13.7 δισεκατομμύρια χρόνια – μια περίοδο πύρινη γνωστή ως Μεγάλη Έκρηξη ή Big Bang. Εκείνη την περίοδο, το σύμπαν ήταν εξαιρετικά καυτό και πυκνό. Στην πραγματικότητα, όλη η ύλη που παρατηρούμε σήμερα – μέχρι τους πιο απόμακρους γαλαξίες που μπορούμε να δούμε – βρισκόταν μέσα σε ένα χώρο μικρότερο κι από ένα πορτοκάλι. Από τότε – τη Μεγάλη Έκρηξη – το σύμπαν μας έχει επεκταθεί και έχει ψυχθεί, επιτρέποντας να σχηματιστούν οι γαλαξίες, τα αστέρια, οι πλανήτες, και η ζωή. Η ιστορία των 13.7 δισεκατομμυρίων ετών του Κόσμου μαςΚανένας δεν ξέρει με τι έμοιαζε το σύμπαν εκείνη την εποχή. Η καλύτερη μέχρι σήμερα θεωρία, το μοντέλο του "πληθωριστικού σύμπαντος" υποθέτει ότι όλος ο χώρος είναι γεμάτος με ένα εξαιρετικά, συγκεντρωμένη, ασταθή μορφή ενέργειας που θα μετασχηματιστεί σε σωματίδια της ύλης κατά τη στιγμή του Big Bang. Αλλά κανένας δεν ξέρει πώς αναδύθηκαν αρχικά ο χώρος και ο χρόνος.
  Τη στιγμή του Big Bang και λίγο μετά.
  Εμφανίζονται σωματίδια: Κανένας δεν ξέρει ακόμα πώς πραγματοποιείται αυτή η διαδικασία. Από αυτά τα σωματίδια θα προκύψει όλη η ύλη από την οποία φτιάχτηκε  όλος ο Κόσμος. Η ύλη και η ενέργεια είναι τόσο πυκνά που ένα κουταλάκι του χώρου περιέχει 100 εκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια κιλά. Στις πρώτες στιγμές της γέννησης του σύμπαντος δημιουργήθηκαν ίσα σε αριθμό νετρόνια και πρωτόνια, που όμως με την πάροδο του χρόνου σιγά σιγά άλλαξαν. Ωστόσο, σε κάθε πρωτόνιο που υπήρχε τότε αντιστοιχούσε ένα δισεκατομμύριο φωτόνια, τα οποία συγκρουόμενα μεταξύ τους παρήγαγαν ζεύγη ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων που, με τη σειρά τους, μετατρέπονταν πάλι σε φωτόνια. Όταν, λοιπόν, το σύμπαν είχε ηλικία ενός δεκάκις χιλιοστού του δευτερολέπτου (10^-4) και η θερμοκρασία του είχε πέσει στο 1 τρισεκατομμύριο βαθμούς Κελσίου (10¹²), άρχισε η Εποχή των λεπτονίων. Το μέγεθος του ορατού σύμπαντος είχε ήδη φθάσει τα έξι έτη φωτός. Τα θετικά φορτισμένα πρωτόνια όμως δεν μπορούσαν να συνδεθούν ακόμη με τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια παρά την ύπαρξη των ελκτικών δυνάμεων που δημιουργούνταν από τα αντίθετα ηλεκτρικά φορτία τους, διότι τα σταματούσε η ύπαρξη του μεγάλου αριθμού των φωτονίων. Στις αρχές της εποχής αυτής τα μιόνια και τα νετρίνα τους ήταν κυρίαρχα. Όταν όμως εξαφανίστηκαν τα μιόνια, τα νετρίνα τους αποδεσμεύτηκαν και άρχισαν έτσι την ελεύθερη διαστολή τους. Μετά την απελευθέρωση των νετρίνων μιονίου τα ηλεκτρόνια και τα ποζιτρόνια άρχισαν να εξαϋλώνονται παράγοντας συγχρόνως φωτόνια. Έτσι, στο τέλος της περιόδου αυτής απέμεινε ένα μόνο ηλεκτρόνιο για κάθε εκατό εκατομμύρια φωτόνια. Με την εξαΰλωση των ηλεκτρονίων αποδεσμεύτηκαν και τα νετρίνα ηλεκτρονίου, τα οποία μαζί με τα άλλα είδη νετρίνων αποτελούν έναν ωκεανό κοσμικών νετρίνων που πλημμυρίζουν ολόκληρο το σύμπαν. Στο 1/100 του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, και σε θερμοκρασία που έφθανε τους 100 δισεκατομμύρια βαθμούς, η πυκνότητα είχε πέσει περίπου στα τέσσερα δισεκατομμύρια φορές την πυκνότητα του νερού. Σε αυτό το σημείο όμως άρχισε και η διαφοροποίηση του αριθμού των πρωτονίων και των νετρονίων. Αυτό συνέβη διότι, ενώ τα πρωτόνια είναι ιδιαίτερα σταθερά, τα νετρόνια στα καλά καθούμενα μπορεί να διασπαστούν μέσα σε λίγα λεπτά και να μας δώσουν ένα πρωτόνιο, ένα ηλεκτρόνιο και ένα αντινετρίνο. Για τη δημιουργία όμως νετρονίων από τα πρωτόνια χρειάζεται η σύγκρουση ενός πρωτονίου με ένα αντινετρίνο (για την παραγωγή ενός νετρονίου και ενός ποζιτρονίου) ή η σύγκρουση ενός πρωτονίου και ενός ηλεκτρονίου (για την παραγωγή ενός νετρονίου και ενός νετρίνου). Όταν οι θερμοκρασίες ήταν υψηλές, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και έτσι είχαμε τις ίδιες ποσότητες πρωτονίων και νετρονίων. Σύντομα όμως, και καθώς οι θερμοκρασίες μειώνονταν, τα πράγματα άλλαξαν και μαζί τους άρχισε να αλλάζει και η αναλογία νετρονίων και πρωτονίων. Έτσι στο 1/10 του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη η θερμοκρασία είχε πέσει στους 31,5 δισεκατομμύρια βαθμούς, η πυκνότητα ήταν 30 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την πυκνότητα του νερού και η αναλογία νετρονίων-πρωτονίων ήταν 38% νετρόνια και 62% πρωτόνια. Η κοσμική εκείνη "σούπα" πλάσματος περιλάμβανε και άλλα συστατικά: για κάθε 8 φωτόνια είχαμε 9 νετρίνα, 9 αντινετρίνα, 6 ποζιτρόνια και 6 ηλεκτρόνια με ένα επιπλέον ηλεκτρόνιο για κάθε πρωτόνιο.Ένα δευτερόλεπτο (1 sec) μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, όταν η θερμοκρασία έπεσε στους 10 δισεκατομμύρια βαθμούς, τα φωτόνια δεν είχαν πια την αναγκαία ενέργεια για την παραγωγή ζευγών ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων. Τα νετρόνια όμως συνέχισαν να διασπώνται. Η πυκνότητα του σύμπαντος την εποχή εκείνη μπορεί να υπολογιστεί σήμερα βάσει των διαφόρων διαδικασιών εξαΰλωσης που συνέβαιναν τότε από τις συγκρούσεις ύλης και αντιύλης. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς αυτούς, η πυκνότητα του σύμπαντος έφθανε τότε να είναι τέσσερα δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την πυκνότητα του νερού, ενώ τα σωματίδια που επικρατούσαν ήταν τα λεπτόνια. Υπήρχαν όμως και αρκετά βαρέα σωματίδια σε μία αναλογία ενός βαρυονίου (πρωτόνια και νετρόνια) για κάθε ένα δισεκατομμύριο φωτόνια. Η αναλογία αυτή είναι ένας σημαντικός αριθμός και προέρχεται από τις απευθείας παρατηρήσεις μας της ακτινοβολίας, που ακόμη και σήμερα μας βομβαρδίζει από όλα τα σημεία του σύμπαντος.  Τα πρώτα 3 λεπτάΌλα τα άτομα του υδρογόνου στον Κόσμο σχηματίζονται τώρα. Εάν ο Κόσμος είχε παραμείνει τόσο καυτός και πυκνός για πολύ περισσότερο χρόνο, το υδρογόνο θα είχε μετατραπεί σε άλλα χημικά στοιχεία. Χωρίς υδρογόνο, δεν θα υπήρχε νερό και επομένως καμία ζωή όπως την ξέρουμε. Η κλίμακα της εικόνας έχει διάμετρο 550 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα και βάρος, 10 δισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια κιλά Σε 380 χιλιάδες χρόνιαΔεξιά: Είναι το πρώτο πρώτο φως που μπορούμε να ανιχνεύσουμε στο σύμπαν.Το σύμπαν διαστέλλεται ραγδαία και ψύχεται, αλλά είναι ακόμα καυτό. Περιέχει μόνο τα πιο απλά χημικά στοιχεία, κυρίως υδρογόνο και ήλιο. Εμφανίζονται οι πρώτες υποψίες δομών. Τέτοιες ισχνές συγκεντρώσεις της ύλης θα αυξάνονται σε μέγεθος καθώς η βαρύτητα έλκει τις γειτονικές μάζες. Η κλίμακα της εικόνας είχε διάμετρο τότε 800 χιλιάδες τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα και βάρος, 10 δισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια τρισεκατομμύρια κιλάΣε 100 εκατομμύρια χρόνιαΑριστερά: Το σύμπαν φαίνεται τότε πολύ σκοτεινό και πολύ μοναχικό. Όταν το σύμπαν είχε ψυχθεί αρκετά, δεν υπήρχε πια κανένα ορατό φως στο σύμπαν. Δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα τα πρώτα άστρα στο σύμπαν. Η κλίμακα της εικόνας έχει διάμετρο 16 εκατομμύρια τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα και το ίδιο βάρος, αφού έπαψε να δημιουργείται ύλη λίγα λεπτά μετά το Big Bang.
  Σε 1 δισεκατομμύριο χρόνια Ήδη έχουν ‘ανάψει’ τα πρώτα άστρα και το σύμπαν λούζεται από το φως τους. Σχηματίστηκαν ήδη οι γαλαξίες και τα σμήνη των γαλαξιών. Η διάμετρος της εικόνας είναι 100 εκατομμύρια τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
  Σε 13.7 δισεκατομμύρια χρόνια (σήμερα)Στην εικόνα αριστερά κάθε φωτεινό κίτρινο σημείο αναπαριστά ένας ολόκληρο γαλαξία ή σμήνος γαλαξιών – και κάθε γαλαξίας περιέχει δισεκατομμύρια άστρα. Σε αυτή την κλίμακα της εικόνας το ηλιακό μας σύστημα είναι πολύ μικρότερο από το μέγεθος ενός ατόμου. Η κλίμακα της εικόνας είναι τώρα 950 εκατομμύρια τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.Πώς ξέρουμε με τι έμοιαζε το σύμπαν στις διάφορες περιόδους της εξέλιξης του, αφού κανένας δεν ήταν εκεί για να την καταγράψει; Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα τρεις σημαντικές ανακαλύψεις μας επιβεβαίωσαν το σενάριο της Μεγάλης Έκρηξης: 1ο σενάριο: Παρατηρούμε ότι οι γαλαξίες απομακρύνονται από μας Εάν έχετε κάνει το γύρο του Κόσμου, ξέρετε ότι ο Γαλαξίας μας είναι απλώς ένας από τους αμέτρητους γαλαξίες με άστρα με τους οποίους είναι γεμάτος ο αισθητός μας κόσμος. Λόγω της αμοιβαίας βαρυτικής ελκτικής δύναμης τους θα περίμενε κάποιος όλοι αυτοί οι γαλαξίες, και ο δικός μας φυσικά, να κινούνται ο ένας προς τον άλλον. Αλλά το 1929, ο αστρονόμος Edwin Hubble έκανε την πιο απροσδόκητη ανακάλυψη που έγινε ποτέ στην Αστρονομία: οι απόμακροι γαλαξίες απομακρύνονται από τη Γη. Στην πραγματικότητα, όσο πιο απόμακρος ήταν ένας γαλαξίας, τόσο πιο γρήγορα απομακρύνεται από μας. Επειδή λοιπόν οι γαλαξίες απομακρύνονται μεταξύ τους, τι το πιο φυσικό κάποτε να ήταν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο. Με βάση τις ταχύτητες και τις κατευθύνσεις των κινήσεων των γαλαξιών, οι αστρονόμοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι όλοι οι γαλαξίες πρέπει να έχουν προέλευση το ίδιο σημείο πριν, περίπου, 13.7 δισεκατομμύρια χρόνια. Το νηπιακό σύμπαν θα ήταν τότε απίστευτα πυκνό με όλη την ύλη σε ένα απίστευτα μικρό χώρο! Αυτό το συμπέρασμα έχει επιβεβαιωθεί από πολλά άλλα αποδεικτικά δεδομένα.
  2ο σενάριο : Παρατηρούμε χημικά στοιχεία που έγιναν κατά τη Μεγάλη ΈκρηξηΣτη δεκαετία του ’40, ο φυσικός George Gamow και οι συνάδελφοί του συνειδητοποίησαν ότι το πρώιμο σύμπαν πρέπει να ήταν εξαιρετικά καυτό καθώς και εξαιρετικά πυκνό. Οι επιστήμονες άρχιζαν μόλις να καταλαβαίνουν ότι κάτω από τη μεγάλη θερμότητα και πυκνότητα, όλα τα χημικά στοιχεία μπορούν να σχηματίζονται το ένα από το άλλο. Ο Gamow υπολόγισε ότι για έναν καυτό, πυκνό, και διαστελλόμενο Κόσμο περίπου το ένα τέταρτο του απλούστερου χημικού στοιχείου – του υδρογόνου  – "θα είχε μαγειρευτεί" προς το στοιχείο ήλιο. Οι αστρονόμοι έχουν μετρήσει την αναλογία του υδρογόνου και του ηλίου μέσα στο σύμπαν, και βρήκαν ότι ταιριάζει τέλεια με αυτή την πρόβλεψη. Αυτή η πρόβλεψη ήταν ισχυρή απόδειξη ότι το πρώιμο σύμπαν ήταν καυτό καθώς επίσης και πυκνό.3ο σενάριο: Παρατηρούμε την ακτινοβολία λείψανο από τη Μεγάλη ΈκρηξηΣύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης η τελευταία πραγματοποιήθηκε παντού στο χώρο (κι όχι μόνο σε ένα σημείο). Για χιλιάδες χρόνια μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη, όλο το διάστημα ήταν γεμάτο με ύλη τόσο καυτή έλαμπε – σαν το φούρνο αγγειοπλαστικής δεξιά. Αυτή η μεταλαμπή (ακτινοβολία λείψανο) της Μεγάλης Έκρηξης γεμίζει τον Κόσμο ακόμα και σήμερα. Στην πραγματικότητα, ένα σταθερό ρεύμα αυτής της ακτινοβολίας φθάνει συνεχώς στη Γη, από τις απόμακρες περιοχές του διαστήματος, έχοντας ταξιδέψει δισεκατομμύρια χρόνια μέχρι να φτάσει εδώ. Το φως αυτό φυσικά δεν είναι πλέον ορατό με το μάτι μας – έχοντας εξασθενίσει και έχοντας υποστεί μια μετατόπιση προς το ερυθρό άκρο του φάσματος, λόγω της διαστολής του σύμπαντος και της επακόλουθης ψύξης  – αλλά είναι ανιχνεύσιμο με ειδικά όργανα.
  Το 1964, οι ραδιοαστρονόμοι Arno Penzias και Robert Wilson έγιναν οι πρώτοι που ανακάλυψαν αυτή τη μεταλαμπή της Μεγάλης Έκρηξης στη Γη. Και το το 1991 το διαστημικό σκάφος COBE της NASA συνέλαβε την πρώτη εικόνα αυτού του αρχαίου φωτός που προέρχεται από όλες τις κατευθύνσεις στον ουρανό, επιβεβαιώνοντας το σενάριο της Μεγάλης Έκρηξης. Το επίτευγμα έχει χαιρετηθεί ως ένα από τους πιο μεγάλους θριάμβους της επιστημονικής εξερεύνησης. Οι ιδέες του Αϊνστάιν και η Μεγάλη Έκρηξη. Σήμερα, καταλαβαίνουμε τη Μεγάλη Έκρηξη βάσει της επαναστατικής θεωρίας της βαρύτητας του Αϊνστάιν, η οποία ολοκληρώθηκε περίπου το 1917. Ο μεγάλος φυσικός ήταν το πρώτο πρόσωπο που μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ότι το κενό διάστημα δεν είναι απλά "ανύπαρκτο" ή "άδειο"- το διάστημα έχει τις δικές του ιδιότητες. Η θεωρία του Einstein μας βοηθά να απεικονίσουμε την διαστολή του σύμπαντος, σαν μια επιμήκυνση του διαστήματος. Δηλαδή νέο διάστημα συνεχώς προστίθεται μεταξύ των γαλαξιών. Κατά συνέπεια, η δημιουργία του Κόσμου – ή τουλάχιστον του διαστήματος στον Κόσμο – είναι μια συνεχής διαδικασία που πραγματοποιείται ακόμα. Αυτές οι φανταστικές ιδέες, και η επιβεβαίωσή τους, είναι το αποτέλεσμα δύο θαυμαστών πραγμάτων. Η μία είναι η δύναμη της ανθρώπινης φαντασίας όταν συνδέεται με την επιστημονική εξερεύνηση. Η άλλη είναι η προφανής προθυμία της φύσης να μοιραστεί τα αρχαία μυστικά της με εμάς – κάνοντας δυνατή, παραδείγματος χάριν, τη συγκέντρωση των στοιχείων από το πολύ παρελθόν ή και την ίδια τη Μεγάλη Έκρηξη. Αλλά βρίσκονται κρυμμένα ακόμα πιο βαθιά μυστικά.
  Πώς ήταν το σύμπαν αμέσως πριν από τη Μεγάλη Έκρηξη – λίγο πριν τα σωματίδια της ύλης εκραγούν και γίνουν υπαρκτά; Τι ήταν αυτό που τροφοδότησε τη Μεγάλη Έκρηξη αρχικά; Μια νέα μορφή ενέργειας μπορεί να είχε τροφοδοτήσει τη Μεγάλη ΈκρηξηΑν και οι αστρονόμοι καταλαβαίνουν με τι έμοιαζε ο Κόσμος λίγα δευτερόλεπτα μετά από τη Μεγάλη Έκρηξη, κανένας δεν ξέρει ακόμα τι συνέβη στη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, στον χρόνο μηδέν – ή τι υπήρχε πριν. Τι την τροφοδότησε; Από πού προήλθε όλη η ουσία στον Κόσμο αρχικά; Με τί έμοιαζε ο Κόσμος αμέσως πριν από τη Μεγάλη Έκρηξη; Οι επιστήμονες έχουν αναπτύξει διάφορες νέες ιδέες για αυτό που μπορεί να έχει τροφοδοτήσει τη Μεγάλη Έκρηξη. Δημιουργούν επίσης νέες τολμηρές διαστημικές αποστολές για να εξετάσουν αυτές τις ιδέες.
  Το πληθωριστικό σύμπανΗ κυρίαρχη ιδέα λέγεται μοντέλο του "πληθωριστικού σύμπαντος". Η βασική υπόθεση αυτού του μοντέλου είναι ότι αμέσως πριν από το Big Bang, το διάστημα ήταν γεμάτο με μια ασταθή μορφή ενέργειας, η φύση της οποίας δεν είναι ακόμα γνωστή. Σε κάποια στιγμή, αυτή η ενέργεια μετασχηματίστηκε στα θεμελιώδη σωματίδια από τα οποία προέκυψε όλη η ύλη που παρατηρούμε σήμερα. Εκείνη η στιγμή χαρακτηρίζει αυτό που λέμε Μεγάλη Έκρηξη. Μια αξιοπρόσεκτη συνέπεια αυτού του μοντέλου είναι ότι, εάν ακόμα και ένα μικρό τμήμα του χώρου περιείχε αυτήν την αρχέγονη μορφή της ενέργειας, τότε αυτό το μικρό τμήμα του χώρου θα διαστελλόταν εξαιρετικά γρήγορα και θα φανέρωνε περισσότερη ενέργεια αυτού του είδους. Στην πραγματικότητα, όλη η ύλη στον Κόσμο θα μπορούσε να έχει προκύψει από λίγη αρχέγονη ενέργεια, που θα αντιστοιχούσε σε λιγότερο βάρος από ένα μπιζέλι. Αυτό το καταπληκτικό σενάριο είναι μια συνέπεια της εφαρμογής της θεωρίας της βαρύτητας του Αϊνστάιν στο μοντέλο του πληθωριστικού σύμπαντος. Κατά συνέπεια οι γνωστοί νόμοι της φύσης μπορούν σε γενικές γραμμές να εξηγήσουν από πού προήλθαν η ύλη και η ενέργεια στον Κόσμο, υπό τον όρο ότι υπήρξε τουλάχιστον ένας μικροσκοπικός σπόρος της ενέργειας για να αρχίσει.Ένα μοντέλο είναι χρήσιμο μόνο εάν κάνει προβλέψεις που μπορούν να δοκιμαστούν με πειραματικά στοιχεία. Το μοντέλο του πληθωρισμού κάνει διάφορες ελέγξιμες προβλέψεις.  Μία από τις σημαντικότερες είναι ότι η αρχέγονη ενέργεια θα ήταν "άμορφη" – δηλ., άνισα κατανεμημένη στο χώρο – που οφείλεται σε ένα είδος κβαντικού θορύβου που προέκυψε όταν ο Κόσμος ήταν εξαιρετικά μικρός. Αυτό το σχέδιο (μοτίβο) θα είχε μεταφερθεί στα σωματίδια που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης. Κατά συνέπεια, η ύλη που γέμισε το σύμπαν μετά δεν θα είχε απλωθεί ομοιόμορφα στο χώρο, μερικές περιοχές θα είχαν ελαφρώς περισσότερη ύλη, μερικά ελαφρώς λιγότερη. Αυτή η απουσία ομοιομορφίας του βρεφικού σύμπαντος είναι τυχερή για μας: Αν ήταν ο Κόσμος ομοιόμορφα γεμάτος με ύλη, τότε δεν θα είχαν διαμορφωθεί ποτέ τα αστέρια και οι πλανήτες. Δεν θα ήμαστε προφανώς εδώ. Στοιχεία για το μοντέλο του πληθωριστικού σύμπαντοςΕάν είναι σωστό το μοντέλο του πληθωριστικού σύμπαντος, τότε πρέπει να δούμε αυτό το άμορφο σχέδιο στη μεταλαμπή (η μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου) από τη Μεγάλη Έκρηξη. Οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει ακριβώς αυτό το προβλεπόμενο σχέδιο, σε μια θεαματική εικόνα της μεταλαμπής του Big Bang, που λήφθηκε το 2003 από τη διαστημοσυσκευή WMAP της NASA. Η εικόνα μας παρουσιάζει με τι έμοιαζε ο Κόσμος περίπου 380.000 χρόνια μετά από τη στιγμή του Big BangΤο μοντέλο του πληθωριστικού σύμπαντος είναι σημαντικό επειδή, για πρώτη φορά, μας δίνει μια ματιά για το πώς η φύση μπορεί να είχε κανονίσει να δημιουργήσει όλη την ύλη στον κόσμο: Θα ήταν αρκετός ένας μόνο ‘σπόρος’ χώρου και ενέργειας. Αλλά ποια ήταν αυτή η αρχέγονη μορφή της ενέργειας; Και από πού προήλθε αρχικά ο ‘σπόρος’ του διαστήματος και της ενέργειας ; Πώς άρχισε συνολικά ο Κόσμος μας; Τα μυστήρια αυτά δίνουν χώρο για τη θεωρία χορδών και για νέα πειράματαΚανένας δεν ξέρει πώς προέκυψαν ο πρώτος χώρος, ο χρόνος, και η ύλη. Και οι επιστήμονες καταπιάνονται με ακόμα βαθύτερες ερωτήσεις. Εάν δεν υπήρχε τίποτα στην αρχή για να ξεκινήσει, τότε από πού προήλθαν οι νόμοι της φύσης; Πώς το σύμπαν "ήξερε" πώς να προχωρήσει; Και γιατί οι νόμοι της φύσης παράγουν έναν Κόσμο που είναι τόσο φιλόξενος για τη ζωή; Όσο δύσκολες κι εάν είναι αυτές οι ερωτήσεις, οι επιστήμονες προσπαθούν να τις εξετάσουν με τολμηρές νέες ιδέες – και νέα πειράματα για να δοκιμάσουν αυτές τις ιδέες. Για να κατανοήσουμε πώς ξεκίνησε ο Κόσμος χρειαζόμαστε μια καλύτερη θεωρία για το πώς συσχετίζονται ο χώρος, ο χρόνος, και η ύλη. Στη φυσική, μια θεωρία δεν είναι μια εικασία ή μια υπόθεση. Είναι ένα μαθηματικό μοντέλο που μας αφήνει να κάνουμε προβλέψεις για το πώς συμπεριφέρεται ο Κόσμος. Η θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν, παραδείγματος χάριν, περιγράφει ακριβώς πώς η ύλη αποκρίνεται στη βαρύτητα στις μεγάλες κλίμακες γύρω από μας. Και η καλύτερη θεωρία για το μικροσκοπικό, υποατομικό χώρο, η κβαντική θεωρία, κάνει πολύ ακριβείς προβλέψεις για τη συμπεριφορά της ύλης στις μικροσκοπικές κλίμακες των αποστάσεων. Αλλά αυτές οι δύο θεωρίες δεν είναι πλήρεις και δεν είναι ικανές να κάνουν ακριβείς προβλέψεις για τις πολύ πολύ αρχικές στιγμές του Κόσμου, όταν ήταν και εξαιρετικά πυκνός και εξαιρετικά μικρός.
  Μερικά από τα καλύτερα μυαλά στη φυσική δουλεύουν σε μια νέα θεωρία του χώρου,  του χρόνου, και της ύλης, τη θεωρία χορδών, που μπορεί να μας βοηθήσει ώστε να καταλάβουμε καλύτερα από που προήλθε ο κόσμος. Η θεωρία χορδών είναι βασισμένη στις νέες ιδέες που δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμα. Η θεωρία υποθέτει, παραδείγματος χάριν, ότι τα βασικά σωματίδια στη φύση δεν είναι σημειακά, αλλά είναι σε σχήμα χορδών. Και η θεωρία απαιτεί – και προβλέπει – ότι ο χώρος έχει περισσότερες από τρεις διαστάσεις στις οποίες κινούμαστε. Σύμφωνα με μια εκδοχή της θεωρίας, τα σωματίδια και οι δυνάμεις που αποτελούν τον Κόσμο μας είναι περιορισμένες στις τρεις διαστάσεις που βλέπουμε – εκτός από τη βαρύτητα, η οποία μπορεί να "διαρρέει" έξω στις πρόσθετες διαστάσεις.
  Η θεωρία χορδών έχει οδηγήσει σε μερικά παράξενα νέα σενάρια για την προέλευση του Κόσμου. Σε ένα σενάριο, το Big Bang θα μπορούσε να έχει προκληθεί όταν συγκρούστηκε το δικό μας σύμπαν με έναν "παράλληλο σύμπαν" φτιαγμένο από αυτές τις πρόσθετες διαστάσεις. Τα σενάρια, όπως αυτό, είναι πολύ θεωρητικά, επειδή η θεωρία χορδών είναι ακόμα υπό ανάπτυξη και ακόμα δεν έχει δοκιμαστεί, αλλά υποκινούν τους αστρονόμους να ψάξουν για νέες μορφές αποδεικτικών στοιχείων.
  Ένα νέο παράθυρο στον Κόσμο: τα κύματα της βαρύτηταςΗ πιο ελπιδοφόρα ένδειξη για την κοσμική προέλευσή μας μπορεί να είναι τα μικροσκοπικά κύματα της βαρύτητας, που τέθηκαν σε κίνηση κατά τη διάρκεια του ίδιου του Big Bang. Αυτοί οι κυματισμοί της βαρύτητας δεν έχουν ανιχνευτεί ακόμα, αλλά η NASA στοχεύει να τα ψάξει με την αποστολή LISA, που θα προωθηθεί την επόμενη δεκαετία. Η τεχνολογία LISA θα είναι τόσο ακριβής που θα μετρά την απόσταση έως το φεγγάρι με ακρίβεια μικρότερη από το πλάτος ενός ατόμου. Η αποστολή θα συμπληρωθεί από τον επίγειο ανιχνευτή LIGO, που ήδη βρίσκεται σε λειτουργία. Τα κύματα της βαρύτητας είναι σημαντικά επειδή είναι η μόνη γνωστή μορφή πληροφοριών που μπορεί να φθάσει σε μας, μη διαστρεβλωμένη, από τη στιγμή του ίδιου του Big Bang. Βέβαια τα διαφορετικά σενάρια για τον πρώιμο Κόσμο κάνουν διαφορετικές προβλέψεις για το μέγεθος και το μοτίβο αυτών των κυμάτων της βαρύτητας. Ελπίζουμε ότι τα κύματα της βαρύτητας θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην απόρριψη ή στην υποστήριξη μερικών από αυτές τις θεωρίες του πρώιμου Κόσμου. Η αλήθεια είναι, ότι κανένας δεν ξέρει τι θα βρούμε. Είναι ένα ανεξερεύνητο έδαφος – ένα νέο παράθυρο στον Κόσμο. Είναι ο Κόσμος μας μοναδικός;Ίσως η πιο συνταρακτική και εκτεταμένη πρόβλεψη της θεωρίας χορδών – και επίσης του πληθωριστικού μοντέλου του Κόσμου – είναι ότι ο Κόσμος που ζούμε δεν είναι πιθανώς ο μοναδικός. Το πληθωριστικό μοντέλο προβλέπει ότι πραγματοποιούνται συνεχώς Big Bangs σε άλλες περιοχές του διαστήματος – και η θεωρία χορδών προτείνει ότι αυτοί τα άλλα μίνι-σύμπαντα μπορούν να είναι τόσο διαφορετικοί από το δικό μας, που ακόμη και οι νόμοι της φύσης και ο αριθμός των διαστάσεων του χώρου μπορεί να είναι διαφορετικοί. Αυτή η ιδέα – ότι το Σύμπαν ως ένα σύνολο συμπάντων μπορεί να μην μοιάζει με το μέρος που ζούμε – μπορεί να βοηθήσει ώστε να εξηγηθεί ένα αινιγματικό μυστήριο για τον Κόσμο μας: Γιατί είναι οι σταθερές και οι νόμοι της φύσης ακριβώς τόσο, και όχι διαφορετικοί; Παραδείγματος χάριν, γιατί είναι η ταχύτητα του φωτός όχι γρηγορότερη από ότι είναι; Γιατί είναι τα ηλεκτρόνια τόσο πολύ πιο ελαφριά από τα πρωτόνια στα άτομα; Αυτό που ξέρουμε είναι ότι εάν αυτοί οι θεμελιώδεις νόμοι και οι σταθερές ήταν ακόμα και ελαφρώς διαφορετικοί από αυτό που παρατηρούμε, τότε η ζωή όπως την ξέρουμε δεν θα υπήρχε. Παραδείγματος χάριν, τα άτομα θα ήταν λιγότερο σταθερά, ή τα αστέρια και οι πλανήτες δεν θα σχηματίζονταν. Παραδοσιακά, οι φυσικοί επιδίωκαν κάποια λογική εξήγηση γιατί ο Κόσμος μας να είναι όπως είναι. Αλλά η πιθανότητα των πολλαπλών Κόσμων εγείρει την δυνατότητα η ίδια η φύση να παίζει ζάρια: μερικοί Κόσμοι έχουν τις σωστές συνθήκες για τη ζωή, ενώ άλλοι – η μεγάλη πλειοψηφία – όχι. Η φύση είναι πλήρης εκπλήξεων, και αυτός ο διάλογος με τη φύση πρέπει να πάει μακριά. Με κάθε γενεά, ο Κόσμος που παρατηρούμε φαίνεται μεγαλύτερος και πιο θαυμαστός. Λίγες μόνο εκατοντάδες χρόνια πριν, τα αστέρια που βλέπουμε στον ουρανό φαίνονταν να είναι τα όρια του Κόσμου μας. Κατόπιν το τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου άνοιξε το πανόραμα των άστρων που αποτελούν το Γαλαξία μας. Έναν μόνο αιώνα πριν, η ανθρωπότητα ακόμα δεν είχε ανακαλύψει ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια γαλαξίες αρκετά πέρα από τον δικό μας. Σήμερα, μπορούμε να δούμε τόσο μακριά όσο η φύση μας επιτρέπει αυτή την περίοδο – στη στιγμή του ίδιου του Big Bang. Οι ιδέες μας και η ευστροφία δημιουργούν έναν Κόσμο ακόμα μεγαλύτερο και πιο ποικίλο από όσο είχαμε φανταστεί ποτέ. Υπάρχει καμιά ερώτηση ότι αυτό είναι μια μεγάλη εξερεύνηση; 
  Πηγή: NASA [physics4u.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:50

  To λάδι σώζει και από εγκεφαλικό

   »  Καστέλλια
  
  Οι ηλικιωμένοι που καταναλώνουν στις σαλάτες και στο μαγείρεμα αρκετό ελαιόλαδο, το βασικό συστατικό της μεσογειακής δίαιτας, έχουν μικρότερο κίνδυνο να πάθουν εγκεφαλικό, σύμφωνα με μια νέα γαλλική επιστημονική έρευνα.
  
  Οι ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας και Ιατρικών Ερευνών και του πανεπιστημίου του Μπορντό, με επικεφαλής τη Σεσίλια Σαμιέρι, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό “Neurology” της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό, μελέτησαν σε τρεις πόλεις (Μπορντό, Ντιζόν, Μονπελιέ), επί μια περίοδο πέντε ετών, περίπου 7.600 άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, από τα οποία 148 υπέστησαν εγκεφαλικό σε αυτό το διάστημα.
  
  Οι συμμετέχοντες είχαν χωριστεί σε τρεις ομάδες ανάλογα με το πόσο ελαιόλαδο κατανάλωναν (καθόλου, μέτρια, πολύ). Διαπιστώθηκε ότι όσοι ανήκαν στην κατηγορία που έκανε την πιο «εντατική» κατανάλωση ελαιολάδου (τόσο σε σαλάτες, όσο και στο μαγείρεμα), είχαν 41% λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης εγκεφαλικού σε σχέση με όσους δεν έτρωγαν καθόλου λάδι.
  
  «Η έρευνά μας δείχνει ότι πρέπει να υπάρξουν νέες συστάσεις για την ημερήσια διατροφή, ώστε να αποφεύγονται τα εγκεφαλικά στα άτομα άνω των 65 ετών. Τα εγκεφαλικά είναι τόσο συχνά στους ηλικιωμένους και το ελαιόλαδο είναι ένας φθηνός και εύκολος τρόπος αποφυγής τους», όπως είπε η Σαμιέρι.
  
  Προηγούμενες έρευνες έχουν συσχετίσει το ελαιόλαδο με μικρότερο κίνδυνο για έμφραγμα, διαβήτη, υψηλή πίεση, υψηλή «κακή» χοληστερίνη, παχυσαρκία κ.α.
  
  Σε ένα συνοδευτικό σχόλιο στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό, ο ελληνικής καταγωγής Νικόλαος Σκαρμέας, καθηγητής νευρολογίας του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου Κολύμπια και μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, αναφέρει ότι δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο ποια συγκεκριμένα συστατικά του ελαιόλαδου επιφέρουν την προστατευτική δράση τους, ενώ επισημαίνει ότι το ελαιόλαδο έχει και έμμεσα οφέλη, καθώς κάνει πιο νόστιμες τις υγιεινές τροφές. Σημειώνει πάντως ότι μόνο νέες μελλοντικές κλινικές δοκιμές μπορούν να αυξήσουν την εμπιστοσύνη στα νέα ευρήματα και να οδηγήσουν πιθανώς σε νέες προληπτικές ιατρικές συστάσεις για την αποφυγή του εγκεφαλικού. Πηγή: nooz.gr [www.mykosmos.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:49

  Έρευνα αμφισβητεί ότι τα κινητά τηλέφωνα προκαλούν καρκίνο

   »  Καστέλλια
  
  
  Οι εγκεφαλικοί όγκοι στους χρήστες κινητών τηλεφώνων δεν συγκεντρώνονται εντός ακτίνας όπου εκλύεται η περισσότερη ακτινοβολία από τα κινητά τηλέφωνα, αναφέρει νέα έρευνα, υποδεικνύοντας ότι τα κινητά τηλέφωνα δεν προκαλούν καρκίνο.
  Επιπλέον, άνθρωποι που είχαν χρησιμοποιήσει κινητά τηλέφωνα το μεγαλύτερο διάστημα και περνούσαν τον περισσότερο χρόνο μιλώντας στα κινητά δεν είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν όγκους σε περιοχή 5 εκατοστά από το τηλέφωνο, όπου εκλύεται το 90% της ακτινοβολίας, σημειώνει η επικεφαλής της έρευνας. Dr. Suvi Larjavaara, από το Πανεπιστήμιο του Τάμπερε, στη Φινλανδία.
  Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν ενώ πρόσφατα ο Π.Ο.Υ ανακοίνωσε ότι μετά από επισκόπηση επιστημονικών ενδείξεων, η χρήση κινητών τηλεφώνων θα πρέπει να καταταχτεί ως ‘πιθανόν καρκινογόνος’.
  Αν και τα αποτελέσματα της φινλανδικής έρευνας μπορεί να είναι καθησυχαστικά, δεν είναι καταληκτικά, προειδοποιεί η Larjavaara. Ο καρκίνος μπορεί να χρειάζεται μεγάλο διάστημα για να αναπτυχθεί και μόνο 5% των ανθρώπων που περιελήφθησαν στην έρευνα χρησιμοποιούσε κινητά τηλέφωνα για τουλάχιστον10 χρόνια, σημειώνουν οι ερευνητές στο ‘American Journal of Epidemiology’.
  Η Larjavaara αναγνωρίζει ότι τα τελευταία ευρήματα έρχονται σε αντίθεση με την τελευταία ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, που κατέταξε τη χρήση κινητών τηλεφώνων στην ίδια κατηγορία για καρκίνο με τον καφέ και το χλωροφόρμιο. Όπως δήλωσε, οι ενδείξεις της έρευνάς της δεν στηρίζουν την ύπαρξη σχέσης, ενώ όπως φαίνεται η πλειοψηφία το κάνει.
  Γενικά οι ενδείξεις παραμένουν αντικρουόμενες, Πέρσι έρευνα σε 13.000 χρήστες για περισσότερα από 10 χρόνια δεν κατέληξε σε σαφή απάντηση σχετικά με το αν οι συσκευές προκαλούν καρκίνο εγκεφάλου. Άλλη έρευνα τον περασμένο Φεβρουάριο, υπέδειξε ότι η χρήση κινητού τηλεφώνου μπορεί να αλλάξει τη δραστηριότητα των νευρώνων.
  Ένα θέμα που προκύπτει όταν μελετώνται οι κίνδυνοι της χρήσης κινητού τηλεφώνου είναι ότι οι άνθρωπου συχνά δεν θυμούνται πόση ώρα περνούν μιλώντας στο κινητό. Για να προσεγγίσει περισσότερο επιστημονικά την ερώτηση, η Larjavaara, εξέτασε την περιοχή των όγκων, με τη λογική ότι πληθώρα όγκων κοντά στα κινητά θα ενέπλεκε τις συσκευές.
  Ποσοστό 90% της ακτινοβολίας που εκλύεται από τα κινητά τηλέφωνα απορροφάται από τον εγκεφαλικό ιστό που βρίσκεται σε απόσταση 5 εκατοστών από τη συσκευή. Έτσι, σε 888 καρκίνους εγκεφάλου που διαγνώστηκαν από το 200 έως το 2004, οι ερευνητές εντόπισαν την ακριβή περιοχή του όγκου εντός του εγκεφάλου, σχετικό με το πού τοποθετούν οι άνθρωποι το κινητό όταν μιλούν.
  Η παρούσα έρευνα ήταν μια από αυτές που περιελήφθησαν στην πρόσφατη ανάλυση του Π.Ο.Υ για τον κίνδυνο καρκίνου από τη χρήση κινητών τηλεφώνων, όπως και ακόμα 2, της Dr. Elisabeth Cardis, του ερευνητικού κέντρου CREAL στη Βαρκελώνη, που επισκόπησε τα πιο πρόσφατα ευρήματα για το Reuters. Η ανάλυση θα γίνει γνωστή την 1^η Ιουλίου.
  Η Cardis, δήλωσε ότι εξέτασε επίσης την περιοχή του όγκου σε χρήστες κινητών τηλεφώνων, αλλά ανέπτυξε φόρμουλα για να υπολογίσει την ποσότητα ενέργειας στον πραγματικό όγκο, ενσωματώνοντας τα χαρακτηριστικά του τηλεφώνου και του δικτύου μεταξύ άλλων παραμέτρων. Στη συγκεκριμένη ανάλυση ανακάλυψε ότι όγκοι σε μακροχρόνιους χρήστες κινητών τηλεφώνων εμφανίζονται πιο συχνά σε περιοχές με υψηλότερη έκθεση σε κινητά τηλέφωνα.
  Η παρούσα έρευνα θεωρεί το τηλέφωνο στο σύνολό του ως πηγή έκθεσης, καθώς πολλές συσκευές έχουν ενσωματωμένη κεραία και επομένως μετρήθηκε η απόσταση των όγκων από οποιοδήποτε σημείο της συσκευής.
  Η Cardis δήλωσε ότι ο συγκεκριμένος ορισμός της έκθεσης είναι πολύ απλοϊκός επειδή προηγούμενες έρευνες ανακάλυψαν ότι η περισσότερο εκτεθειμένη περιοχή γενικά βρίσκεται γύρω από το αυτί. Πρόσθεσε ότι περιμένει πως υπάρχει σημαντική εσφαλμένη ταξινόμηση έκθεσης στην ανάλυση που δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘American Journal of Epidemiology’,και επομένως δεν είναι δυνατόν να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με την παρουσία ή απουσία κινδύνου.
  Πηγές: ‘American Journal of Epidemiology’.  [www.iatronet.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:48

  Γενετική έρευνα: "Πιο αργά εξελίσσονται οι άνθρωποι"

   »  Καστέλλια
  []
  
  Με πιο αργό ρυθμό εξελίσσονται οι άνθρωποι συγκριτικά με αυτό που θεωρούσαν οι επιστήμονες μέχρι σήμερα. Αυτό προέκυψε ύστερα από γενετική έρευνα που ασχολήθηκε με τις γενετικές αλλαγές που συνέβησαν σε οικογένειες σε διάστημα μεταξύ δύο γενεών.
  Παράλληλα, αναιρεί  την κυρίαρχη θεωρία ότι το σπέρμα των ανδρών είναι αναγκαστικά πιο ευάλωτο, σε σχέση με τα ωάρια των γυναικών, στις τυχαίες μεταλλάξεις που κληρονομούνται στους απογόνους.
  
  Ο γενετικός κώδικας περιέχει περίπου έξι δισεκατομμύρια «γράμματα» (βάσεις ή νουκλεοτίδια) του «αλφαβήτου της ζωής» (DNA) και ο κάθε γονέας συνεισφέρει τα μισά από αυτά. Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι κάθε γονέας αποτελεί την πηγή περίπου 100 έως 200 μεταβολών (νέων μεταλλάξεων) σε αυτά τα «γράμματα».
  
  
  Όμως η νέα μελέτη της ερευνητικής ομάδας «1.000 Genomes Project», με επικεφαλής τον Φιλίπ Αβαντάλα του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό γενετικής «Nature Genetics», σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, διαπίστωσε ότι ο ρυθμός της αλλαγής τελικά είναι πιο αργός, καθώς ο μέσος αριθμός γενετικών μεταβολών, που μπορούν να αποδοθούν σε κάθε γονέα, είναι 30 κατά μέσο όρο. Συνεπώς κάθε παιδί -και κάθε νέος άνθρωπος- έχει κατά μέσο όρο 60 γενετικές μεταλλάξεις στο γονιδίωμά του.
  
  Οι ερευνητές ανέλυσαν εξονυχιστικά τα γονιδιώματα δύο οικογενειών (πατέρας-μητέρα-παιδί) και, μολονότι το δείγμα ήταν μικρό, η έρευνα θεωρείται πρωτοποριακή. Αν τα συμπεράσματα της μελέτης επιβεβαιωθούν και σε μεγαλύτερη κλίμακα, με ευρύτερο δείγμα του πληθυσμού, τότε θα υπάρχει μια σαφής ένδειξη για την ταχύτητα της (γενετικής) εξέλιξης στην ανθρωπότητα.
  
  Μεταξύ άλλων, θα αλλάξει τον τρόπο που οι επιστήμονες υπολογίζουν τον αριθμό των γενεών, οι οποίες χωρίζουν τον «σύγχρονο άνθρωπο» (homo sapiens) από τον κοινό πρόγονό του με τους πιθήκους.
  
  Η νέα έρευνα επίσης αμφισβητεί την καθιερωμένη θεωρία (την πρότεινε πρώτος ο Βρετανός βιολόγος Τζ.Χαλντέην το 1947) ότι οι αλλαγές του DNA (μεταλλάξεις) είναι πιο πιθανό να μεταδοθούν στα παιδιά μέσω του πατέρα, επειδή οι γενετικές μεταβολές λαμβάνουν χώρα κατά την κυτταρική διαίρεση και την αντιγραφή του γενετικού κώδικα, άρα θεωρείται ότι αυτό είναι ευκολότερο να συμβεί στο σπέρμα, στο οποίο υπάρχουν εκατομμύρια σπερματοζωάρια, παρά στα λιγοστά ωάρια της γυναίκας.
  
  Όμως η νέα μελέτη διαπίστωσε ότι δεν είναι βέβαιο πως αυτό συμβαίνει πάντα. Στη μία οικογένεια, πράγματι το 92% των μεταλλάξεων προήλθε από τον πατέρα, όμως στη δεύτερη οικογένεια μόνο το 36% μπορούσε να αποδοθεί στον άνδρα. Αυτό, κατά τους ερευνητές, δείχνει πως «ο ρυθμός μεταλλάξεων ποικίλει έντονα από άνθρωπο σε άνθρωπο ή ότι μερικοί άνθρωποι έχουν μηχανισμούς που μειώνουν την πιθανότητα των μεταλλάξεων».
  
  Αυτή η διαπίστωση, μεταξύ άλλων, έχει συνέπειες για την ακρίβεια της διάγνωσης των γενετικών κινδύνων από κληρονομικές νόσους, λόγω μεταλλαγμένων γονιδίων που έχουν προέλθει από τους γονείς. Δηλαδή, μερικοί άνθρωποι έχουν αυξημένη πιθανότητα να λάβουν εσφαλμένη διάγνωση για μια γενετική ασθένεια, εάν έχουν υψηλότερο του μέσου όρου ρυθμό μεταλλάξεων, κάτι που οι γιατροί αγνοούν συνήθως.
  
  Πηγή:cosmo
  [www.madata.gr]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:43

  Οι κοινωνικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στα χρόνια του Μεσοπολέμου

   »  Καστέλλια
  Ο Νικολάϊ Κοντράτιεφ (1892-1938) ήταν Ρώσος οικονομολόγος, από τους σημαντικότερους της περιόδου του μεσοπόλεμου. Βασική του θεωρία είναι ότι οι καπιταλιστικές οικονομίες διανύουν μεγάλες ανοδικές περιόδους που ακολουθούνται από αντίστοιχες συρρίκνωσης (ο ίδιος ο Στάλιν του είχε ζητήσει να βρει την "απόδειξη" ότι ο καπιταλισμός είναι καταδικασμένος σε εξαφάνιση -όπως είχε πει και ο Μάρξ- όμως τελικά ο Κοντράτιεφ έφτασε στο "δυσάρεστο" συμπέρασμα ότι ο καπιταλισμός "αναγεννάται" οπότε ο Στάλιν τον αντάμειψε με το γνωστό σταλινικό τρόπο, δηλ. με την σύλληψή του και τον εγκλεισμό του σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων- Γκούλαγκ...Για τον φρικτό θάνατό του γράφει και ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν στο βιβλίο του ‘Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ’), οι δε οικονομικοί του κύκλοι διαρκούν περίπου 48-55 χρόνων. Τους ονόμασε μεγάλους οικονομικούς κύκλους. Ο Αμερικάνος συγγραφέας Dick Stoken γράφει – μεταξύ άλλων- σε ένα άρθρο σχετικό με τον μεγάλο κύκλο του Κοντράτιεφ και τις επιπτώσεις του στην ψυχολογία της κοινωνίας στο τεύχος Φεβρουαρίου 1980, του περιοδικού ‘The Futurist’: «Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται λιγότερο να κινδυνεύουν εμπιστεύονται περισσότερο τις δυνάμεις τους. Γίνονται περισσότερο τυχοδιώκτες και ριψοκίνδυνοι. Επειδή τότε κατευθύνονται από ένα διαφορετικό σύνολο προϋποθέσεων απ’ ό,τι κατά τη διάρκεια περιόδων παρακμής, κάνουν πράγματα που δε θα τα έκαναν σε δύσκολες εποχές. Η οικονομικά επιτυχία κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι έφτασαν να ελέγχουν ιο πεπρωμένο τους κι ότι έχουν τη δύναμη να λύσουν τόσο τα δικά τους όσο και τα κοινωνικά προβλήματα. Εξιδανικεύουν τη ζωή και γίνονται λιγότερο ανεκτικοί στην αδικία. Καθώς ο κύκλος κορυφώνεται κι αρχίζει να πέφτει, ο κόσμος προσλαμβάνει ένα νέο χαρακτήρα κι ο άνθρωπος δεν εμπιστεύεται τόσο τις ικανότητές του και τη δύναμή του. Ο καπιταλισμός χάνει τη λάμψη του και πέφτει απ’ το βάθρο του. Ο θρυμματισμός των ονείρων και των βλέψεων των οπαδών του laissez – faire (όρος που δηλώνει το αίτημα για απουσία οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης στις οικονομικές δραστηριότητες) παρέχει τον πόνο που είναι αναγκαίος για ν’ αρχίσει η επαναφορά του εκκρεμούς σε μια νηφάλια θεώρηση του συστήματος. Γράφει ο Stoken: ‘Απ’ τη μια πλευρά, μια μεγάλη περίοδος ευημερίας κι αφθονίας προκαλεί αύξηση των περιουσιακών στοιχείων, των μισθών, της κινητικότητας της κοινωνίας, και του βιοτικού επιπέδου, η οποία (αύξηση) υπερβαίνει τις προσδοκίες των ανθρώπων και τους οδηγεί σε μια ευχάριστη έκπληξη. Απ’ την άλλη μεριά, μια οικονομική κρίση έχει δυσμενείς επιπτώσεις στις δουλειές, τους μισθούς και τις αξίες των περιουσιακών στοιχείων. Οι άνθρωποι βλέπουν ξαφνικά τους σκοπούς τους να ματαιώνονται κι αυτό τους γίνεται ένα οδυνηρό μάθημα. Η οδύνη προκαλεί μια βέβαιη ψυχολογική αλλαγή στους περισσότερους ανθρώπους. Παρακινούνται ν’ αποφεύγουν τον πόνο και ν’ αναζητούν την ασφάλεια. Σ’ έναν κόσμο με πολλούς κινδύνους οι άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι, χάνουν την εμπιστοσύνη που είχαν στις δυνάμεις τους και γίνονται πολύ επιφυλακτικοί και απρόθυμοι να ριψοκινδυνεύσουν. Για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και ν’ αποκρούσουν τον κίνδυνο, δένονται σε ομάδες. Για να εξασφαλιστεί η ενότητα των ομάδων χρειάζονται κανόνες και κοινωνικοί περιορισμοί καθώς και η αποδοχή κάποιου είδους εξουσίας. Είναι φυσικό σε τέτοιες εποχές να υπάρχει ένα πνεύμα αντίθεσης στον ατομικό καπιταλισμό με τις ελεύθερες αγορές του και την έμφαση του στον ανταγωνισμό. Στην ψυχολογία του μεγάλου κύματος τεράστια επίδραση έχει η ευρείας βάσης κίνηση προς τις συντηρητικές θρησκευτικές απόψεις που εμφανίζεται καθώς η παρακμή βαθαίνει. Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο Χριστός ήρθε να σώσει τους πράους, τους φτωχούς και τους ταπεινούς. Ο πληθυσμός των τριών αυτών κατηγοριών αυξάνει εκρηκτικά κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής παρακμής. Η πρόσφατη αναζωπύρωση του φονταμενταλισμού δεν οφείλεται στην αναμενόμενη σύμπραξη και συμμαχία του μεγάλου κύκλου, αλλά είναι μια αντίδραση στις σύγχρονες προόδους των φιλελεύθερων κοινωνικών τάσεων. Ωστόσο, τα συντηρητικά αυτά κινήματα θα ενισχύσουν το νέο θρησκευτικό και κοινωνικό συντηρητισμό που αναδύεται κατά τη διάρκεια της οικονομικής παρακμής. Όταν τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν καλά κι η οικονομία βρίσκεται σε άνοδο, ο άνθρωπος ψάχνει να βρει δυνάμεις μέσα του. Βλέπουμε τότε τα σεμινάρια θετικής σκέψης και άλλα του τύπου ‘πλουτίστε γρήγορα’ να ευδοκιμούν. Το φαινόμενο αυτό το ζήσαμε στις δεκαετίες του ’70, του ’80. Τα σεμινάρια αυτά μοιάζουν πολύ με τα προγράμματα αυτοβοήθειας που ανθούσαν κατά τη δεκαετία του ‘20. Καθώς όμως η παλίρροια αλλάζει φορά και τα πράγματα αρχίζουν να σκουραίνουν ο άνθρωπος παύει να κοιτάζει μέσα του για δυνάμεις και στρέφεται σε ασφαλείς θεσμούς όπως η κυβέρνηση, η εκκλησία και τα εργατικά σωματεία. Δε λέω ότι αυτό καθεαυτό είναι καλό ή κακό αλλά ότι είναι ένα γεγονός που συνδέεται με το μεγάλο Κύκλο. Η δεκαετία του 20, όπως- κι οι δεκαετίες του ‘70 και του ‘80, είχε τη δική της σεξουαλική επανάσταση. Ο Stoken μιλάει για το πως οι γυναίκες πέταξαν τις συμβάσεις της Βικτωριανής περιόδου αμέσως μόλις πήραν την ψήφο. Οι γυναίκες άρχισαν να πίνουν και να καπνίζουν δημόσια και το ύψος των φουστανιών ανέβηκε μέχρι το γόνατο. Άλλες αλλαγές που έγιναν: «εξαπλώθηκαν τα περιοδικά πορνό τα οποία καταβροχθίζονταν από ένα πλήθος παθιασμένο με το αντικείμενο. Οι άνθρωποι απελευθέρωσαν τους εαυτούς απ’ τους περιορισμούς του πουριτανισμού. Υπήρξε μια τεράστια αύξηση στο ρυθμό των διαζυγίων, ο οποίος αυξήθηκε από 8.8 για κάθε 100 γάμους το 1910 σε 16.5 για κάθε 100 γάμους το 1928». Όλες αυτές οι ψυχολογικές αλλαγές χρειάστηκαν χρόνια για να διεισδύσουν στον κύριο όγκο της κοινωνίας και να γίνουν οι σύγχρονες κοινωνικές νόρμες. Σαν ένα μεγάλο κύμα που κινείται δια μέσου της ιστορίας, ο μεγάλος κύκλος παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του. Θα πρέπει και πάλι να παραθέσω τα όσα γράφει ο Stoken, με τη χαρισματική του αντίληψη της ψυχολογίας του κύματος, σχετικά με την κοινωνική επανάσταση της παρακμής: «Στην αρχή, λίγοι άνθρωποι φαντάζονται ότι η οικονομικά κρίση θα κρατήσει πολύ καιρό. Οι περισσότεροι τη θεωρούν σαν μια κυκλική συστολή της οικονομίας μάλλον παρά ως μεγάλη και σημαντική αλλαγή. Το πρώτο σημάδι ότι οι άνθρωποι δεν τα βλέπουν πλέον όλα ρόδινα στον κόσμο και χωρίς κινδύνους συχνά είναι μια λεπτή αλλαγή στις σχέσεις μεταξύ των δυο φύλων. Στο ξεκίνημα της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης, οι γυναίκες χαμήλωσαν τα φουστάνια τους, ντύνονταν πιο συντηρητικά, άρχισαν να φοράν άσπρα γάντια και να σέβονται περισσότερο μια πρόσκληση σε γεύμα. Ο σεξουαλικός κώδικας έπαψε να επιδεικνύεται τόσο ασύστολα. Ο θόρυβος γύρω απ’ το σεξ περιορίστηκε, και η γοητεία κι ο ρομαντισμός ήρθαν από μόνα τους. Όσο βάθαινε η οικονομική κρίση γκρέμισε την ιδέα ενός σχετικά ακίνδυνου κόσμου που κυριαρχούσε στο πνεύμα της δεκαετίας του ‘20. Οι άνθρωποι έγιναν πιο επιφυλακτικοί. Η ηδονιστική συμπεριφορά υποχώρησε και η ανοχή στις παρεκκλίσεις απ’ την κανονική κοινωνική συμπεριφορά ελαττώθηκε. Η νεότερη γενιά άρχισε να σέβεται περισσότερο τους γονείς και να μην περιφρονεί όσο πριν τις παλιές παραδοσιακές αξίες. Η μουσικά έγινε πιο αργή. Ο γάμος και η οικογένεια έγιναν περισσότερο σεβαστοί ως κοινωνικοί θεσμοί και ο αριθμός των διαζυγίων μειώθηκε. Οι άνθρωποι κάθονταν σπίτι και περνούσαν περισσότερο χρόνο με τις οικογένειές τους». Παρατηρώντας συνολικά το μεγάλο κύμα, βλέπουμε τον τεράστιο αντίκτυπο που έχει στην πολιτική, τα ήθη, τη θρησκεία και την οικογένεια.  ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  Από το βιβλίο ‘Το Επερχόμενο Παγκόσμιο Οικονομικό Κραχ’ του David Knox Barker, εκδόσεις ΣΤΕΡΕΩΜΑ [www.istorikathemata.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:39

  Ο Χαρτισμός ήταν, πιθανώς, το πρώτο μαζικό εργατικό κίνημα στον κόσμο.

   »  Καστέλλια
  
  
  Όσοι ετοιμάζονται για μαζικές κινητοποιήσεις καλό είναι να γνωρίζουν και τις κινητοποιήσεις άλλων εποχών, είτε για να αποφύγουν τα λάθη τους, είτε για να αντιγράψουν τα σωστά. Με απογοήτευση, ίσως, θα δουν ότι τα σημερινά συνθήματα για έλεγχο της αυθαιρεσίας των πολιτικών ακούγονταν από τότε
  Ο Χαρτισμός ήταν ένα κίνημα για πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, κυρίως μεταξύ 1838 και 1850.
  Πήρε το όνομά του από τον Χάρτη του Λαού του 1838, που όριζε τους έξι κύριους στόχους του κινήματος, όπως:
  

  1. Μια ψήφος για κάθε άνθρωπο άνω των είκοσι ενός ετών, που έχει σώας τας φρένας, και δεν έχει υποβληθεί σε τιμωρία για έγκλημα.
  2. Μυστική ψηφοφορία. – Για την προστασία του εκλογέα κατά την άσκηση της ψήφου του.
  3. Καμία προαπαίτηση ύπαρξης ιδιοκτησίας για τα μέλη του Κοινοβουλίου – καθιστώντας έτσι δυνατό στους ψηφοφόρους στις εκλογικές περιφέρειες να εκλέξουν το άτομο της επιλογής τους, είτε είναι πλούσιος είτε φτωχός.
  4. Πληρωμή των μελών του κοινοβουλίου, επιτρέποντας έτσι μια τίμια έμπορο, έναν εργάτη, ή όποιο άλλο πρόσωπο, να εκπροσωπήσει μια εκλογική περιφέρεια, χωρίς να τον εμποδίζει οικονομικά να ασχοληθεί με τα συμφέροντα της χώρας.
  5. Ανάλογες εκλογικές περιφέρειες, εξασφαλίζοντας το ίδιο ποσοστό εκπροσώπησης για τον ίδιο αριθμό εκλογέων, αντί να επιτρέπεται στις μικρές εκλογικές περιφέρειες να ισοσκελίζουν την ψήφο των μεγάλων.
  6. Ετήσια κοινοβούλια, επιτρέποντας έτσι πιο τελεσφόρο ελέγχο, ενάντια στη δωροδοκία και τον εκφοβισμό, ώστε τα μέλη, αφού θα εκλέγονται για ένα έτος μόνο, να μην μπορούν να προδώσουν τους ψηφοφόρους τους όπως τώρα
  7. [www.24grammata.com]  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Άμφισσα Φωκίδας, 16.06.2011
• 02:55

  Το τραγούδι της ημέρας Enrico Macias ( Oh guitare, Oh guitare ) 1962 για ΕΦ και ΖΕΤ

   »  Καστέλλια
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:51

  Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

   »  Καστέλλια
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:47

  Ἱπποφαές.

   »  Καστέλλια
  
  
  Τὸ ἀρχαῖον Ἑλληνικὸ φυτό ποὺ ἔφερνε …θαύματα!
  Μία ὑπερτροφή!
  Ἀξίζει τὸν κόπο νὰ τὸ γνωρίσουμε καὶ νὰ τὸ βάλουμε στὴν ζωή μας.. Ἰδίως μὲ ὄλα αὐτὰ ποὺ σκαρφίζονται κάτι περίεργοι νεοταξίτες. 
  Φιλονόη.
  
  Στην αρχαία Ελλάδα ήταν πολύ γνωστό και η χρήση του ήταν ευρέως διαδεδομένη. Στο σύγχρονο κόσμο, όμως, οι επιστήμονες ανακάλυψαν τις εκπληκτικές του ιδιότητες μόλις την τελευταία πενταετία.
  Το ιπποφαές αποτελεί ένα από τα φυτά, τα οποία κατακτούν την παγκόσμια αγορά και τους καταναλωτές με μεγάλη ταχύτητα, χάρη στις τεράστιες θεραπευτικές του ιδιότητες.
  []
  Στη Ρωσία και την Κίνα η καλλιέργειά του θεωρείται συστηματική, με την Ελλάδα να ευελπιστεί στο άμεσο μέλλον να μπει με δυναμικό τρόπο στην παγκόσμια αγορά.
  
  Ηδη σε πολλές περιοχές της χώρας, όπως την Κοζάνη, την Εύβοια, την Πέλλα, τη Φθιώτιδα και τη Ροδόπη υπάρχουν ομάδες παραγωγών, με την Κρήτη όμως να αναδεικνύεται στην περιοχή, όπου η ενασχόληση με το ιπποφαές παρουσιάζει μια έκρηξη ενδιαφέροντος!
  Οπως λέει, μιλώντας στην «Τ», ο καλλιεργητής Γιάννης Βιαννιτάκης, στην Ιεράπετρα το ενδιαφέρον των αγροτών για την καλλιέργεια του φυτού αυτού είναι τόσο μεγάλο, ώστε μέσα στους επόμενους μήνες από τους 30 παραγωγούς ο αριθμός τους θα φτάσει τους 100.
  Μια ενασχόληση, η οποία μπορεί να αποδειχθεί «χρυσορυχείο», μιας και το ένα κιλό από το έλαιο που παράγεται από τον καρπό του κοστολογείται προς 120 ευρώ, χωρίς να υπολογίζει κανείς τα μεγάλα κέρδη που μπορούν να έρθουν για κάθε παραγωγό, από την πώληση αποξηραμένων φύλλων (χρησιμοποιούνται ως αφέψημα) και από την παραγωγή προϊόντων, όπως συμπυκνωμένους χυμούς και ζελεδάκια, απευθυνόμενα στα παιδιά.
  Τεράστιες οι δυνατότητες
  Με την καλλιέργεια του ιπποφαούς να είναι ακόμη σε πρώιμο ουσιαστικά στάδιο, οι δυνατότητες ανάπτυξής του και στην Ελλάδα που καταγράφονται είναι τεράστιες. Αρκεί η καλλιέργειά του να γίνει, όπως σημειώνει ο κ. Βιαννιτάκης ορθολογικά και με επιστημονικό τρόπο, αλλιώς θα παρουσιαστούν τα ίδια προβλήματα, που εμφανίζονται σε άλλα αγροτικά προϊόντα και θα οδηγήσουν σε αποτυχία την όλη προσπάθεια.
  Οι χώρες που έχουν επιδείξει μεγάλο ενδιαφέρον είναι ο Καναδάς και η Γερμανία, με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης να μπαίνουν σιγά- σιγά στο παιχνίδι. Ηδη μεγάλη εταιρία από την Ελλάδα έχει ζητήσει από τους αγρότες της Ιεράπετρας μια ποσότητα 2.000 κιλών ελαίου, ενώ αντίστοιχη πρόταση υπάρχει από τον Καναδά και τη Γερμανία.
  «Η Ελλάδα έχει το ποιοτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων χωρών, λόγω κλίματος. Κάτι που πρέπει να εκμεταλλευτούμε, ασκώντας μια κοινή πολιτική. Να υπάρξει δηλαδή κοινό όνομα για το προϊόν μας στην αγορά και να πιστοποιηθεί, ώστε να μπορέσουμε να σταθούμε και να διεκδικήσουμε ένα ικανό μερίδιο στο εμπόριο» αναφέρει ο κ. Βιαννιτάκης.
  Εκατόν ενενήντα ωφέλιμα συστατικά!
  Με βάση την ανάλυση του φυτού και των καρπών του, το ιπποφαές συμπεριλαμβάνεται δίκαια στην κατηγορία των υπερτροφών. Σύμφωνα με τον κ. Βιαννιτάκη, το ιπποφαές περιέχει 190 πολύτιμες ουσίες. «Οι περισσότερες και δραστικότερες (106) έχουν εντοπιστεί στο έλαιο που περιέχουν οι καρποί του. Είναι ένα φυτό που βοηθάει πάρα πολύ στην τόνωση, ευεξία και ενέργεια του ανθρώπινου οργανισμού, τη γρήγορη ανάρρωση και επούλωση των πληγών και την ενίσχυση του ανοσοποιητικού και του νευρικού συστήματος» σημειώνει.
  Το κύριο παράγωγο του ιπποφαούς είναι το έλαιο του φυτού, που παράγεται από τους καρπούς με τη μέθοδο της εκθλίψεως, χωρίς χημικά ή άλλα πρόσθετα.
  Πέρα από συμπλήρωμα διατροφής, το ιπποφαές χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής, συστατικό φαρμακευτικών και καλλυντικών σκευασμάτων και ως αυτούσιο φαρμακευτικό σκεύασμα για πλήθος παθήσεων, ενώ, όπως λέει ο κ. Βιαννιτάκης, από τους καρπούς του οι ίδιοι παρασκευάζουν χυμούς και μαρμελάδες. Μπορεί, επίσης, να το βρει κανείς στα καταστήματα υγιεινής διατροφής και φαρμακεία στην Ιεράπετρα σε μορφή αποξηραμένου φυτού, σε μορφή συμπυκνωμένου χυμού, αλλά και σε κάψουλες.
  Το ιπποφαές στην ιστορία
  Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα φυτά στη Γη. Η παρουσία του χρονολογείται πολύ πριν από την εποχή των παγετώνων, με τα στοιχεία να κάνουν λόγο για έναν πολύ ανθεκτικό θάμνο, ο οποίος αντέχει είτε στην ξηρασία, είτε στο κρύο (μέχρι -43ο C).
  Το όνομά του το οφείλει στο Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος παρατήρησε στα ότι τα άρρωστα και τραυματισμένα άλογα που έτρωγαν τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού ανάρρωναν γρηγορότερα, αποκτούσαν περισσότερη δύναμη, ενώ το τρίχωμά τους δυνάμωνε και γινόταν πιο λαμπερό. Πήρε το όνομα του από τις λέξεις ίππος (άλογο) και φάος (φως, λάμψη)
  Πάρα πολλές είναι και οι αναφορές για τη χρήση του ιπποφαούς, κυρίως του Διοσκουρίδη, του πατέρα της Φαρμακολογίας, αλλά και σε κείμενα του Θεόφραστου, μαθητή του Αριστοτέλη.
  Αργότερα χρησιμοποιείτο ευρέως και από το στρατό του Τζένκινς Χαν στη Μογγολία, ενώ αναφορές υπάρχουν και στην κινεζική και θιβετιανή ιατρική. Στη σύγχρονη ιστορία, το ιπποφαές επανήλθε για πρώτη φορά το 1929, όταν πραγματοποιήθηκε και η βιοχημική ανάλυση των καρπών του.
  Το φυτό και οι καρποί του
  Οι καρποί του ιπποφαούς μοιάζουν με ρώγες σταφυλιού, είναι χυμώδεις και έχουν υπόξινη γεύση. Το χρώμα τους είναι πορτοκαλί. Είναι φυτό πάρα πολύ ανθεκτικό, καθώς, σύμφωνα με τους επιστήμονες προσβάλλεται από ελάχιστες ασθένειες και εχθρούς. Το ιπποφαές ευδοκιμεί και καλλιεργείται στην Ευρώπη και την Ασία. Η καλλιέργειά του, σήμερα, είναι αναπτυγμένη στη Ρωσία και την Κίνα, όπου συνολικά υπάρχουν 13 εκατ. στρέμματα, 3 εκατ. στρ. καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα σε άγρια μορφή.
  Το συνιστούν και οι γιατροί
  Οι καρποί του είναι υπόξινοι και μοιάζουν με το σταφύλι, ενώ συναντάται σε μορφή θάμνου σε παράκτιες και ορεινές περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας. Στη χώρα μας το βρίσκουμε κυρίως στην Εύβοια, όπου και καλλιεργείται σε ημιάγρια κατάσταση στην περιοχή Αχούρια. Το έλαιο του φυτού παράγεται από τους καρπούς με τη μέθοδο της εκθλίψεως, χωρίς χημικά ή άλλα πρόσθετα.
  Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι περιέχει περισσότερη βιταμίνη C από τη φράουλα, το ακτινίδιο, το πορτοκάλι, την ντομάτα και το καρότο, υψηλότερη περιεκτικότητα σε βιταμίνη Ε από το σιτάρι, το καλαμπόκι και τη σόγια, ενώ περιέχει περισσότερες φυτοστερόλες από το έλαιο της σόγιας. Περιέχει όλες τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β και τα απαραίτητα για τον οργανισμό μέταλλα και ιχνοστοιχεία και προσφέρει στον οργανισμό ακόρεστα λιπαρά οξέα, όπως ω-3, ω-6, ω-7 και ω-9. Επίσης, σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες, έχει ισχυρή αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή, αναλγητική και επουλωτική δράση.
  Για αυτό και συμπεριλαμβάνεται στην κατηγορία των super foods, μαζί με τη σπιρουλίνα, την αλόη, τη γύρη, το τζίνσενγκ, το κερί του ζαχαροκάλαμου, το αιθέριο έλαιο δενδρολίβανου. Χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής, συστατικό φαρμακευτικών και καλλυντικών σκευασμάτων και ως αυτούσιο φαρμακευτικό σκεύασμα για πλήθος παθήσεων, ενώ από τους καρπούς του παρασκευάζονται χυμοί και μαρμελάδες. Στα καταστήματα υγιεινής διατροφής βρίσκεται σε μορφή αποξηραμένου φυτού και χρησιμοποιείται ως αφέψημα. Υπάρχει, επίσης, σε μορφή συμπυκνωμένου χυμού, αλλά και σε κάψουλες, που βρίσκεται σε μεγάλα φαρμακεία.
  Οι επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι η χρήση του προσφέρει στον οργανισμό τόνωση, ευεξία και ενέργεια, γρήγορη ανάρρωση και επούλωση των πληγών, ενίσχυση του ανοσοποιητικού, μείωση του άγχους, ρύθμιση του μεταβολισμού, αντιμετώπιση γαστρεντερικών προβλημάτων, όπως η ελκώδης κολίτιδα, η οισοφαγίτιδα, η νόσος του Crohn, μείωση της κακής χοληστερίνης και του σακχάρου στο αίμα, ανακούφιση από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, τους πόνους της περιόδου και προστασία του αναπαραγωγικού συστήματος, αντιμετώπιση δερματικών προβλημάτων, όπως ακμή, δυσχρωμίες, έκζεμα, έγκαυμα, ψωρίαση, έκζεμα. Οπωσδήποτε, πάντως, πριν από τη χρήση του πρέπει να προηγείται συνεννόηση με το γιατρό.
  Strange Hellas
  [filonohpontou.wordpress.com]  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 02:42

  Οι αγανακτισμένοι σταφιδοπαραγωγοί του 1899

   »  Καστέλλια
  
  Η ανάκαμψη των γαλλικών αμπελώνων (από τη φυλλοξήρα) καθώς και η αδεξιότητα των ελλήνων πολιτικών σε συνδυασμό με τη δεξιότητα των τοκογλύφων (κάτι αντίστοιχο με το σήμερα) οδηγούν τους σταφιδοπαραγωγούς του 1899 στις “πλατείες”
  Ο πόλεμος της σταφίδας
  Πώς η Ελλάδα του 1899 περίμενε τον 20ό αιώνα
  γράφει η  Καίτη Αρώνη-Τσίχλη, επίκουρη καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου.
  Με την άφιξη του 1899 είχε ήδη ανατείλει το έβδομο έτος από την έναρξη της μεγάλης σταφιδικής κρίσης που έπληξε, κατά κύριο λόγο, τους σταφιδοκαλλιεργητές καθώς και όλα τα κοινωνικά στρώματα στις σταφιδοπαραγωγούς περιοχές της Βορειοδυτικής Πελοποννήσου στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Η σταφιδική κρίση ξέσπασε το 1893 ως απόρροια της μονοκαλλιέργειας και της μονοεξαγωγής της σταφίδας σε συνάρτηση με τη γενική οικονομική δυσπραγία της χώρας και τις αντίξοες διεθνείς συγκυρίες.
  
  Η αλόγιστη επέκταση των σταφιδαμπελώνων καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ακολουθώντας συγκυριακές ανάγκες κατανάλωσης της σταφίδας, είχε ενταθεί με το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς, την οποία οι σταφιδοπαραγωγοί της Πελοποννήσου περιέβαλλαν με υπέρμετρη αισιοδοξία για μόνιμη διοχέτευση του προϊόντος τους. Ενώ όμως η αγγλική αγορά, όπου η σταφίδα χρησιμοποιείτο σε ξηρά μορφή στη ζαχαροπλαστική για την κατασκευή διαφόρων γλυκισμάτων και κυρίως για την κατασκευή της παραδοσιακής πουτίγκας, που καταναλωνόταν ευρύτατα και από τα λαϊκά στρώματα, ήταν μόνιμη και σταθερή, η απορρόφηση της σταφίδας από τη Γαλλία, όπου χρησιμοποιείτο για την παρασκευή οίνων λαϊκής κατανάλωσης, είχε ημερομηνία λήξεως, εφόσον οφειλόταν στην καταστροφή των γαλλικών αμπελώνων από τη φυλλοξήρα. Η ανάκαμψη των γαλλικών αμπελώνων από την ασθένεια είχε ως αποτέλεσμα να κλείσει απότομα η γαλλική αγορά όσο απότομα είχε ανοίξει. Οι συνέπειες αυτού του γεγονότος υπήρξαν καταστροφικές για τη χώρα εφόσον πλέον υπήρχε ένα μόνιμο ετήσιο πλεόνασμα στην παραγωγή της κορινθιακής σταφίδας το οποίο ήταν αδύνατον να καταναλωθεί.
  Πλατωνική βοήθεια
  Λόγω της προϊούσης σταφιδικής κρίσεως, οι βουλευτικές εκλογές του Απριλίου του 1899 διενεργήθηκαν μέσα σε ένα κλίμα οικονομικής δυσπραγίας αλλά και δυσπιστίας των κατοίκων των επαρχιών της Πελοποννήσου: «Αχρηματία πιέζει πάσας τας γεωργικάς και κτηματικάς τάξεις… Και όμως οι περιοδεύοντες πολιτικοί μας όλα αυτά τα βλέπουν με πλατωνικάς συγκινήσεις» επισημαίνει στις αρχές της χρονιάς η εφημερίδα «Ακρόπολις».
  Ο νέος πρωθυπουργός Γ. Θεοτόκης, που διαδέχθηκε τον Αλ. Ζαΐμη, αμέσως μετά την εκλογή του δήλωσε ότι η τύχη των «σταφιδοφόρων περιοχών» ήταν στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Πράγματι, σύντομα κατατέθηκε στη Βουλή το νέο νομοσχέδιο, το οποίο εκτός των άλλων ρυθμίσεων για την άρση της σταφιδικής κρίσης οδήγησε στην ίδρυση της Σταφιδικής Τράπεζας τον Ιούνιο του 1899. Μέτοχοι της τράπεζας, της οποίας η διάρκεια ορίστηκε για μια εικοσαετία, ήταν όλοι οι σταφιδοκτηματίες που εισέφεραν σταφιδόκαρπο μέσω του εις είδος φόρου ή του εξαγωγικού δασμού.
  Ωστόσο ήδη από τις αρχές της σύστασης της Σταφιδικής Τράπεζας άρχισαν να διατυπώνονται οι πρώτες αμφιβολίες ως προς τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητά της. Πράγματι, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της η Σταφιδική Τράπεζα δεν κατόρθωσε να εκπληρώσει την αποστολή της, σύμφωνα με τις προσδοκίες των σταφιδοπαραγωγών. Ετσι οι σταφιδοπαραγωγοί πληθυσμοί εξακολουθούσαν να υποφέρουν από έλλειψη κεφαλαίων και πόρων. Σύμφωνα με μαρτυρίες των συγχρόνων, οι πόλεις ήταν «νεκρωμένες» λόγω απουσίας κάθε εμπορικής συναλλαγής, ενώ πολλοί αγρότες στην ύπαιθρο αδυνατούσαν να καλλιεργήσουν τα κτήματά τους, πολλώ δε μάλλον να πληρώσουν τα χρέη τους.
  Η ακμή και η παρακμή
  Και όλα αυτά συνέβαιναν στις πρώην ακμάζουσες περιοχές της Πελοποννήσου, όπου συνέρρεε ο χρυσός από την επικερδή εξαγωγή της σταφίδας, οπότε και οι πλούσιοι σταφιδέμποροι της Πάτρας και των άλλων πόλεων επιδείκνυαν τον πλούτο τους με την κατασκευή πολυτελών οικημάτων και δημοσίων κτιρίων, παρακολουθώντας θεατρικές παραστάσεις ή εισάγοντας πολλά και ποικίλα αντικείμενα για την πολυέξοδη διαβίωσή τους, συνήθειες που ακολουθούσαν κατά το δυνατόν και οι κάτοικοι κωμοπόλεων ή ακόμη και χωριών, εφόσον όλος ο κόσμος που πλαισίωνε την οικονομία της σταφίδας ευημερούσε.
  Η βελτίωση του επιπέδου ζωής, αν όχι όλων των αγροτών, τουλάχιστον μιας μεγάλης μερίδας, υποδηλώνεται με τα εξωτερικά σημεία του πλούτου, που άλλοτε ήταν ίδιον εξαιρετικών και μεμονωμένων περιστάσεων, όπως με ωραία σπίτια ή ακόμη και με νεοκλασικά μέγαρα, που κοσμούν ακόμη ορισμένα χωριά, με έπιπλα και αντικείμενα που συχνά εισάγονταν από το εξωτερικό, με μεταφορικά μέσα κτλ., ενώ σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις υπήρχαν πλήρη σχολεία, σύλλογοι, λέσχες, καφενεία και ωραία καταστήματα.
  Χαρακτηριστικό του χώρου στον οποίο αναφερόμαστε είναι η διαρκής επικοινωνία μεταξύ πόλης και υπαίθρου, η οποία δεν επιτρέπει μια διχοτομική πρόσληψη στη σχέση αγροτικού-αστικού χώρου. Μέσω αυτής της επικοινωνίας επιτυγχάνεται η πρόσληψη και η ανταλλαγή πολιτισμικών προτύπων, καθώς και η από κοινού αντιμετώπιση της σταφιδικής κρίσης με κοινή σύμπλευση και στόχους όταν η σταφιδική κρίση πλήττει τις σταφιδοφόρες επαρχίες την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα.
  Η εξέγερση των αγροτών
  Εκτός από τις αντιδράσεις και τις επιθετικές ενέργειες των αγροτών στην ύπαιθρο χώρα εναντίον φοροεισπρακτόρων ή άλλων κρατικών υπαλλήλων με σκοπό την εκδίωξή τους ­ εκδηλώσεις που αποτελούν πάγιες και παραδοσιακές πρακτικές, οικείες στους αγροτικούς πληθυσμούς από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους ­ εμφανίζονται κατά τη σταφιδική κρίση καινοφανείς μορφές κοινωνικών διεκδικήσεων στις οποίες συγκαταλέγονται οι αντιδράσεις και οι ενέργειες των σταφιδοπαραγωγών πληθυσμών που ανάγονται στις σύγχρονες μορφές διαπραγμάτευσης. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται τα παλλαϊκά συλλαλητήρια, τα ψηφίσματα και οι αναφορές προς την κυβέρνηση, τη Βουλή και τον βασιλιά που περιλαμβάνουν συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις.
  Οι σταφιδοπαραγωγοί πληθυσμοί με τους συνεχείς αγώνες τους πέτυχαν κάποιες ευνοϊκές διευθετήσεις, γεγονός που συνηγορεί για τον δυναμισμό του σταφιδικού κοινωνικού κινήματος, το οποίο ανάγκασε το κράτος να ασκήσει παρεμβατική πολιτική, εγκαταλείποντας την τακτική αναβλητικότητας και κωλυσιεργίας. Τα όποια θετικά αποτελέσματα όμως μειώνονταν κατά πολύ λόγω της πολυπλοκότητας των συμφερόντων των άμεσα ενδιαφερομένων μερών. Οι διαφορές που χώριζαν τους σταφιδοπαραγωγούς πληθυσμούς λόγω των κατά τόπους αντιτιθεμένων συμφερόντων ήταν τόσο μεγάλες ώστε οι σύγχρονοι να μιλούν για «Δεύτερο Πελοποννησιακό Πόλεμο».
  Καθ’ όλη τη διάρκεια της σταφιδικής κρίσης αυτός ο «Πελοποννησιακός Πόλεμος» διεξαγόταν μέσω των αλλεπάλληλων συλλαλητηρίων και κινητοποιήσεων των διαφόρων περιοχών που είχαν αντίθετα συμφέροντα. Τα συμφέροντα συναρτώνταν και απέρρεαν κυρίως από την ποιότητα της σταφίδας που παρήγε η κάθε περιοχή και είχαν άμεσο αντίκτυπο στις συζητήσεις του Κοινοβουλίου.
  Ενα άλυτο πρόβλημα
  Στο μεταξύ οι σοδιές απούλητης σταφίδας σωρεύονταν όλο και πιο απειλητικά, με αποτέλεσμα οι σταφιδοπαραγωγοί πληθυσμοί να βρίσκονται σε συνεχή αναβρασμό χωρίς να επιτυγχάνεται η άρση των οικονομικών αδιεξόδων. Χαρακτηριστικά, η εφημερίδα των Καλαμών «Καθημερινή» ανέφερε στις 9 Ιουνίου 1899 ότι το σταφιδικό ζήτημα ομοίαζε με το γλωσσικό επειδή και τα δύο παρέμεναν άλυτα.
  Μερικά χρόνια αργότερα, κατά το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα, το σταφιδικό ζήτημα άρχισε να χάνει την οξύτητά του για πολλούς λόγους, ο σημαντικότερος από τους οποίους ήταν η μετανάστευση στην Αμερική και η αστυφιλία. Την ίδια περίοδο σηματοδοτείται η αρχή μιας νέας εποχής για τη χώρα. Οι κλυδωνισμοί που είχε προκαλέσει η σταφιδική κρίση έγιναν σταδιακά αισθητοί με την εμφάνιση νέων μορφών οικονομικής εκμετάλλευσης και κοινωνικών ανακατατάξεων.
  www.tovima.gr
  [www.24grammata.com]
  
  Περισσότερα... »